Γράμμα Στον Πατέρα μου

Αγαπητέ μπαμπά:

Πώς πάνε τα πράγματα εκεί πάνω;

Πώς είναι αλήθεια να πλέεις τριγύρω όποτε θέλεις, ελαφρύς σαν την αύρα που αγγίζει τα μάγουλα;

Πάντα αναρωτιέμαι. Πού και πού το μυαλό μου κάνει ένα μικρό περίπατο στις αναμνήσεις μου και πάντα εμφανίζεσαι.

Θυμάμαι όταν η μαμά με έπιασε να καπνίζω και σου τηλεφώνησε με μία οργή που δεν είχα ξαναδεί. Ήθελες να μου μιλήσεις, και με ρώτησες ποια μάρκα τσιγάρων μου αρέσει, μια και βασιζόμενος στη συζήτηση με την μητέρα μου κατάλαβες ότι δεν επρόκειτο να μου πάρει εκείνη. Αυτό ήταν καλό!

Ή τη δεύτερη φορά που συναντηθήκαμε. Με πήγες σε ένα μπαρ τζαζ, και πήρες ένα δυνατό ουίσκι (νομίζω ότι τέτοιο ήταν, άλλωστε ήμουν μόνο 12 ετών) κι εγώ πήρα μία κόκα κόλα και μία χούφτα από ψιλά για το ποδοσφαιράκι.

Άλλη μία ανάμνηση είναι όταν οι γιατροί σου είπαν να κόψεις το κάπνισμα, το ποτό, το να τρως συγκεκριμένα φαγητά και τη σαρκική επαφή με τις γυναίκες , μια και η νούμερο τρία καρδιακή προσβολή θα ήταν και η τελευταία.

Καλά, όλοι ξέρουμε πώς το χειρίστηκες αυτό...

Πάντα ήσουν το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς σου, μία δημιουργική ευφυία που ζούσε τη ζωή όσο καλύτερα μπορούσε χωρίς να κοιτάζει πίσω. Χωρίς να μαζεύει τα κομμάτια, χωρίς ευθύνες, τίποτε από όλα αυτά για σένα...

Σήμερα, έχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που σε θάψαμε, αλλά στην πραγματικότητα μας εγκατέλειψες όταν είμαστε ακόμη με τις πάνες. Δεν πειράζει, ξέρεις. Δεν μου έλειψε ποτέ πραγματικά το να μη σε έχω δίπλα μου. Είχα μία θαυμάσια παιδική ηλικία, αλλά ως γονιός που βλέπει τα παιδιά της να φεύγουν σταδιακά από το σπίτι συχνά αναρωτιέμαι, μπαμπά, θα είχες πράξει διαφορετικά κοιτάζοντας πίσω;

Θα πρέπει να ήταν εξαιρετικά οδυνηρό να μη γνωρίζεις πραγματικά κανένα από τα παιδιά σου και κάποια από αυτά να μη θέλουν να σε ξέρουν. Πάντα ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα αλλά ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία, έτσι δεν είναι; Δεν υπήρχε αρκετός χρόνος...

Λοιπόν, φαντάζομαι πώς έτσι μας πέφτει η ζωή, αλλά τα τελευταία χρόνια, και μπορείς να με πεις ανόητη αν θέλεις, έχω αυτή την αίσθηση ότι είσαι κάπου εδώ τριγύρω. Αυτή την παράξενη αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη μου. Ακούγεται λίγο τρελο-μεταφυσικό, το ξέρω, αλλά νομίζω ότι είσαι εσύ και η πραγματιστική πλευρά μου απλά θέλει να το επιβεβαιώσει. Δεν θέλω να πέσω στην περίπτωση λανθασμένης ταυτότητας εδώ.

Άκουσέ με τώρα, την τελευταίο καιρό, κάθε μέρα γύρω στις τρεις η ώρα αυτή η παράξενη ασπροκαφετιά πεταλούδα, πετάει ολόγυρα στο μαγαζί μας, κάθεται πάνω στο γραφείο, ρίχνει μια ματιά τριγύρω και φεύγει ξανά. Είναι μία άσχημη πεταλούδα και, εδώ που τα λέμε, δεν ήσουν και ποτέ αυτό που λέμε κούκλος.

Έτσι λοιπόν αναρωτιέμαι, μπαμπά, είσαι εσύ; Εννοώ ότι ακόμη και οι κόρες μου έχουν αρχίσει να λένε, «γεια σου, παππού,» μόλις το μικρό ζωύφιο έρχεται πετώντας μέσα στο μαγαζί. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, θα μπορούσε να είναι και ο προπάππος τους, γιατί ούτε εκείνος υπήρξε ποτέ ένας πραγματικά γοητευτικός άνδρας, επίσης.

Αλλά μου αρέσει να πιστεύω ότι είσαι εσύ, γι’αυτό... θα μπορούσες να μου κάνεις μία τελευταία χάρη;

Σήμερα, όταν θα ξαναπετάξεις μέσα στο μαγαζί, θα σε πείραζε να καθίσεις επάνω στον ώμο μου για λίγο, για ένα δευτερόλεπτο, έτσι...απλά για να καταλάβω...

Σ’ευχαριστώ, μπαμπά, τα λέμε σύντομα.

Με αγάπη,

Ρένι

TOP