Για Ολα Φταίνε Τα Κουνέλια

Κάποιοι ευθύνονται πολλές φορές για πάρα πολλά αμαρτήματα,  «κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση».

Έτσι στον ομώνυμο μύθο του Τζέιμς Θέρμπερ από το βιβλίο του :  « Μύθοι για την εποχή μας », κάποτε συνέβη και αυτό , … οι λύκοι απειλήσανε ότι θα εκπολιτίσουν τα κουνέλια, αν δεν συμμορφώνονταν, (για τα πολλά αμαρτήματά τους) και τα κουνέλια αποφάσισαν να μετακομίσουν σ’ ένα έρημο νησί. Τα άλλα ζώα όμως που ζούσανε πολύ μακριά λέγανε : « Οφείλετε να μείνετε στον τόπο σας και να φανείτε γενναίοι . Ο κόσμος αυτός δεν είναι για φυγάδες. Αν σας επιτεθούν οι λύκοι, εμείς θα προστρέξουμε, γι’ αυτό να μην αμφιβάλλετε καθόλου.»

Κάποια στιγμή, για να συντομεύσω τον περίφημο και δυστυχώς πάντα επίκαιρο και αλληγορικό αυτό μύθο, τα κουνέλια κατέληξαν μοιραία στα καλοζωϊσμένα στομάχια των γείτονων λύκων και η δικαιολογία που παρουσίασαν στα άλλα ζώα που διαμαρτύρονταν με διαβήματα, καταγγελίες και προσφυγές στα Ηνωμένα Έθνη ήταν: «Προσπαθούσαν να φύγουν κι ο κόσμος αυτός δεν είναι για φυγάδες».

 Αυτός ο μύθος απετέλεσε την αφετηρία για την παράσταση που δόθηκε από το Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου που βρίσκεται μέσα στην πρώην  αμερ. βάση Γουρνών στις 4 Μαρτίου 2008 στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.

 Ένα σύνθετο θεατρικό δρώμενο με κείμενα που τα επιμελήθηκαν οι: Διαμαντής Αντώνης, Καλοχριστιανάκη Τόνια, Σαριτσάμη Μαρία, Καλουδιώτη Μαρία. Χορογραφίες από τις: Καλαϊτζάκη Μαρία, Παπαδάκη-Πλουμίδου Ρενή, Χατζάκη Γιούλη. Παραδοσιακοί χοροί: Στιβακτάκης Σπύρος. Επιμέλεια βίντεο προβολή: Τσαγκαράκης Νίκος, Σκουρογιάννη Ρένα (Κρήτη T.V.). Αφίσα –πρόγραμμα: μαθητές του σχολείου και οι Παβλιτσένκο Έλενα, Σαριδάκης Μανόλης, Φωτιάδου Κυριακή. Μουσική επιμέλεια: Αθανασοπούλου Λίντα. Μουσική διδασκαλία: Αθανασοπούλου Λίντα. Υπεύθυνοι φωτισμού:

Διαμαντής Αντώνης- Καλουδιώτη Μαρία. Επιμέλεια σκηνικών–σκηνικά: Σαριδάκης Μανόλης, Πλεύρη Βούλα. Ενδυματολογία: όλη η ομάδα.

Τοποθέτηση χώρου – σκηνοθετικές οδηγίες: Καλουδιώτη Μαρία. 

Το αποτέλεσμα της παράστασης, που σημειωτέον,είχε μεγάλη συμμετοχή μαθητών (σχεδόν όλο το σχολείο), γοήτευσε, ξάφνιασε, συγκίνησε, προβλημάτισε με τον ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης του διαχρονικού θέματος –προβλήματος και συγκεκριμένα αυτού, του ρατσισμού.

Θα σταθώ στο ερώτημα που απευθύνθηκε από σκηνής προς όλους μας, ανάμεσα στα δρώμενα που εναλλάσσονταν, με την ανάλογη μουσική υπόκρουση και χορωδιακή απόδοση και που ήταν:

« λοιπόν τι κάνουμε εδώ; Και πότε θ’ αλλάξει ο κόσμος; »

Λοιπόν φεύγοντας από την παράσταση ήμουνα σίγουρη ότι ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει, καθώς συνειδητοποιούσα αυτό που πάντα πίστευα ενδόμυχα, ότι η τέχνη πολλές φορές άμα την πλησιάζεις με καθαρή καρδιά και νου, δίνει τις ιδανικότερες απαντήσεις-λύσεις των προβλημάτων που σε κάνουν να ελπίζεις ότι αυτό το καραβάκι της ανθρωπότητας που το μάχεται η θάλασσα και οι άνεμοι που σφυρίζουν, θα φτάσει κάποτε όπως λέει και το παιδικό τραγουδάκι που ακούστηκε στην παράσταση , «σε χώρα πολύ μακρινή,…με πρίμα αεράκι καινούργιο πανί.» 

TOP