Κατά τον μήνα Νοέμβριο γιορτάζεται από την Εκκλησία μας η θεομητορική εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου. Με τη γιορτή αυτή δίνεται, πάλι, η ευκαιρία να τιμήσουμε το πάνσεπτο πρόσωπο της Θεοτόκου, της Μητέρας του Χριστού, και δικής μας Μητέρας. Αλλά και να δούμε κάποια απλά στοιχεία, που συλλέξαμε από το πλήθος των όσων η πατερική σκέψη αναφέρει για το πάνσεπτο θεομητορικό πρόσωπο.
Η εορτή, ως γνωστόν, ανήκει στον κύκλο των επισήμων θεομητορικών εορτών και τιμούμε το γεγονός της αφιερώσεως της μικρής Μαριάμ στο Ναό. Τα Εισόδια, η Γέννηση, ο Ευαγγελισμός και η Κοίμηση της αποτελούν τον κύκλο των θεομητορικών εορτών. Κοντά σε αυτές υπάρχουν και πολλές άλλες μικρότερες, αλλά εξίσου σημαντικές, που παρέχουν αφορμές τιμής στην Παναγία. Ο κάθε θεομητορικός εορτασμός περιλαμβάνει κάποιο γεγονός, που ανάγεται στον καθόλου σχεδιασμό, τον οποίο "η δημιουργική και συνεκτική των απάντων θεού σοφία και δύναμις" οικονόμησε, προκειμένου να λειτουργηθεί η σωτηρία μας. Από τις θεομητορικές εορτές μονάχα ο Ευαγγελισμός αναφέρεται σε καινοδιαθηκικό κείμενο, ενώ οι άλλες διασώζονται στην Παράδοση της Εκκλησίας μας.

Τα γεγονότα, που συνιστούν την εορτή των Εισοδίων, περιγράφονται στο λεγόμενο "πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου". Το κείμενο αυτό ανήκει σε μια σειρά συγγραφών, που η παράδοση της Εκκλησίας μας τα ονομάζει "Απόκρυφα ή μη δημοσίως αναγιγνωσκόμενα". Ασφαλώς, η Αγία Θεοτόκος είναι η μεγάλη πρωταγωνίστρια στο σχέδιο του θεού, μια και στην παρθενική της μήτρα συνετελέσθηκε το μυστήριο των μυστηρίων, με την ένωση στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Υιού της θεότητος και ανθρωπότητας. Την τελεία ανθρωπινή φύση, που προσέλαβε ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος απ' τη δική της υπόσταση τη θεοποίησε και την ανύψωσε στον Θεό και Πατέρα: "επί των ώμων, Χριστέ, την πλανηθείσαν αράς φύσιν τω Θεώ και Πατρί προσήγαγες". Σε αυτό το μυστήριο, εγκύπτοντας ο υμνωδός τονίζει, ότι η Παναγία είναι: "ο ναός ο άγιος, το της Θεότητος δοχείον, το παρθενικόν όργανον, ο βασιλικός θάλαμος, εν ω το παράδοξον της απορρήτου ενώσεως, των συνελθουσών επί Χριστού φύσεων, ετελεσιουργήθη μυστήριον...".

Το όνομα της Παναγίας μας είναι Μαρία. Στο όνομά της, κατά τρόπο παράδοξο, ενεργούν τρία κύρια στοιχεία. Η δύναμη, η σοφία, και η αγαθότητα. Το όνομα Μαρία λένε ορισμένοι Πατέρες, ότι προέρχεται από το εβραϊκό όνομα Άϊα, που σημαίνει Κύριος, (εδώ Κυρία). Η Κυρία Θεοτόκος σαν μητέρα του Χριστού έχει, λένε, την τελειότητα της δυνάμεως, θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμη, που κυριεύει πάντων των κτισμάτων σαν "η των ουρανών υψηλότερα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα...". Μην ξεχνούμε, ότι δεν ήταν καθόλου εύκολος ο ρόλος της και, μάλιστα, μέσα στα στενά όρια του χωριού της Ναζαρέτ. Αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ βρίσκεται έγκυος. Φορτίο βαρύ, δυσκολίες ανείπωτες.
Αλλά η όλη συμπόρευσή της με τον Ιησού Χριστό την οδηγούν σε αρκετές δυσκολίες και δοκιμασίες, αποκορύφωμα των οποίων υπήρξε η πικρία του σταυρικού θανάτου του Υιού της. Όλα αυτά ήταν, ασφαλώς, καταστάσεις, που ήθελαν περισσή δύναμη. Η Μαρία οπλίστηκε από τον θεό με τέτοια δύναμη, η οποία ξεπερνούσε τα όρια της ανθρωπινής αντοχής, για να σηκώσει το φορτίο αυτό.

