Όσοι από εμάς κατοικούν στους τέσσερις δήμους μας είναι αρκετά συνηθισμένοι σε όμορφες παραλίες, εξαιρετικές ταβέρνες και, όποτε χρειάζεται, καλούς τόπους διαμονής. Ωστόσο, μέχρι αυτή την στιγμή κάθε χρόνο, ίσως έχουμε χορτάσει τους χιλιάδες επισκέπτες που κατακλύζουν τους «χώρους» μας.

Μια εβδομάδα στη νότια πλευρά του νησιού μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος  για μία χαλαρωτική αλλαγή ρυθμών με ένα βασικά οικονομικό προϋπολογισμό-αν δεν δειπνήσετε με φρέσκο ψάρι από 40  ως 60 ευρώ το κιλό κάθε μέρα.

Θα βρείτε όλα όσα έχει να προσφέρει ο βοράς, αλλά με πιο απλό τρόπο, και σίγουρα με λιγότερο κόσμο- και όχι τόσες πολλές ξαπλώστρες θαλάσσης! Και, όταν επιστρέψετε στο σπίτι θα έχετε πραγματικά την αίσθηση ότι «ταξιδεύσατε μακριά» χωρίς ούτε καν να μπείτε σε αεροπλάνο ή πλοίο.

Παρακάτω, οι σημειώσεις της περιοδείας μας, διάρκειας μιας εβδομάδας στις νότιες παραλίες.

Δευτέρα: Φύγαμε από τις Γούρνες νωρίς το απόγευμα. Αποφασίσαμε να δειπνήσουμε στην αγαπημένη μας ταβέρνα Εξάντα, λίγο έξω από το Ρέθυμνο, πριν κατευθυνθούμε νότια. Περάσαμε τη νύχτα στο ξενοδοχείο Xidas Garden Hotel στο Μπαλί, μία οικογενειακή επιχείρηση με όμορφη πισίνα και φιλική ατμόσφαιρα. Τα 68 ευρώ περιελάμβαναν άνετο δωμάτιο με τηλεόραση και πρωινό με μπουφέ. Στον Εξάντα, που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα δυτικά, φάγαμε ένα εξαιρετικό γεύμα φτιαγμένο στην κουζίνα της κ. Κρυσταλίας Ψωμά, προετοιμασμένο με υλικά από τη δική της φάρμα ζώων και βιολογικών προϊόντων.

Φραγκοκάστελο

Τρίτη: Οδηγήσαμε νότια μέσα από τη συναρπαστική οροσειρά Λευκά Όρη, και το Φαράγγι του Ίμβρου, προς το Φραγκοκάστελο. Γευματίσαμε στην Ταβέρνα Άρτεμις 50 μέτρα από το Λιβυκό Πέλαγος. Αργότερα, κάναμε το πρώτο μπάνιο του ταξιδιού μας με φόντο το επιβλητικό φρούριο πίσω μας. Συνεχίσαμε την οδήγηση πάνω από την οροσειρά του Κρυονερίτη προς το Κάτω Ροδάκινο και τον απομονωμένο ορμίσκο του Κόρακα. Περάσαμε τη νύχτα στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του Νίκου και της Άννας μπροστά στην παραλία για 40 ευρώ. Όμορφη παραλία, αρκετές δωρεάν ξαπλώστρες, άλλα δυνατοί άνεμοι (χαρακτηριστικό του νότου) έκαναν τη άμμο να στροβιλίζεται  και το νερό να μας ψεκάζει. Το δείπνο μας με ψάρι ήταν καλό, αλλά όχι και υπέροχο.

Η Παραλία του Άγιου Παύλου

Τετάρτη: Κατευθυνθήκαμε ανατολικά προς τον όμορφο Άγιο Παύλο. Μείναμε στα ενοικιαζόμενα δωμάτια της Μαμάς Εύας, με 35 ευρώ. Αρκετές βουτιές στην θαυμάσια αλλά γεμάτη με βότσαλα παραλία. Ωραίο γεύμα και καλό δείπνο με ψάρι στης Μαμάς Εύας.

