Παιδιά  και κατοικίδια

Πολλές φορές οι γονείς αποφασίζουν να πάρουν ένα κατοικίδιο επειδή νιώθουν ότι είναι καλό για τα παιδιά τους. Τα κοινά επιχειρήματα υπέρ είναι ότι αυτά τα παιδιά θα γίνουν  περισσότερο υπεύθυνα, και θα αναπτύξουν καλύτερο χαρακτήρα εξαιτίας της ευθύνης του να έχουν ένα κατοικίδιο.

Οι ενήλικοι που είχαν ένα κατοικίδιο ως παιδιά είναι πιο θετικά κείμενοι απέναντι στα ζώα και έχουν καλύτερη κατανόηση των μη-λεκτικών μηνυμάτων ενός ζώου.

Χάρη στον παιδοψυχίατρο Boris Levinson, γνωρίζουμε κάτι για την επιρροή των κατοικίδιων στα παιδιά.

Ο Levinson είχε αναλάβει τη θεραπεία ενός παιδιού που αρνιόταν να μιλήσει. Μια μέρα η μητέρα έφτασε λίγο νωρίτερα στο  ραντεβού της. Ο Levinson είχε ένα σκύλο, τον Jingles, ο οποίος συνήθως δε βρισκόταν εκεί κατά τη διάρκεια των ωρών δουλειάς του.

Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή  ο Jingles έτυχε να τριγυρίζει εκεί και ο Levinson είδε έκπληκτος ότι το παιδί άρχισε να ψιθυρίζει στο αυτί του σκύλου. Έπειτα από μήνες θεραπείας, ο γιατρός δεν είχε καταφέρει να αποσπάσει ούτε μία λέξη από το παιδί!

Αυτό το  περιστατικό ενέπνευσε το Levinson να ξεκινήσει μία έρευνα της σχέσης ανάμεσα στα  παιδιά  και τα κατοικίδια. Η έρευνα δείχνει ότι η φροντίδα των  κατοικίδιων πραγματικά  κάνει τα παιδιά  περισσότερο υπεύθυνα. Αυτό, φυσικά, γίνεται σε συνδυασμό με τους γονείς. Σε πολύ νεαρή ηλικία, τα παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν μιμούμενα τους γονείς. Μετά από λίγο, μπορούν να αναλάβουν μερικές από τις φροντίδες των κατοικίδιων μόνα τους.

Για παράδειγμα, ένα τρίχρονο παιδί δεν μπορεί να καθαρίσει ένα κλουβί ή να βγάλει βόλτα το σκύλο, αλλά μπορεί να βοηθήσει να ταίσει το ζώο.

Το να μάθει ένα παιδί να κάνει αυτά τα απλά  πράγματα καλά μπορεί να του δώσει μία θετική αυτο-εκτίμηση. Φυσικά, επειδή το παιδί πρέπει να πάει στο σχολείο, οι γονείς θα έχουν την τελική ευθύνη. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το κατοικίδιο δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην ανάπτυξη του  παιδιού σε άλλους τομείς. 

Άλλος ένας τομέας είναι η συναισθηματική ταύτιση. Εξαιτίας της αλληλεπίδρασης των παιδιών με τα ζώα, και το ότι μαθαίνουν να καταλαβαίνουν τα συναισθήματα  και τις ανάγκες ενός ζώου, θα ταυτιστούν περισσότερο συναισθηματικά στις σχέσεις τους με τους ανθρώπους.

Το να έχει απλά ένα κατοικίδιο δεν κάνει ένα παιδί αυτόματα  πιο υπεύθυνο. Το σημαντικό είναι ότι το παιδί πρέπει να δεθεί με το ζώο.

Μερικά παιδιά απλά δεν θέλουν να έχουν ένα ζώο, ούτε και να το φροντίζουν. Στην πραγματικότητα, σε μερικές οικογένειες οι ίδιοι οι γονείς θέλουν ένα κατοικίδιο, αλλά επιμένουν ότι το έχουν «για τα παιδιά».

Πάντα να έχετε στο μυαλό σας το γεγονός ότι τα  πολύ μικρά  παιδιά  βλέπουν το κατοικίδιό τους σαν αρκουδάκι ή άλλο χνουδωτό ζωάκι-παιχνίδι, το οποίο, όταν το...ζουλάς, γαβγίζει ή νιαουρίζει ή γουργουρίζει. Επομένως, όταν δουν ένα ζωντανό ζώο θα...προσπαθήσουν να κάνουν το ίδιο.

Ωστόσο, αυτό το ζωάκι θα...γρυλλίσει ή θα συρίξει για να πει «φύγε, με πονάς!»

Επειδή τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται αυτό το γεγονός, μπορεί να είναι επικίνδυνο. Σ’αυτή την περίπτωση, οι γονείς έχουν ένα  πολύ σημαντικό έργο να επιτελέσουν.

Τα παιδιά και τα κατοικίδια  γίνονται θαυμάσιοι σύντροφοι, αλλά οι γονείς έχουν τεράστια ευθύνη να διασφαλίσουν ότι δεν θα παθει κακό κανένας από τους δύο.

Και, θυμηθείτε, τα ζώα δεν πρέπει να καταλήγουν ως θύματα. Αν, κατά τύχη, το παιδί δεν συμπαθεί το κατοικίδιο, μην το «ξεφορτωθείτε» έτσι απλά- σίγουρα δεν είναι αυτό που  πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας!

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

TOP