Τζέιμς Ράδερφορντ:

Στη διάρκεια των επτά ετών που η σύζυγός μου κι εγώ ζούμε εδώ έχουμε παρατηρήσει πολλές αλλαγές και σίγουρα δεν γεμίζεις το καλάθι με τα ψώνια τόσο πολύ τώρα με 50 ευρώ όπως το γέμιζες, ας πούμε, πριν ένα χρόνο. Δεν έχουμε αλλάξει κατά πολύ τις συνήθειές μας αλλά σίγουρα καλλιεργούμε περισσότερα λαχανικά στο σπίτι τώρα.

Ντέμπυ Λόβελλ:

 Όλα ακριβαίνουν ιδιαίτερα η βενζίνη, τα λαχανικά, το ψωμί, κλπ. Με τέσσερα παιδιά που θέλουν όλα τώρα φιρμάτα ρούχα και παπούτσια γίνεται ολοένα και δυσκολότερο. Έχουμε δέματα με ρούχα, κλπ. σταλμένα από την Αγγλία και το κόστος ακόμη και με τα έξοδα ταχυδρομείου δεν είναι τόσο μεγάλο συγκρινόμενο με τις ντόπιες τιμές. 

Γιώργος Χαλαμπαλάκης:

Η αύξηση του κόστους ζωής είναι τεράστια. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι πραγματικά τραγική για κάποιους, καθώς οι μικρές επιχειρήσεις υποφέρουν πολύ. Ο κόσμος δεν βγαίνει έξω πολύ πια, και αγοράζουν αγαθά πρώτης ανάγκης μόνο και όχι απλά αγαθά. Η ανάγκη είναι ανάγκη αλλά και οι μικρές πολυτέλειες μπορούν να κάνουν τη ζωή καλύτερη και ευκολότερη. Όχι καλή ζωή πια λοιπόν. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή.

Νίαμ Οράιλλυ:

Ως μερική ιδιοκτήτρια μιας ταβέρνας στην Ανάληψη οι συνέταιροί μου κι εγώ αναλαμβάνουμε περισσότερες υπηρεσίες, όπως το να φέρνουμε τη μπουγάδα στο σπίτι ή να καθαρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Εργαζόμαστε δυο φορές σκληρότερα για να διατηρήσουμε τα έξοδα της επιχείρησής μας χαμηλά, σε μία προσπάθεια να διατηρήσουμε λογικές τιμές για τον καταναλωτή. Διαφορετικά, χάνουμε όλοι.

Μαρλίν Ντε Βάιλντ:

Σίγουρα έχω παρατηρήσει την αύξηση στις τιμές πραγμάτων όπως τα λαχανικά, τα φρούτα, το ψωμί και τα ρούχα, επομένως τώρα έχουμε την τάση να αγοράζουμε λιγότερο απ’όλα, ιδιαίτερα τα φρούτα που είναι κρίμα μια και όλοι τα λατρεύουμε. Επίσης, τώρα δεν βγαίνουμε έξω για φαγητό τόσο συχνά όσο θα θέλαμε, και έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε στον κινηματογράφο με τις τιμές των εισιτηρίων τόσο ψηλά.