Δωμάτια ξενοδοχείων

Ξενοδοχεία. Μεγάλα. Μικρά. Πρώτης κατηγορίας. Άλλα όχι τόσο καλά. Δωμάτια ξενοδοχείων. Δύο κρεβάτια, ένα κομοδίνο, μια ντουλάπα, ένας καθρέφτης. Έχω μείνει σε καλά ξενοδοχεία, σε άλλα όχι τόσο καλά και σε δεύτερης κατηγορίας. Όλα μου αφήνουν την ίδια εντύπωση: «υπερβολικά τακτοποιημένα».

Από τη μια, μου αρέσει να μένω σε δωμάτια ξενοδοχείων, γιατί –μέσα στο μυαλό μου– τα έχω «συνδέσει» με τη λέξη «διακοπές». Μου αρέσει η μυρωδιά της καθαριότητας που έχουν, μου αρέσει το γεγονός ότι κάποιος άλλος καθαρίζει το δωμάτιο και δεν πρέπει να κάνω όσα κάνω όταν είμαι στο σπίτι. Βγαίνω στο μπαλκόνι κι αντικρίζω μια άλλη θέα από αυτή που έχω συνηθίσει να αντικρίζω. Ο αέρας έχει κάτι διαφορετικό. Πρέπει να τακτοποιήσω τα πράγματά μου με καινούριο τρόπο, σε νέες θέσεις, κάτω από άλλη στέγη. Νομίζω πως μου αρέσουν τα δωμάτια των ξενοδοχείων, επειδή πάντα τα συγκρίνω με το σπίτι μου και μου φαίνονται σαν μια …απόδραση από την καθημερινότητα.

 
Από την άλλη, δε μπορώ να αντέξω σε ένα ξενοδοχείο περισσότερο από τρεις ή τέσσερις μέρες. Όταν είμαι στο σπίτι μου, ναι μεν θέλω τα πάντα να είναι σε μια τάξη, τακτοποιημένα και καθαρά, όταν, όμως, είμαι σε διακοπές, δε μου αρέσει καθόλου να ζω σε ένα δωμάτιο αποστειρωμένο, που δεν έχει ούτε λίγη άμμο ξεχασμένη στο πάτωμα! Κάθε μέρα πηγαίνω στη θάλασσα, «φέρνω» άμμο στο δωμάτιο, ξεστρώνω το κρεβάτι, κοιμάμαι, ξυπνάω και φεύγω. Κι έπειτα…όταν επιστρέφω…έχει γίνει κάποιου είδους θαύμα!

Το δωμάτιο είναι τόσο τακτοποιημένο, που νομίζω πως μπήκα σε κάποιου άλλου το δωμάτιο κι όχι στο δικό μου! Αν δε κάποιος άλλος μπει μέσα, προφανώς δεν θα καταλάβει ότι ζει ένα άτομο εκεί στην πραγματικότητα. Η άμμος έχει εξαφανιστεί από το πάτωμα με ένα μαγικό τρόπο, το μπάνιο είναι εντελώς καθαρό, χωρίς ούτε μια σταγονίτσα νερού πεσμένη κάπου, οι πετσέτες είναι διπλωμένες και κρεμασμένες στον τοίχο και η κουρτίνα της μπανιέρας είναι προσεκτικά τραβηγμένη  και τελευταίο…το κρεβάτι. Αν είναι δυνατόν! Πώς μπορεί ένα κρεβάτι να είναι τόσο καλά στρωμένο;

Προσπάθησα χιλιάδες φορές να στρώσω το κρεβάτι μου έτσι και ποτέ δεν τα κατάφερα! Πώς μπορούν οι καμαριέρες να τεντώνουν τα σεντόνια τόσο πολύ; Πέφτω για ύπνο και προσπαθώ να μην κουνηθώ για να μην τα χαλάσω! Το αποτέλεσμα είναι άσχημο… Δεν μπορώ να κλείσω μάτι, γιατί νιώθω πως δεν μπορώ να κινηθώ! Έτσι, σηκώνομαι και τα ανακατεύω. Σεντόνια και κουβέρτες, όλα μαζί. Έπειτα, πέφτω πάλι  για ύπνο για να ζήσω ξανά την επόμενη μέρα τη «Μέρα της Μαρμότας»!

Μου αρέσουν τα δωμάτια των ξενοδοχείων, αλλά για λίγο. Τόσο λίγο όσο είναι απαραίτητο για να «αποδράσω». Μετά από μερικές μέρες, μου δίνουν στα νεύρα. Η υπερβολική τάξη, ο απερίγραπτος πίνακας στον τοίχο, ο φτηνός καθρέφτης, το γεγονός ότι δεν έχω δικά μου κλειδιά του μέρους που κοιμάμαι, η σκέψη πως κοιμάμαι σε ένα κρεβάτι που εκατοντάδες, χιλιάδες άλλοι ξένοι άνθρωποι έχουν ήδη κοιμηθεί πάνω του!

Λένε πως για να εκτιμήσεις κάτι είτε πρέπει να σου λείψει για να καταλάβεις την αξία του, ή να το συγκρίνεις με κάτι χειρότερο. Λοιπόν, τα δωμάτια των ξενοδοχείων είναι το παράδειγμα που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα. Όταν είμαι στο σπίτι μου, εύχομαι να ήμουν κάπου αλλού, μα αν μείνω μακριά για πολύ καιρό, μου λείπει και όλα –συγκρινόμενα με αυτό– φαίνονται χειρότερα σε μένα. «Πουθενά όπως στο σπίτι σου…», λένε…