«Ν» για τους «Νέους Οδηγούς»

Λένε πως «όταν ένα πράγμα πάει στραβά, όλα θα πάνε στραβά» και συμφωνώ απόλυτα. Ξέρω πως στο κέντρο του Ηρακλείου εκτυλίσσεται ένα χάος όσον αφορά στην κίνηση και στην κυκλοφορία, αλλά μόνο αν το ζήσεις ο ίδιος μπορείς να το καταλάβεις! Αυτό άρχισε να μου συμβαίνει από τη στιγμή που άρχισα να οδηγώ στο κέντρο της πόλης.

Ήταν μια ηλιόλουστη Πέμπτη και είχα πάει στο χωριό του πατέρα μου για να φροντίσω κάποιες εργασίες στο πατρικό του σπίτι που αναπαλαιώνεται. Όταν γύρισα στο Ηράκλειο, έκανα το λάθος να μπω στο κέντρο της πόλης με το αυτοκίνητο και να πάω στη δουλειά για κάτι χαρτιά, αν και είχα ρεπό. Μεγάλο λάθος!

Μέχρι τότε, η μέρα μου ήταν υπέροχη. Βρείτε έναν άνθρωπο που δεν θα ήταν χαρούμενος και ήρεμος αν είχε περάσει μια μέρα κοντά στη φύση με τα όμορφα τοπία της και κοντά στους ρυθμούς που ζούνε οι άνθρωποι στα χωριά. Κι έπειτα έκανα το λάθος που μου κατέστρεψε τη μέρα.

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας ότι τα φανάρια δεν λειτουργούσαν –ως συνήθως– Κατά δεύτερον, να υπολογίσουμε πως ήταν η τρίτη ημέρα των εκπτώσεων και η κίνηση σε πεζούς και αυτοκίνητα ήταν αυξημένη. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, ζούμε σε μια πόλη ενός νησιού που σε τίποτα δεν θυμίζει νησί!

Εν πάσι περιπτώσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κατάφερα κι έφτασα εκεί που ήθελα. Τώρα έπρεπε να βρω κάπου να παρκάρω το μικροσκοπικό αμάξι μου, αλλά τίποτα! Μετά από ένα τέταρτο σχεδόν που έκανα γύρους το τετράγωνο, βρήκα ένα πολύ ωραίο σημείο. Επιτέλους! Πώς, όμως, υποτίθεται ότι θα «έχωνα» μέσα το αυτοκίνητό μου, όταν ίσα που είχα χώρο να κινηθώ ανάμεσα στα σταθμευμένα αυτοκίνητα και στις δύο πλευρές του δρόμου; Είπα πως θα τα καταφέρω… μα δεν τα κατάφερα, γιατί καθώς έκανα όπισθεν με όλο το τιμόνι δεξιά, ναι μεν το πίσω μέρος του αυτοκινήτου έμπαινε εκεί που ήθελα, αλλά εγώ ενώ κοίταζα πίσω για να μην τρακάρω, το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου ήταν σε απόσταση αναπνοής από το να συγκρουστεί με το αμάξι που ήταν παρκαρισμένο στα αριστερά!

Ο οδηγός που με ακολουθούσε άρχισε να κορνάρει κι εγώ είχα παραλύσει. Όταν είσαι νέος οδηγός, προσπαθείς να παρκάρεις και όλοι κορνάρουν και φωνάζουν, συν την παραλίγο σύγκρουση με το άλλο αυτοκίνητο, τι κάνεις; Μα, φυσικά, φεύγεις κι αυτός που σε ακολουθεί, σου «κλέβει» τη θέση για παρκάρισμα.

Έτσι, επειδή δεν μπορούσα να βρω κάπου να αφήσω το αυτοκίνητο, αποφάσισα να μπω στο στενάκι απέναντι από τη δουλειά, να το αφήσω με τα αλάρμ αναμμένα, να πάρω τα χαρτιά που χρειαζόμουνα και να φύγω. Αλλά, πώς να στρίψω στο στενάκι αριστερά, όταν στη μια μεριά ήταν παρκαρισμένα μια τεράστια Μερσεντές και στην άλλη υπήρχε ένα τεράστιο πεζοδρόμιο;

Τουλάχιστον, προσπάθησα να στρίψω…χτύπησα, όμως και λίγο τη Μερσεντές. Ήταν παντού τρακαρισμένη ούτως ή άλλως, οπότε κανείς δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά. Κανείς δεν βγήκε να φωνάξει, επίσης, οπότε…πήρα το μικροσκοπικό αμάξι μου και πήγα στο σπίτι για μια ωρίτσα οπότε κι έπρεπε να φύγω ξανά. Αυτή τη φορά, το πάρκινγκ ήταν εύκολο, καθώς βρήκα ελεύθερη τη συνηθισμένη μου θέση κάτω από το σπίτι. Τι ανακούφιση!

Μια ώρα αργότερα, γύρω στις 8.30 το βράδυ, έφυγα ξανά κι όταν μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο, παρατήρησα ένα μικρό κίτρινο χαρτάκι στους υαλοκαθαριστήρες. Μέχρι να το πάρω στα χέρια μου, νόμιζα πως ήταν διαφημιστικό φυλλάδιο. Δεν ήταν, όμως. Ήταν μια κλήση για παράνομο παρκάρισμα στη λάθος μεριά ενός δρόμου διπλής κατεύθυνσης! Μια κλήση 80 ευρώ! Πήρα κλήση για παράνομο παρκάρισμα έξω από το σπίτι μου, μπορείτε να το φανταστείτε;

Από κείνη τη στιγμή, έβγαλα και το τεράστιο «Ν» (για τους νέους οδηγούς) που βρισκόταν στο πίσω παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου. Τι διαφορά έκανε εξάλλου;