Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της  Αθήνας - ιδού η απόδειξη – γιατί Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα, όλοι πιστέψαμε πως καλύτερες τουριστικές σαιζόν έρχονται στη χώρα και φυσικά στη περιοχή μας. Η κυβέρνηση, το υπουργείο τουρισμού και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είχαν πει πως οι χιλιάδες επισκέπτες θα εκτιμούσαν τη σοβαρότητα, την ομορφιά, την οργάνωση, την ασφάλεια, τις υπηρεσίες και θα αυξάνονταν από μερικές χιλιάδες σε... μερικά εκατομμύρια! Μια τέτοια αύξηση εμείς δεν είδαμε, εκτός κι’αν οι δήμοι μας είναι οι μόνοι που δεν αγγίζονται από αυτήν την επίθεση των τουριστών. Οι καταστηματάρχες στους δήμους μας κάθονται στα μαγαζιά τους όπως κάθονται οι άνθρωποι στα μνημόσυνα και σχεδόν ομόφωνα θρηνούν τη φετινή σαιζόν. Κάποιος μπορεί τώρα να κάνει έναν περίπατο στους εμπορικούς δρόμους στους δήμους μας που πάντα  ήταν δραστήριοι με  πελάτες – προπαντός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου - και ο στοίχος από ένα παλαιό  Elvis Presley τραγούδι το Heartbreak Hotel έρχεται στη μνήμη μας: Είναι κάτω στο τέρμα μιας μοναχικής οδού.

Η τεράστιες αλλαγές που έχουν επέλθει στην μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας μας – στον τουρισμό – και προπαντός  αυτός ο πασίγνωστος δολοφόνος των μικρών επιχειρήσεων που ονομάζεται all inclusive, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως πολλές ανεξάρτητες τουριστικές επιχειρήσεις θα πρέπει να "βάλουν λουκέτο" για να επιβιώσουν οι μεγάλες και ιδιαίτερα αυτές που υποστηρίζονται από ξένα κεφάλαια. Αυτό εξάλλου υπαγορεύει η διεθνής αγωνία της παγκόσμιας αγοράς για τον απόλυτο έλεγχο στο τομέα που δραστηριοποιείται αλλά και ρεαλιστικά, ο νεοφιλελευθερισμός που χωρίς δεύτερη κουβέντα αγκαλιάσαμε.  Όπως και η εισροή των πολυεθνικών πολυκαταστημάτων, το ίδιο φαινόμενο ισχύει και στη τουριστική αγορά με την ίδια ή μεγαλύτερη ένταση εφόσον τα κέρδη είναι μεγάλα όταν καταφέρεις να "μονοπωλήσεις" και ιδιαίτερα μετά από συγχωνεύσεις ή επέκταση δραστηριοτήτων σε σχετικούς με το αντικείμενο τομείς.

Ακριβώς εκεί αποσκοπούσε και η πρόταση της TUI για τη κατασκευή και εκμετάλλευση του αεροδρομίου στο Καστέλι.

Οι εταιρίες management, στόχο έχουν εκτός από την οικονομικότερη διάθεση ή την αύξηση των καταναλωτών τους, τον έλεγχο της διακίνησης, της διάθεσης και της παραμονής.

Αν κάποιος εξαιρέσει τη πολυπλοκότητα των μηχανισμών, θα διαπιστώσει πως η όλη διαδικασία μοιάζει με τη παραγωγή μιας τομάτας στην Ιεράπετρα, τη μεταφορά της οπουδήποτε, τη πώληση στο καταναλωτή αλλά από το ίδιο άτομο, δηλ. το παραγωγό. Έτσι όλα τα αρχικά και ενδιάμεσα κέρδη αφορούν μόνο αυτόν.

Δυστυχώς, αν και είμαστε καλοί παραγωγοί, διακινητές και καταναλωτές τομάτας, έχουμε μείνει απλοί θεατές της "πολυπλοκότητας" την οποία δεν υποστηρίξαμε, ούτε υπηρετήσαμε ποτέ. Δεν είχαμε τη δυνατότητα άλλωστε, για πολλούς λόγους.

Σε ένα υψηλού επιπέδου παγκόσμιο τουριστικό ανταγωνισμό, εμείς μένουμε αδρανείς θεατές, με πολλές απόψεις, γνώμες, παράπονα κι ανέχεια αλλά κολλημένοι σε ξεπερασμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις. Η αντιγραφή μας χαρακτηρίζει χωρίς να υπολογίζουμε τις ιδιαιτερότητες της χώρας ή της περιοχής μας.

Η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας δεν υποστηρίζεται πανεπιστημιακά! Η τουριστική εκπαίδευση έχει μείνει στη βρεφική της ηλικία επειδή αυτό εξυπηρετεί ορισμένους εκπαιδευτές και σεμιναριολόγους.

