Σ’ αυτό το κείμενο θα αναφερθώ στο ομότιτλο βιβλίο,όχι σαν κριτικός ή σαν ένας απλός σχολιαστής φιλολογικού ερείσματος και βάθους, αλλά σαν ένας αυτόπτης μάρτυρας,του χρονικού της συγγραφής του εν λόγω βιβλίου.

 Οι «Ιστορίες του χωριού μου και του τόπου μου»,του συγχωρεμένου του πατέρα μου,υπήρξαν μια μακρόχρονη πορεία συλλογής, περισυλλογής, στόχευσης, ανάπλασης τύπων και χαρακτήρων, προβληματισμού και τελικά μιας στάσης ζωής, διόλου ξεκομμένης από το πρωτογενές υλικό που βρισκόταν και βρίσκεται κυρίως στο χωριό της Ανώπολης Πεδιάδος,τόπο καταγωγής και συχνής αναπόλησής  του.

 Συνήθως επιθυμούμε ότι αγαπάμε και δεν ζούμε από κοντά, έτσι και ο πατέρας μου,βρισκόταν σε μια συνεχή νοσταλγική διάθεση για τα πάτρια εδάφη μια και ήταν αναγκασμένος να μετακινείται οικογενειακώς λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας σε όλη την Ελλάδα.

   Όπου και να βρισκόταν όμως τον έτρεφε και τον συγκροτούσε σαν άνθρωπο η ανάμνηση του τόπου του και όλου του ιστορικού πλαισίου του, με τα υπαρκτά πρόσωπα και τις υπάρχουσες ανθρώπινες σχέσεις.

Είναι αλήθεια ότι τον πατέρα μου από μικρό τον διέκρινε μια ιδιαίτερη φιλομάθεια, που τη διατηρούσε μέχρι τα τελευταία του,(παρόλες τις διαπιστωμένες εγκεφαλικές αλλοιώσεις λόγω της πάθησής του),θυμάμαι ακόμα και τον τίτλο του τελευταίου βιβλίου που διάβαζε και που ήταν «Το ημερολόγιο ενός Πιλάτου»,κάποιου εισαγγελέα στα πέτρινα χρόνια της ντροπής. Νομίζω ότι την είχε κληρονομήσει και αυτή από τον πατέρα του, όπως και την ιδιαίτερη αδυναμία για τον τόπο του. Υπάρχουν βέβαια ιστορίες πάνω σε αυτό που αναφέρονται τόσο στον πατέρα,όσο και στο γιό.

 Θα προσπαθήσω να τις παρουσιάσω,η μια είναι σίγουρα γνωστή και σε κάποιους άλλους, αλλά αυτή που αφορά τον πατέρα μου δεν είναι γνωστή,παρά μόνο στους στενά οικείους του.

 Μεταπολεμικά, η Ανώπολη βίωνε κι αυτή την ανασυγκρότησή της και σιγά –σιγά έμπαινε σε κάποιους ρυθμούς ανάπτυξης,  που ακολουθούσαν την εξέλιξη των γεωργικών ενασχολήσεων, μια και τη ζούσε καθαρά το αγροτικό εισόδημα. Ο παππούς μου ο Αλεξανδρής, μέσα σε αυτό το πλέγμα είχε και τις ιδιαίτερες αδυναμίες του, συγκεκριμένα είχε βάλει στο μάτι την Ιστορία του Β παγκοσμίου πολέμου, ένα μεγάλο τόμο που περιελάμβανε και φωτογραφικό υλικό και επειδή τα γεγονότα ήταν πρόσφατα, αδημονούσε να αποκτήσει το συγκεκριμένο τόμο. Έτσι κάποια στιγμή όταν βρέθηκε στα χέρια του ένα χρηματικό ποσό από την είσπραξη πώλησης κάποιου αγροτικού προϊόντος του (λαδιού ή σταφίδας) και ενώ κάποιο μέρος προοριζόταν για την ανακαίνιση της περιορισμένης γκαρνταρόμπας του (καθότι ήταν και κλασικός βρακοφόρος),αντί για την αγορά της χαρακτηριστικής  βράκας ακολούθησε η αγορά του επιθυμητού τόμου με όλη τη συναφή γκρίνια,υποθέτω,της συγχωρεμένης πια κι αυτής προ πολλού, συμβίας του. Κάποτε σε κοντινό χρόνο,ο παππούς μου ασχολούμενος με τα γεωργικά είχε την ατυχία να σχίσει την βράκα του, με αποτέλεσμα να αποσπάσει πάραυτα το σχετικό με την περίσταση πικρόχολο σχόλιο της γιαγιάς μου : «Βάλε δα ιστορία …».

  Την ιστορία αυτή την είχα ακούσει αρκετές φορές από τον πατέρα μου ,αλλά μπορώ να πω ότι δε συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του γιατί την ίδια στάση τηρούσε και αυτός σε αρκετές περιπτώσεις. Αρκεί μόνο να πω ότι για την έκδοση του βιβλίου του, θυσιάστηκε η τοποθέτηση καλοριφέρ σε ένα σπίτι που είχε αγοράσει στην Αθήνα .

Ευτυχώς δε χρειάστηκε να του πει ποτέ η συγχωρεμένη πια και αυτή, να κάψουμε τα βιβλία για να ζεσταθούμε, καθότι δε μείναμε σ’ αυτό το σπίτι παρά μόνο 4 χρόνια, με σόμπα πετρελαίου

και η έκδοση ακολούθησε μετά που φύγαμε πια από Αθήνα.

Μέχρι τότε μας ζέσταιναν επίσης αρκετά, αλλά και μας ζεσταίνουν ακόμα αυτές οι ιστορίες του χωριού της Ανώπολης.