ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Μέρος πρώτο – Πανικός

Πριν έξι χρόνια, ακόμη σπούδαζα κι έμενα μόνη μακριά από το σπίτι μου. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι μια μέρα. Ήταν μια Τετάρτη όπως όλες οι άλλες. Έχασα το πρωινό μου μάθημα νωρίς το πρωί –ως συνήθως– κι έτσι σηκώθηκα γύρω στο μεσημέρι και πήγα για τα ψώνια της ημέρας. Έπειτα…μπαμ! Κάτι με χτύπησε σαν κύμα. Ξαφνικά. Σαν κάποιος να με χαστούκισε, αλλά τριγύρω δεν υπήρχε κανείς. Περπατούσα στη μέση ενός άδειου δρόμου κι άρχισα να αισθάνομαι τόσο μικρή που ένιωθα πως τα κτίρια θα κατέρρεαν και θα με πλάκωναν. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Ένιωθα πως θα πεθάνω… Άρχισα να περπατώ όλο και πιο γρήγορα, μα το σπίτι μου δεν ερχόταν καθόλου πιο κοντά! Όταν επιτέλους έφτασα, πέταξα τα ψώνια στο πάτωμα κι έτρεξα κατευθείαν στο κρεβάτι, ενώ αναρωτιόμουν τι πήγαινε στραβά με μένα.

Οι επόμενες ημέρες κύλησαν κανονικά κι είχα αρχίσει να ξεχνώ το «επεισόδιο», όπως το είχα ονομάσει. «Μάλλον κόλλησα καμιά γρίπη», καθησύχαζα τον εαυτό μου. Πολλές εβδομάδες αργότερα, περίμενα τη σειρά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και σκεφτόμουνα πως έχανα την ώρα μου εκεί. Μπροστά μου γιαγιάδες και μεσόκοπες νοικοκυρές κρατώντας αγκαλιά μωρά που έκλαιγαν… «Θέλω να φύγω από δω», σκέφτηκα, «βαριέμαι τόσο πολύ, χάνω το χρόνο μου εδώ…». Κι έπειτα… μπαμ! Το κύμα με χτύπησε ξανά!

Άκουγα τα πάντα πιο δυνατά απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα. Το κλάμα των μωρών, τις κουβέντες των γιαγιάδων… Κι όλα εξελίσσονταν τόσο μα τόσο αργά… Κοίταξα την ταμεία πίσω από τον πάγκο να χαμογελά και να σαχλαμαρίζει με κάθε πελάτη ξεχωριστά με τόση υπομονή κι ήθελα να ουρλιάξω! Ξαφνικά ο χώρος έγινε πολύ μικρός και δεν μπορούσα να αναπνεύσω, πνιγόμουν, πέθαινα! Όμως, η αναπνοή μου επανήλθε στο φυσιολογικό και δεν πέθανα. Απλώς έμεινα εκεί μέχρι να έρθει η σειρά μου, πλήρωσα κι έφυγα. Όταν βγήκα έξω και κοίταξα το ρολόι μου και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δέκα λεπτά. Ήμουνα εκεί μέσα μόνο για δέκα λεπτά και μου είχαν φανεί σαν μια αιωνιότητα…

Έτσι, πήγα να δω ένα γιατρό.

«Ποιο είναι το πρόβλημα;» με ρώτησε ευγενικά.

«Έχω κάποια σοβαρή ασθένεια και νομίζω πως πεθαίνω», του απάντησα.

Αρχικά, με ρώτησε για τα συμπτώματα και με εξέτασε.

«Δε νομίζω πως έχεις κάτι», είπε τελικά, «μα για να είμαστε σίγουροι, ας κάνουμε εξετάσεις».

Μερικές ημέρες μετά, πήγα στο γραφείο του με τα αποτελέσματα. Μου χαμογέλασε.

Κι από τότε, ένας εντελώς καινούριος κόσμος μου αποκαλύφθηκε. Ο κόσμος της Ψυχολογίας και ο τρόπος που το ανθρώπινο σώμα και μυαλό δουλεύουν… (συνεχίζεται…)

«Είδες; Στο είπα ότι είσαι μια χαρά!»

«Τι εννοείτε μια χαρά;», τον ρώτησα με μεγάλη έκπληξη. «Δεν έχω καρκίνο, AIDS, ηπατίτιδα ή κάποια ανίατη ασθένεια;»

Κι έπειτα εκείνος γέλασε! Ακόμη θυμάμαι το γέλιο του.

«Και βέβαια όχι! Δεν έχεις ούτε καρκίνο, ούτε AIDS, το συκώτι σου είναι σαν μικρού παιδιού κι οπωσδήποτε δεν έχεις κάποια ανίατη ασθένεια. Είσαι είκοσι χρόνων. Ζήσε τη ζωή σου χαρούμενα κι άσε τις αρρώστιες…»

Τον κοίταξα καχύποπτα.

«Πόσους φραπέ πίνεις τη μέρα;» ήταν η επόμενη του ερώτηση.

«3-4»

«Λοιπόν, να μειώσεις τους καφέδες και θα είσαι μια χαρά…»

Να μειώσω τον καφέ; Εγώ πέθαινα κι εκείνος μου είπε να μειώσω τον καφέ; Κι αν και το έκανα, τα «επεισόδια» συνέχισαν να συμβαίνουν. Στη σειρά της τράπεζας, στη σειρά του ταχυδρομείου, στο δοκιμαστήριο κάποιου μαγαζιού, ακόμα και στην πιτσαρία που είχα βγει για πρώτη –και τελευταία– φορά με τον πιο βαρετό τύπο που είχα βγει ποτέ. Κι από τη στιγμή που ο γιατρός με διαβεβαίωσε πως δεν πεθαίνω, τότε μάλλον θα έπρεπε να τρελαίνομαι!

«Κατερίνα, νομίζω πως τρελαίνομαι», είπα από το τηλέφωνο σε μια φίλη μου, φοιτήτρια εκείνο τον καιρό στο τμήμα Ψυχολογίας.

Της περιέγραψα τα συμπτώματα κι εκείνη χαμογέλασε με τον ίδιο τρόπο που είχε χαμογελάσει κι ο γιατρός.

«Δεν τρελαίνεσαι», με καθησύχασε, «απλώς παθαίνεις κρίσεις πανικού»

«Τι παθαίνω;»

«Κρίσεις πανικού», συνέχισε, «Μην ανησυχείς, δεν είναι σοβαρό. Κάθε άνθρωπος έχει περάσει τουλάχιστον μία κρίση πανικού στη ζωή του. Κάποιοι τους δίνουν σημασία, κάποιοι όχι…»

«Και πώς θα ξέρω πότε αυτή η κρίση πανικού θα με «χτυπήσει» ξανά;»

«Ξέρεις πότε θα πάθεις πονοκέφαλο; Πρόσεχε όμως. Ο οργανισμός σου σου χτυπάει καμπανάκια. Υπάρχει κάτι που κάνει τα συστήματά σου να αντιδράνε. Βρες το και οι πανικοί θα σταματήσουν…», απάντησε.

TOP