Δυστυχώς δεν υπάρχει ένα διακομματικό υπουργείο τουρισμού. Έχουμε συνηθίσει, την επιχειρηματική μας δραστηριότητα, να την ταυτίζουμε με τη κομματική και να ικανοποιούμαστε με μικρές εξυπηρετήσεις από κομματικά γραφεία για κάποιο οικονομικό όφελος ή τη κάλυψη παρανομιών. Με αυτό τον τρόπο οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αδρανοποιούνται ή γίνονται επιλεκτικοί. Δε καταλαβαίνουμε όμως πως πέρα από τις προσωπικές μας ιδεοληπτικές αποφάσεις κι ανεπάρκεια, ο έλεγχος δημιουργεί τη βάση της ποιότητας.

Όπως πριν από πολλά χρόνια ήμασταν ανέτοιμοι να υποδεχτούμε τους πρώτους επισκέπτες, έτσι και τώρα ήμασταν ανέτοιμοι να υποδεχτούμε "το τουριστικό ευρώ" που καθιστά τη χώρα μας σαν ακριβότερη καταναλωτικών αγαθών στην ευρωζώνη με καταιγιστικές συνέπειες στο άμεσο μέλλον της τουριστικής αγοράς.

 Η αναπροσαρμογή και μείωση λειτουργικών εξόδων με υπαλλήλους αλλοδαπών "σχέσεων", καθιστά τις επιχειρήσεις μας μικρά κέντρα λανθασμένης  πληροφόρησης όταν ο αλλοδαπός σερβιτόρος αναπολεί την ομορφιά ή τη φτήνια της χώρας του κι εξηγεί τις συνθήκες εργασίας στον Ολλανδό, καθώς τον σερβίρει.

Πριν από χρόνια υπήρχε η προσπάθεια επέκτασης της τουριστικής περιόδου και τώρα υπάρχει η αγωνία για παραμονή της περιόδου στους τρεις με τέσσερις μήνες.

«Είμαι τυχερός αν πιάσω δύο σταθερούς μήνες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο,» παρατήρησε ένας απογοητευμένος καταστηματάρχης στου Κοκκίνη παρατηρώντας παρέες ξένων επισκεπτών να βαδίσουν φορώντας τα «βραχιολάκια» τους. Τα συμβόλαια με τους tour operators που μιλούσαν για τιμές χαμηλής ή υψηλής περιόδου, μιλούν πλέον μόνο για τις προσφορές, προσφορές, προσφορές.

Η Ελλάδα έχει γίνει πλέον ένας ακριβός τουριστικός προορισμός χωρίς η ακρίβεια αυτή να ανταποκρίνεται σε αυξημένα έσοδα όπως θα έπρεπε λογικά.

Στους τουριστικούς Δήμους μας ο μέσος όρος ηλικίας των επισκεπτών μειώνεται κάθε χρόνο κι είναι ένας παράγοντας αστάθειας για πολλές επί μέρους επιχειρήσεις όπως κοσμηματοπωλεία και ταβέρνες. Η αναπροσαρμογή δραστηριότητας κι η αντικατάσταση του χρυσού με vodka lemon ή του μουσακά με Tia Maria δεν αποτελεί λύση λόγω υπερεπάρκειας κέντρων διασκέδασης.

«Οι μόνοι που τα οικονομούν αυτές τις μέρες είναι τα παμπς στα Μάλια με τους χούλιγκαν πιτσιρικάδες» είπε ο επί χρόνων ιδιοκτήτης μιας οικογενειακής ταβέρνας στην Χερσόνησο. «Κι’αν έτσι  έχει καταπέσει πλέον ο τουρισμός, σίγουρα δεν θα παραμείνω στον τουριστικό τομέα.»

Η ύπαρξη τουριστικών φορέων και συλλόγων  δεν μπορεί να αναδείξει πρακτικά τα προβλήματα κι ούτε βέβαια να τα λύσει, αφού στερείται αντικειμενικότητας, επιστημονικής κατάρτισης, ολοκληρωμένης στατιστικής υποστήριξης, διαχρονικότητας και εν κατακλείδι, "άλλος για Χίο τράβηξε, κι άλλος για Μυτιλήνη" πριν το βηματισμό προς το Ζάλογγο.

Σε συνεργασία οι τρεις Δήμοι, με ανάλογη οικονομική υποστήριξη θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα ινστιτούτο τουριστικών ερευνών, που σκοπό θα έχει την ενιαία αντιμετώπιση των προβλημάτων, την αντικειμενική αντίληψη των δεδομένων, τη συμβουλευτική προσέγγιση των όποιων επιχειρήσεων ήθελαν, την στατιστική επάρκεια, τη προώθηση της εναλλακτικότητας, την ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτων, τη προοπτική και το μέλλον.

Πεζοδρόμιο Χερσονήσου- χωρίς καταναλωτές

TOP