Ο Μπράντο συναντά τον Κουασιμόδο

Έχω μία παράξενη και σπάνια κατάσταση.

Ναι, εντάξει, γελάτε εσείς, αλλά πρόκειται για κάτι σοβαρό. Εμφανίζεται περίπου ίσως μια φορά το χρόνο, ονομάζεται Ασθένεια DeQuervain, και δεν μπορεί να θεραπευτεί.

Δεν είναι επικίνδυνη ή μεταδοτική, και σίγουρα δεν κολλάει διαβάζοντας αυτή τη στήλη, γι’αυτό σας παρακαλώ συνεχίστε.

Μια και είναι σπάνια, δεν γνωρίζουν όλοι οι γιατροί αυτή την κατάσταση.

Εκείνοι που γνωρίζουν την κατάσταση, έχουν προσπαθήσει να την εξηγήσουν, αλλά δεν μπόρεσα ποτέ αληθινά να καταλάβω τι προσπαθούσαν να πουν.

Προφανώς, όταν το ανοσοποιητικό μου σύστημα είναι λίγο πεσμένο, οι ιοί νομίζουν ότι μπορούν απλά να μου επιτίθενται στα κουτουρού. Το μικρό μου ανοσοποιητικό σύστημα τους αφήνει να μπουν, και μετά ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, αντεπιτίθεται τόσο δυνατά που σκοτώνει αυτούς τους κακούς εισβολείς-και αρκετά από τα ίδια τα δικά μου υγιή κύτταρα μαζί με αυτούς.

Κάτι σαν απώλειες αμάχων σε μία βομβιστική επιδρομή.

Άι στο καλό!

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να πρήζονται πολύ μέρη του σώματος. Κάποτε, το αριστερό μου χέρι έφτασε τις αναλογίες του Απίστευτου Hulk. Σε κάποια άλλη περίπτωση, ο λαιμός μου έγινε χοντρός σαν τα....εεεεε...να, ξέρετε τώρα εσείς, ...απόκρυφα μέρη ενός ελέφαντα!

Ένα βράδυ την προηγούμενη εβδομάδα, δεν αισθανόμουν καλά και αντιλήφθηκα ότι το σαγόνι μου δεν ήταν και σε πολύ καλή φόρμα.

Κατέβασα δυό παυσίπονα και χώθηκα στο κρεβάτι χωρίς πολλή σκέψη. Ωστόσο, αφού ξύπνησα με πόνους μερικές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας, σκέφτηκα:αυτή τη φορά ίσως είναι λίγο σοβαρότερο.

Μέχρι το πρωί πέθαινα από τον πόνο. Η νεαρότερη κόρη μου με κοίταξε με μεγάλο τρόμο και ψιθύρισε απαλά: «Μανούλα, σε πονάει;»

Όταν κοίταξα τον καθρέπτη του μπάνιου, ακόμη κι εγώ κατατρόμαξα. Το πρόσωπό μου δεν χωρούσε καν σε έναν καθρέπτη. Το μέγεθος του αριστερού μου μάγουλου ήταν τεράστιο. Με λίγη τύχη θα μπορούσα να παρκάρω ολόκληρο τον αναθεματισμένο Τιτανικό σ’αυτό με αρκετό χώρο και για τις σωσίβιες λέμβους. Δεν εκπλήσσομαι που πονούσα.

Τέλοσπάντων, αυτό το τελευταίο επεισόδιο κατέληξε στο να εγκατασταθώ στον καναπέ με σακούλες με αφθονία αντιβιοτικών και παυσίπονων.

Το μόνο πράγμα που μπορώ να φάω είναι γιαούρτι...σκέτο γιαούρτι και γιαούρτι φράουλα και γιαούρτι κεράσι, και ακόμη κι εκείνο το αηδιαστικό γιαούρτι ροδάκινο. Βλέπω το γιαούρτι να βγαίνει από τ’αυτιά μου και δεν επιθυμώ  να ξαναδώ ούτε ένα μπολάκι από αυτό το πράγμα ποτέ στη ζωή μου!

Είμαι ακόμη με αντιβίοση, αλλά με τα μισά παυσίπονα μόνο, επομένως η ομίχλη καθαρίζει.

Το πρήξιμο τώρα αιωρείται κάπου κάτω από το πηγούνι μου, το οποίο αισθάνομαι πραγματικά περίεργο και φαίνεται ακόμη χειρότερο.

Και ο πόνος...λοιπόν, είναι αρκετά δυνατός για να αντιληφθώ ότι είμαι σε πολύ κακή διάθεση. Γι’αυτό, λοιπόν, φίλοι μου, εάν θέλετε τις ζωούλες σας, τότε σας παρακαλώ, σας ικετεύω, όχι άλλα από τα παρακάτω σχόλια:

1)     «Γεια σου, έγινες Μουσουλμάνα;» (Δεν είναι Μπούρκα αυτό, κ. Εξυπνάκια, απλά προσπαθώ να καλύψω αυτό το αποκρουστικό στρώμα δέρματος)

2)     «Έι, μήπως είσαι συγγενής του Μάρλον Μπράντο;» (Βέβαια, εξυπνάκια, αλλά μια και είναι μόνο το ένα μάγουλο, θα ήμουν μόνο κατά το ήμισυ συγγενής)

3)     «Βάζεις κάτι στην άκρη για τις δύσκολες μέρες;» (Λες και θα άρχιζα να συγκεντρώνω ήδη φαγητό σε περίπτωση που ο χειμώνας έρθει νωρίς...χα, χα,  όχι!)

4)     «Ώστε ο Άνθρωπος Ελέφαντας υπάρχει πραγματικά;» (όχι βρε ηλίθιο κατασκεύασμα.)

5)     «Γεια, θα έρθει και ο Κουασιμόδος;» (Άφωνη...τι σκληρό!)

Η εκδίκηση θα καθυστερήσει ίσως λίγο. Αλλά όταν εκείνο το σπιράκι ξαναεμφανιστεί στην άκρη της μύτης σου... ή όταν θα καείς άσχημα από τον ήλιο...ή όταν θα χρειαστεί να ξανακάνεις δίαιτα...Ναιιιιιιιιιιι, ίσως πάρει αρκετό χρόνο, αλλά θα είναι γλυκιά!