Κάντε μια βόλτα στους δήμους μας και ρίξτε μια ματιά στις άκρες των δρόμων.

Κατηγορούμε τις βιομηχανίες για τη καταστροφή των δασών, τις πετρελαϊκές εταιρείες για τη μόλυνση του πλανήτη... την ατομική ενέργεια, τις διοξίνες και τα φυτοφάρμακα.

Δυστυχώς  συνηθίζουμε να ξεχνάμε ότι η κατανάλωση προσδιορίζει τη παραγωγή αφού την αγοράζει.

Έχουμε λοιπόν τη δύναμη να κλείσουμε τα εργοστάσια αν δε καταναλώνουμε τα προϊόντα τους, αλλά δεν ξέρω αν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε το τρόπο ζωής μας – τι ειρωνία – προς το καλύτερο.

Μια επιτακτική ανάγκη της εποχής μας είναι η κατάργηση του πλαστικού, όπου η χρήση του δεν είναι επιτακτική τουλάχιστον.

Μόνο στην Ελλάδα απορρίπτομε καθημερινά οκτώ εκατομμύρια πλαστικές σακούλες, και ο αριθμός σε παγκόσμια κλίμακα φτάνει στα 16 δισεκατομμύρια.

Αν το πολλαπλασιάσουμε επί 365 ημέρες θα μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί οι πεταμένες πλαστικές σακούλες ευθύνονται για το εννιά τοις εκατό της θαλάσσιας μόλυνσης, το θάνατο ενός εκατομμυρίου πουλιών ετησίως, όπως και πολλών άλλων ζώων, αφού μετά τη διάσπασή τους περνάνε στη τροφική αλυσίδα όπου ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος καταναλωτής.

Καλή Όρεξη !   

Για παράδειγμα τα πλαστικά σκουπίδια στους ωκεανούς σκοτώνουν γύρω στις 100.000 φάλαινες, δελφίνια, φώκιες, χελώνες και άλλα ζώα ετησίως. Σε μια περίπτωση προσάραξε μια νεκρή φάλαινα με 23 πλαστικές σακούλες στο στομάχι της.

Μια πλαστική σακούλα κατασκευάζεται σε δύο δεπτερόλεπτα, χρησιμοποιείται για δώδεκα λεπτά και αρχίζει να διασπάται μετά από τρία χρόνια. Συνολικά η αποσύνθεση διαρκεί από 400 έως 1.000 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι μέχρι τώρα, από τότε που εφευρέθηκε, καμία πλαστική σακούλα δεν έχει αποσυντεθεί εντελώς.

 Οι πεταμένες σακούλες στοιβάζονται στις άκρες των δρόμων σε πολλές χώρες, σε μερικές σε χειρότερο βαθμό από άλλες.

Μερικές χώρες έχουν πάρει ήδη μέτρα για να μειώσουν το πρόβλημα.

Στη Βομβάη, οι αρχές απαγόρευσαν τη χρήση πλαστικών σακούλων από το 2000, και στους παραβάτες πωλητές επιβάλλεται  απαγόρευση του εμπορίου για ένα μήνα.

Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και Ιταλίας θα εφαρμόσουν πλήρη απαγόρευση έως το 2010 και σε άλλες χώρες χρεώνουν για τις σακούλες.

Η Κίνα έκλεισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο κατασκευής πλαστικών σακούλων φοβούμενη τη μόλυνση και το Μπαγκλαντές τις απαγόρευσε στη πρωτεύουσα Ντάκα το 2002, καθώς ευθυνόταν για το φράξιμο των υπονόμων και τη δημιουργία πλημμυρών.

Στις Η.Π.Α , τα καταστήματα προσφέρουν στους πελάτες την επιλογή – χαρτί ή πλαστικό ; - εδώ και πολλά χρόνια, αλλά πολλές πόλεις, με το Σαν Φρανσίσκο να κάνει την αρχή, έχουν απαγορεύσει τα πλαστικά εντελώς.

Στο κάτω-κάτω είναι λάθος να νομίζουμε ότι οι πλαστικές σακούλες είναι δώρο από τα μαγαζιά. Η Ιρλανδία επιβάλλει φόρο 15 λεπτά στις σακούλες και χρησιμοποιεί τα λεπτά για να χρηματοδοτήσει άλλα περιβαλλοντικά προγράμματα (ανέφεραν 13 εκατομμύρια ευρώ από το 2002).

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι γίνονται προσπάθειες από κάποιες χώρες να απαγορευτεί η πλαστική σακούλα, όπως «η σακούλα της ζωής» στην Αγγλία, η πάνινη σακούλα στη Γερμανία και μια πρόσφατη ανακάλυψη – η βιοαποσυντιθέμενη σακούλα από άμυλο πατάτας και υποπροϊόν καλαμποκιού – που αποσυντίθεται γρήγορα και εμπλουτίζει το οικοσύστημα με θρεπτικές ουσίες.

Κάθε φορά που ασχολούμαστε με περιβαλλοντικές ευαισθησίες νιώθουμε την ανάγκη να προσβάλλουμε – είμαστε όμως ευγενικοί – την απαράδεκτη συμπεριφορά των ανθρώπων στο τόπο μας που πετάνε πλαστικές σακούλες γεμάτες σκουπίδια από τα παράθυρα των αυτοκινήτων.

Πόσο έξυπνο είναι αυτό !

Ένα είδος επιχείρησης στο Δήμο μας που μάχεται κατά της πλαστικής σακούλας, είναι τα φαρμακεία.

«Δίνουμε στους πελάτες μας σακούλες που ξαναχρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια» είπε η Ρένα Χατζηδάκη που μαζί με τον άνδρα της τον Μπάμπη διατηρούν το φαρμακείο στου Κοκκίνη Χάνι. «Είναι φτιαγμένες και επικαλυμένες από βιοδιασπώμενο πλαστικό που μπορεί να αναλυθεί από άλλους ζώντες οργανισμούς και μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλές φορές, πράγμα που βοηθά το περιβάλλον.»