ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ;

Μια ζωή χάθηκε...και μία άλλη ζωή ποτέ δεν θα είναι ίδια πια.

Στα δύο χρόνια κυκλοφορίας μας, τα Χρονικά ποτέ δεν έχουν γράψει ένα συντακτικό άρθρο εκφράζοντας τη γνώμη της συντακτικής ομάδας. Τώρα, ωστόσο, πρέπει να ρωτήσουμε:

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ;

Μία ταλαντούχα νέα γυναίκα, με τα καλύτερα χρόνια της ζωής της μπροστά της, κατέβηκε
από το πεζοδρόμιο μπροστά από το χώρο εργασίας της μόνο και μόνο για να της αρπάξει
τη ζωή ένας χαμηλής νοημοσύνης οδηγός που έτρεχε με ταχύτητα μεγαλύτερη
των 100 χιλιομέτρων την ώρα μέσα στη πολύβουη εμπορική περιοχή του Κοκκίνη Χάνι.

Το βλέπουμε κάθε μέρα...η υπερβολική ταχύτητα...η απερίσκεπτη οδήγηση....η προσπέραση
στα τυφλά. Και δεν μιλάμε για την οδήγηση στις εθνικές οδούς—αλλά για την οδήγηση
ακριβώς μέσα από τους πυκνοκατοικημένους δρόμους των χωριών και των πόλεών μας...
περιοχές γεμάτες με επιχειρηματική κίνηση και κατοικημένες περιοχές όπου παίζουν παιδιά,
περπατούν άνθρωποι που κάνουν τα ψώνια τους και άλλα αυτοκίνητα μπαίνουν και βγαίνουν
από παρόδους και εισόδους πάρκινγκ σε σπίτια. Δεν είναι άξιο απορίας που η Ελλάδα,
κατά κεφαλή, είναι διαρκώς ανάμεσα στις πρώτες χώρες σε ατυχήματα και θανάτους στο δρόμο.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ;

Αρκετά πια! Αυτή η εφημερίδα συντάσσεται με το Δήμαρχο Γουβών κ. Νικολακάκη στην
απαίτηση η περιφέρεια να προμηθεύσει οδικά σήματα σε κύριες διασταυρώσεις και υψώματα
ανακοπής ταχύτητας σε δρόμους μέσα από περιοχές με πολλή κίνηση. Επιπλέον, στηρίζουμε την
πλειοψηφία των πολιτών στην απαίτηση για αυξημένη αστυνομική παρουσία ώστε να εφαρμοστούν 
αυστηρά οι κανονισμοί κυκλοφορίας και να βοηθήσουν να επέλθει ένα τέλος σ’αυτούς
τους κατά συρροή σκοτωμούς στους αυτοκινητόδρομους.

Δεν είναι αρκετό να έχουμε την αστυνομία σε «κατασκηνώσεις» στο δρόμο, για να εντοπίζει
και να ελέγχει τα ασφαλιστήρια και τα τέλη κυκλοφορίας. Ένα παρωχημένο σήμα κυκλοφορίας
δεν σκοτώνει ανθρώπους... αλλά ένας απερίσκεπτος οδηγός θα το κάνει-και το κάνει-κάθε μέρα!

Σοφία Κλειδή
Υπεύθυνη έκδοσης