 Αλλά και ο ρόλος της σαν Μητέρας του Χριστού, αλλά και μητέρας όλου του κόσμου απαιτούσε σοφία. Το όνομα Μαρία ερμηνεύεται ως φωτισμός. Ο φωτισμός χρειάζεται την άνωθεν σοφία. Η λέξη σοφία ετυμολογείται από το "σώον φως", που είναι κατά τον Σολομώντα "απαύγασμα αϊδίου φωτός", γι' αυτό το όνομα Μαρία εμπεριέχει την τελειότητα της σοφίας. Ο Χριστός από το ύψος του Σταυρού μας την κληροδότησε ακριβή μας μητέρα. Να θυμηθούμε, ότι από το ύψος του Σταυρού Του είπε τις γεμάτες νόημα λέξεις, όπως τις σημειώνει ο ευαγγελιστής και που δείχνουν τον καινούργιο ρόλο της σαν Μητέρα μας:

 "Ιησούς ουν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα όν ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού· γύναι, ίδε ο υιός σου, είτα λέγει τω μαθητή· ίδε η μήτηρ σου" (Ιωάν. 19, 26-27). Τέλος, το όνομα Μαρία ερμηνεύεται, σαν πέλαγος. Ο άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων σημειώνει, ότι στη λατινική γλώσσα η θάλασσα ονομάζεται mare και το πέλαγος marea. To πέλαγος και, γενικά, η θάλασσα αποτελούν σύμβολο της αγαθότητας και της χάριτος του θεού. Την αγαθότητα έχει στην καρδιά της η Παναγία, η οποία, παρά την πίκρα, που της προξενεί το πλήθος των αμαρτιών μας, προστρέχει στη κάθε μας ανάγκη.

Με το να λάβει, λοιπόν, η Παναγία το όνομα Μαρία, πήρε και όσα σήμαινε το όνομα αυτό. Δύναμη για να γίνει η Μητέρα του θεού και στη συνέχεια η Μητέρα ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Σοφία χρειάζεται, για να μπορεί να ενώνει και να συμφιλιώνει τα ουράνια με τα επίγεια. Αγαθότητα, ώστε με τις πνευματικές της δωρεές και χάριτες να μεταδίδει σε όλα τα κτίσματα, ουράνια και επίγεια την αγαθότητα του Υιού και θεού της.

Η Παναγία μας δείχνει τη μεταμορφωτική πορεία μας μέσα στο χώρο της Εκκλησίας. Όλα εκφράζουν τη βεβαιότητα, ότι η Μητέρα του Χριστού και δική μας Μητέρα είναι το κέντρο όλης της δημιουργίας. Το πρόσωπο με το οποίο εκφράζεται όλος ο κόσμος του θεού, ως ο τύπος και η απαρχή της αγιασμένης κτίσεως και μεσιτεύει διηνεκώς για όλους μας και ενεργεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Είναι "η κόσμον ευλογούσα, τα σύμπαντα αγιάζουσα· τοις κάμνουσιν άνεσις, τοις πενθούσι παράκλησις, τοις νοσούσιν ίασις, τοις χειμαζομένοις λιμήν, τοις αμαρτάνουσιν άφεσις, τοις λυπουμένοις ευμενές παραμύθιον, πάσι τοις αιτούσι ετοίμη βοήθεια". ΑΜΗΝ.

TOP