|
Χριστούγεννα 2007
Ετοιμάζου, Βηθλεέμ, γιατί το ξύλον της ζωής
πρόκειται ν' ανθίση εν τω σπηλαίω σου εκ της
Παρθένου, και ν' ανοίξουν εις πάντας αι πύλαι
του Παραδείσου. Χριστός γεννάται,
για ν' αποκαταστήσει τον πεσόντα άνθρωπον.
Χριστός γεννάται, δοξάσατε.
Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε.
Χριστός επί Γης, υψώθητε.
Με αυτούς τους ύμνους η Εκκλησία μας ετοιμάζεται να υποδεχθεί
την γέννηση του προαιώνιου Θεού, εκ της Παρθένου Θεοτόκου, με τα αγνά αίματα
της οποίας ετράφη το βρέφος μέσα στα σπλάχνα της. Κάθε φορά που ακούμε την
υπέροχη αυτήν ψαλμωδία, η καρδιά μας αισθάνεται κάποια μυστική δύναμη να
την αποσπά από τα γήινα και τα φθαρτά και να την ανυψώνει προς κόσμο
ανώτερο, ουράνιο. Το άνοιγμα των ουρανών, η λάμψης του υπερκόσμιου φωτός, το
πλήθος της ουρανίου στρατιάς, οι αγγελικές υμνωδίες, οι ποιμένες και οι
Μάγοι, όλα αυτά ενέπνευσαν και θα εμπνέουν τους μεγαλύτερους ποιητές,
μελωδούς και ζωγράφους σε όλες τις κατοπινές γενεές των ανθρώπων.
Γιατί ο Θεός κατεβαίνει από τους ουρανούς στην γη;
Για να μας ανεβάσει έως τον Θεό. Γίνεται άνθρωπος, για να μας πλησιάσει
στον Θεό, να μας κάνει παιδιά Του και κληρονόμους της ουρανίου Βασιλείας
Του.
Η αρχή του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, που γράφει για την Γέννηση του
Σωτήρος, είναι η αρχή της Καινής Διαθήκης. Όταν ακούμε στην Εκκλησία την
περικοπή ή την μελετούμε μόνοι μας, κουραζόμαστε από το πλήθος των ονομάτων,
που αποτελούν μια μακρά ονοματολογία ανδρών και γυναικών, αγίων η αμαρτωλών,
που αποτελούν μια συνέχεια κρίκων, αρχίζοντας από τους χρόνους του Αβραάμ
και φθάνοντας στον τελευταίο κρίκο, από τον οποίον βλάστησε το μυρωμένο
ανθός από την ρίζα Ιεσαί. Απ' αυτόν οι Ιουδαίοι περίμεναν να έλθει ο
άρχων της ειρήνης και ήταν υπερήφανοι, γιατί από τους κόλπους τους θα
ανέτελλε το άστρο του Ιακώβ. Αργότερα, ένας γέρος Προφήτης, ο Συμεών, μέσα
στον Ναό, θα πάρει στα τρεμάμενα χέρια του το θείο Βρέφος, θα το
αναγνωρίσει πως είναι ο Μεσσίας που περιμένουν και θα φωνάξει:
«Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι
είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων
των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ»
(Λουκ. Β' 29 - 32).
Βεβαίως υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν άξιοι
της ευγνωμοσύνης των λαών, γιατί προσέφεραν ακόμη και την ζωή τους για
να υπηρετήσουν και να ωφελήσουν την ανθρωπότητα. Όμως η ωφέλεια εκείνη,
όσο μεγάλη και αν υπήρξε, ήταν για το γήινο συμφέρον της. Οι ανακαλύψεις,
οι εφευρέσεις, οι επιστήμες βέβαια ευεργέτησαν την ανθρωπότητα, αλλά μόνο
για τις επίγειες ανάγκες της. Αλλά η ευεργεσία που προσέφερε και προσφέρει
ο Κύριος, είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερη, γιατί εκτός από την ιδεώδη επίγεια
ζωή, προσφέρει και την σωτηρία της ψυχής μας, την λύτρωση από την αμαρτία,
την αιώνια ζωή. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένοχοι αιωνίου καταδίκης, από την
αρχική αμαρτία του Αδάμ και κατόπιν και από τις δικές μας. Ποιος μπορούσε
να μας λυτρώσει από την αμαρτία εκείνη; Λυτρωτής μας ήταν αδύνατον να
βρεθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί ήταν όλοι αμαρτωλοί και υπόδικοι
εμπρός στην Θεία Δικαιοσύνη. Μα ούτε και άγγελος μπορούσε να μας λυτρώσει
γιατί οι άγγελοι δεν έχουν υλικά σώματα. Εκείνος που θα μας έσωζε, έπρεπε
να είναι αναμάρτητος, Να ενώνει στο πρόσωπο του τον ουρανό και την γη, τον
Θεό και τον άνθρωπο. Γι' αυτό κατέβηκε ο Υιός του Θεού, τέλειος Θεός και
τέλειος άνθρωπος, και ενώ ήταν Πνεύμα, ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα, δίχως
την αμαρτία της, δίχως σπέρμα ανθρώπου αμαρτωλού, με την μεσολάβηση του
Αγίου Πνεύματος.
