Ξαφνικά και δέκα λεπτά πριν το κλείσιμο, ένα ζευγάρι μπήκε μέσα στο Κέντρο Νεότητας που δουλεύω. Είδαν από το τζάμι το τεράστιο πάζλ που βρίσκεται κρεμασμένο στο γραφείο μου κι ήθελαν να το φωτογραφίσουν. Η ιστορία αυτού του πάζλ είναι λίγο τραγική και πρόκειται να τη μοιραστώ μαζί σας αμέσως τώρα.

            Το πάζλ των 9.000 (!) κομματιών ήταν μια έξυπνη αγορά! Όπως και να ’χει, αγοράστηκε. Τώρα, ποιος θα συναρμολογούσε τα κομμάτια και –το πιο σημαντικό– πού, λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι θα ξεπερνούσε τα δύο μέτρα μήκος όταν συναρμολογούνταν! Όμως, οι μαθητές των τελευταίων τάξεων του σχολείου και οι φοιτητές ενθουσιάστηκαν με αυτή την «πρόκληση» και ξεκίνησαν να το φτιάχνουν. Πολλές βραδιές, έμεναν στο Κέντρο Νεότητας μέχρι τα μεσάνυχτα, σκυμμένοι πάνω από το ξύλινο τραπέζι με τα μικροσκοπικά κομματάκια. Τους πήρε σχεδόν ένα χρόνο, αλλά τελικά τα κατάφεραν! Ο «γάμος της Κανά» του Βερονέζε, ήταν έτοιμος!

            Έτσι, οδηγηθήκαμε στο επόμενό μας πρόβλημα. Τι θα κάναμε με αυτό; Θα το χαλάγαμε και θα χαραμίζαμε όλο τον κόπο των παιδιών; Όχι, βέβαια. Μήπως να το κορνιζάραμε; Ναι, αυτό ήταν! Αλλά μόλις λύναμε το ένα πρόβλημα, δημιουργούνταν αμέσως το επόμενο. Πώς θα το μεταφέραμε; Οι τότε υπεύθυνοι βρήκαν κάποιοn, που το πήρε, το έφτιαξε και το έφερε πίσω. Έπειτα, το κρέμασαν σε ένα κεντρικό μισό τοίχο μισό τζάμι, στο ισόγειο για να καλύψουν το πίσω μέρος μιας βιβλιοθήκης κι έτσι το πρόβλημα τακτοποιήθηκε, τουλάχιστον για εκείνη τη φάση.

            Καθώς το καλοκαίρι πλησίαζε, παρατηρήσαμε το πάζλ να «φουσκώνει». Ο μάστορας, προφανώς, είχε βάλει ένα χαρτόνι ανάμεσα στο πάζλ και στο ξύλο της κορνίζας κι αυτό φούσκωσε από την υγρασία! Φυσικά δεν υπήρχε τζάμι από μπροστά για να το προστατεύσει και να το κρατήσει σταθερό, οπότε… κατέβηκε από τον τοίχο κι έμεινε κάτω για ολόκληρο το καλοκαίρι του 2006.

Από το Σεπτέμβριο, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι δραστικό με το πάζλ. Φέραμε άλλον τεχνίτη που δεν μπορούσε να το μεταφέρει, κι έτσι έπρεπε να φτιαχτεί εκεί όπου ήταν. Δύο μέτρα τζάμι, δύο μέτρα ξύλο, δύο ώρες από το χρόνο μας μετά που είχαμε σχολάσει… Παρόλα αυτά, ήταν έτοιμο ξανά και –ευτυχώς– όλοι συμφώνησαν να το κρεμάσουμε μέσα στο γραφείο κι όχι έξω. Πολύ ωραίο πάζλ κι εντυπωσιακό, δε λέω, αλλά λίγο καταθλιπτικό για μικρά παιδιά και κρεμασμένο σε πολύ κακόγουστο σημείο, με σκοπό να καλύψει μια «τρύπα», το πίσω μέρος μιας βιβλιοθήκης, καθώς αποκαλυπτόταν από το μισό τοίχο.

            Πάνω από ένα χρόνο τώρα –σώο και αβλαβές– βρίσκεται κρεμασμένο στον τοίχο του γραφείου και πολλοί άνθρωποι που περνούν απ’ έξω, το κοιτάζουν από τα παράθυρα. Όπως ο φωτογράφος και η κυρία που έπαιζε σαξόφωνο. Μόνο που αυτοί μπήκαν μέσα, αυτό με εντυπωσίασε. Καθώς μίλησα λιγάκι μαζί της –δεν ξέρω το όνομά της, οπότε ας την λέμε «η κυρία που έπαιζε σαξόφωνο», επειδή μου είπε ότι παίζει σαξόφωνο– εκείνος –ο φωτογράφος– τράβαγε φωτογραφίες το πάζλ. Έπειτα, εκείνος έφυγε για να φέρει κάτι από το ξενοδοχείο τους κι εκείνη έμεινε να τον περιμένει.

            Συζητώντας, μου είπε πως είναι από το Σικάγο και ήρθαν στην Ελλάδα για τις δύο εβδομάδες των διακοπών τους. Βρίσκονταν ήδη στην Κρήτη για τέσσερις μέρες και θα πήγαιναν Σαντορίνη, Μύκονο και Αθήνα. Μετά, πίσω στην Αμερική. «Πολύ μακριά», της είπα συλλογιζόμενη την απόσταση και ήταν αλήθεια! Ύστερα της χαρίσαμε κάτι που είχαν φτιάξει τα παιδιά. Μια γλάστρα με χρωματισμένα μακαρόνια αντί για λουλούδια και την ίδια στιγμή μπήκε μέσα ο φωτογράφος με ένα C.D. που μας έκανε δώρο. Κάντρι μουσική από το Νάσβιλ –πολύ ωραία παρεμπιπτόντως!

            Έτσι, είχα ένα λόγο να γράψω ένα άρθρο για το «άτυχο» πάζλ και το σίγουρο είναι πως ήθελα να αναφέρω αυτούς τους δύο πολύ ευγενικούς ανθρώπους που γνώρισα και με εντυπωσίασαν τόσο πολύ με τους καλούς τους τρόπους και τους ανοιχτούς τους χαρακτήρες. Καλά λένε πως όπου κι αν πας, δεν κουβαλάς το όνομά σου, μα τους τρόπους σου. Αυτή η εφημερίδα θα ταξιδέψει στο Σικάγο και θα φτάσει στα χέρια τους, καθώς ο φωτογράφος –ο οποίος όντως είναι φωτογράφος– μου έδωσε την κάρτα του κι έτσι θα μάθουν την ιστορία του πάζλ που τους εντυπωσίασε τόσο πολύ κι επίσης το όνομά μου, το οποίο ξέχασα να τους πω!

TOP