Μέρος Πρώτο: Και Οι Καθηγητές Έχουν Ψυχή…

Αν δεν το γνωρίζετε καιρός να το μάθετε ότι κάποιοι καθηγητές παρόλη τη γενική υποβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού σ’ αυτούς τους καιρούς που βασιλεύει η βαρβαρότητα των media και η ελαφρά τη καρδία ασχετοσύνη, επιμένουν να καταθέτουν αυτή την ψυχή που συστηματικά παραγνωρίζεται από την πολιτεία αλλά και πληγώνεται κάτω από την πίεση βάναυσων εργασιακών σχέσεων. Αναφέρομαι σε καθηγητές ωρομίσθιους καλλιτεχνικών ειδικοτήτων που δουλεύουν στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου συγκεκριμένα στην ειδικότητα του θεάτρου.

 Αυτό το καλοκαίρι ανέβηκαν 2 θεατρικές παραστάσεις αξιώσεων στο Νομό Ηρακλείου και  ελπίζουμε να πάνε και παραπέρα,  με συμμετοχή και καθοριστική συνεισφορά καθηγητών του θεάτρου που δουλεύουν στο Καλλιτεχνικό σχολείο σαν ωρομίσθιοι (ο όρος ωρομίσθιος  θεωρώ ότι αυτοαναιρεί το ρόλο του εκπαιδευτικού και είναι απαράδεκτος το λιγότερο, σε επίπεδο εργασιακό).

 Η πρώτη παράσταση ήταν από το θέατρο ΟΜΜΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ σε συνεργασία με το εργαστήριο για τη διαρκή έρευνα της τέχνης του ηθοποιού του Ντομένικο Καστάλδο από το Τορίνο της Ιταλίας και αφορούσε το πρώτο έργο της σωζόμενης τριλογίας με τίτλο ΟΡΕΣΤΕΙΑ του Αισχύλου, τον ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ. Στόχος να παρουσιαστούν επι σκηνής και τα τρία μέρη αυτής της τριλογίας, δηλ. εκτός από τον ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ, που παρουσιάζεται τώρα,  οι ΧΟΗΦΟΡΕΣ και οι ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ για τα επόμενα τρία χρόνια.

Ο σκηνοθέτης Διαμαντής Αντώνης (ωρομίσθιος καθηγητής στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου), αναφέρει μεταξύ άλλων στο συνοδευτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης: «…Δουλέψαμε προσεγγίζοντας το κείμενο με έναν τελετουργικό τρόπο, προσπαθώντας η Δράση να περικλείει έναν κώδικα Τελετής, τα δε πρόσωπα του χορού και των Τραγικών ηρώων να παρουσιάζονται ως αρχέτυπα μιας και το θέμα της τραγωδίας είναι η σχέση ανθρώπου και δικαίου, η σχέση άντρα –γυναίκας, το «πάθος-μάθος» (γνώση μέσα από τον πόνο). Έννοιες που αντέχουν στο χρόνο και προκαλούν. Πολύτιμος αρωγός η μουσική του Ρος Ντέιλυ που ακολουθεί Μινωϊκά μονοπάτια, αποδίδοντας μυστηριακά ακούσματα, λες και προέρχονται από μια εποχή προφητειών και μαντικής…»

 Η παράσταση εντυπωσίασε με το συνδυασμό λιτότητας και πολύ-επίπεδης αρτιότητας. Εντυπωσιακή επίσης η παρουσία της ομάδας των Ιταλών ηθοποιών του Ντομένικο Καστάλδο, έδειξαν ότι έχουν πολύ καλή συνεργασία με το όλο θεατρικό σχήμα που προκύπτει και από τις πολύ καλές σκηνοθετικές υποδείξεις του σκηνοθέτη και ηθοποιού, Αντώνη Διαμαντή  (έπαιξε πολύ αισθαντικά το ρόλο του Αγαμέμνονα, αγγίζοντας βαθύτερες πτυχές του άντρα επικυρίαρχου-νικητή.)

Όλοι οι ηθοποιοί απέδωσαν τα καλύτερα, εξαιρετική επίσης η ερμηνεία της ωρομίσθιας καθηγήτριας θεάτρου του Καλλιτεχνικού σχολείου Ηρακλείου Σαριτσάμη Μαρίας στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας, ξεχωριστή θέση είχε και η συμμετοχή της πολυτάλαντης καθηγήτριας μουσικής Αθανασοπούλου Λίντας που συμμετείχε στο χορό.

Τον Οκτώβριο στο δεύτερο μέρος, θα συζητήσουμε την άλλη παράσταση που με άγγιξε και με συγκίνησε ιδιαίτερα: ΤΟ ΦΥΝΤΑΝΑΚΙ του ΠΑΝΤΕΛΗ ΧΟΡΝ   σε σκηνοθεσία Κορίνας Βαφειάδου (ωρομίσθιας καθηγήτριας στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου).

Αυτό το θέμα θα συνεχιστεί στο δεύτερο μέρος της στήλης στον επόμενο μήνα.