|
Και τώρα, ας πάμε νοερά να προσκυνήσομε το Θείον Βρέφος στην
φάτνη του. Το άστρο λάμπει επάνω από το σπήλαιο. Οι βοσκοί έκθαμβοι από τα
παράξενα φαινόμενα της ιερής στιγμής, φυλάγουν την φάτνη σαν τιμητική
φρουρά του Θείου Βρέφους. Και από τα βάθη των ουρανών, άρχισαν ν'
ακούγονται τα μελωδικά άσματα των αγγέλων, που δοξολογούν και τιμούν την
Θεία Γέννηση. Όλη η πλάση, με την γιορτινή στολή της, παραστέκει με
κατάνυξη για την μεγάλη χαρά, ότι «ετέχθη ημίν Σωτήρ, ος εστί Χριστός
Κύριος».
Η προσδοκία αιώνων και γενεών πραγματοποιείται. Ο Θεός
κατέβηκε από το ύψος της Θείας Μεγαλοσύνης, και γεννήθηκε στην αμαρτωλή γη
μας, πήρε την φθαρτή σάρκα μας και γίνεται άνθρωπος για να λυτρώσει τον
άνθρωπο. Να φέρει φως στα σκοτάδια της ζωής μας και να χαρίσει την χαρά
στην πολυπικραμένη και πονεμένη ανθρωπότητα. Ας θυμηθούμε πώς αργότερα ο
Θεάνθρωπος έζησε μαζί μας, χάρηκε και λυπήθηκε μαζί μας, πόνεσε μαζί μας
και στο τέλος έδωσε για χάρη μας τα πάντα, και την ζωή Του ακόμη, με το
σκληρότερο και ατιμωτικότερο μαρτύριο, και έτσι κατήργησε την θλίψη,
απέσπασε το κέντρο του θανάτου και το μετέβαλε σε γέφυρα απ' όπου
διαβαίνουμε άφοβα από την πρόσκαιρη αυτή ζωή μας στην αληθινή και αιώνια.
Μας χάρισε την παντοτινή χαρά και μας έκαμε παιδιά Του, παιδιά του Θεού.
Όταν έζησε πάνω στην γη ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, μας
έδωσε οδηγίες και μας δίδαξε λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής μας,
και μας χάρισε το κλειδί της πραγματικής και διαρκούς
ευτυχίας. Ξεφόρτωσε από τους ώμους μας όλο το φορτίο των αμαρτιών μας, και
Αυτός, φορτωμένος με αυτό, χωρίς να έχει καμία αμαρτία, ούτε ενοχή και ψόγο,
σταυρώθηκε και ξόφλησε Εκείνος με το άγιο αίμα του το θανάσιμο χρέος, που
μας φόρτωσε ο Αδάμ με την παρακοή του. Με τον θάνατό Του, κατήργησε για μας
τον θάνατο, με την Ανάστασή Του, μας ανέκτησε και μας, ώστε να έχουμε την
χαρά να ζούμε μαζί Του.
Η μεγάλη ημέρα των Χριστουγέννων που θα
εορτάσομε, πρέπει να μας ξυπνήσει. Οι κατ’ όνομα Χριστιανοί, πρέπει να
γίνουμε πραγματικοί. Και ως πρώτη και κυρία εντολή να εφαρμόσουμε την Α Γ
Α Π Η, που θα μας οδηγήσει ασφαλώς «εις το να πρότουμε πάσας τας λοιπάς
εντολάς του Κυρίου». Πρέπει να θυσιάσουμε το Ε Γ Ω μας προς χάριν των
συνανθρώπων μας με συμπόνια, ταπείνωση και αυταπάρνηση. Αυτός είναι ο
καλύτερος τρόπος του εορτασμού των Χριστουγέννων από τους πραγματικούς
Χριστιανούς και να δοξολογήσουμε τον Κύριο με τον ύμνο των Αγγέλων: "Δόξα
εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν
ανθρώποις ευδοκία".
|