Μικρό Πανδοχείο, Κόκκινος Πύργος

   Πέμπτη: Συνεχίσαμε ανατολικά (πλησιάζοντας στην Αγία Γαλήνη, μας έπιασε θλίψη με τις εκτάσεις των ελαιώνων που καταστράφηκαν από τις φωτιές της περασμένης χρονιάς), και φτάσαμε στον Κόκκινο Πύργο, δίπλα στο Τυμπάκι, εγκαίρως  για ένα αναζωογονητικό μεσημεριανό μπανάκι στην πισίνα του ξενοδοχείου Little Inn- 60 ευρώ για ένα καλοφτιαγμένο δωμάτιο δίπλα στην πισίνα με καλωδιακή τηλεόραση, ένα ντουζ απίθανο, και πρωινό με μπουφέ. Αποφασίσαμε να παραμείνουμε και για δεύτερη μέρα. Γευματίσαμε στο Εστιατόριο Κόκκινος Πύργος σε μια όμορφη παραλία με δωρεάν ξαπλώστρες, αλλά είχαμε επιδρομές από μύγες. Επιστρέψαμε για δείπνο, αλλά, εξαιτίας ενός ακόμη χειρότερου προβλήματος με τις μύγες, φύγαμε μετά από μία μπύρα. Καταλήξαμε στην Ψησταριά του Δημήτρη (ένα διάλειμμα από το ψάρι) και κάναμε τσιμπούσι με τέλειο αρνί σούβλας και κοτόπουλο σχάρας, σερβιρισμένα από ένα θαυμάσιο κορίτσι από το FYROM, η οποία ήταν μπερδεμένη και μας είπε ότι ήταν από κάποιο μέρος που ονομάζεται Μακεδονία. Ο Δημήτρης μας προμήθευσε με δωρεάν ξαπλώστρες και ομπρέλα κι έτσι για την επόμενη μιάμιση μέρα κάναμε πρωινά και απογευματινά μπάνια στην πισίνα και μεσημεριανές βουτιές στη θάλασσα. Δειπνήσαμε ξανά στου Δημήτρη διότι όλα τα υπόλοιπα μέρη φαίνονταν πολύ τουριστικά.

Τσούτσουρος

Σάββατο: Φτάσαμε στον Τσούτσουρο (το πιο αξιόλογο σημείο της εβδομάδας) το μεσημέρι και καταλύσαμε στο Ξενοδοχείο Τρίτων (60 ευρώ-χωρίς πρωινό) στην άκρη του αμμώδους κολπίσκου. (Τον περασμένο χειμώνα, ανακαλύψαμε αυτό το μικρό ήσυχο ψαροχώρι, και πάντα θυμόμαστε το εξαιρετικό μόλις αλιευμένο και τέλεια μαγειρεμένο ψάρι που φάγαμε για δείπνο). Τώρα, ήταν γεμάτο ζωή και χρώμα και Έλληνες τουρίστες, αλλά φάγαμε άλλο ένα θαυμάσιο δείπνο με φρέσκο ψάρι στην Ταβέρνα Γερακίνα. Το νεοχτισμένο Ξενοδοχείο Τρίτων (που δεν έχει ακόμη τελειώσει εντελώς), ήταν πολύ άνετο, και, όταν ολοκληρωθεί, θα έχει πισίνα, σπα και πολλές άλλες προδιαγραφές και δραστηριότητες.

Κυριακή: Φεύγοντας από τον Τσούτσουρο, και αφού οδηγήσαμε για μερικά χιλιόμετρα, ανακαλύψαμε μία παραλία έκτασης δύο χιλιομέτρων, χωρίς κτίσματα, στους πρόποδες της βουνοπλαγιάς, όπου η επιγραφή έλεγε ΔΕΡΜΑΤΑΣ. Απολαύσαμε το μπάνιο μας στην απομόνωση μέσα σε κρυστάλλινα γαλάζια νερά, πριν συνεχίσουμε προς Κερατόκαμπο (πολλή κίνηση) και καταλήξαμε στην Άρβη. Μείναμε στο παραθαλάσσιο Ξενοδοχείο Αριάδνη (40 ευρώ-χωρίς πρωινό), με μια ξύλινη πεζογέφυρα κατά πλάτος των βράχων προς την αμμώδη παραλία. Η Άρβη ήταν το μοναδικό μέρος σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας όπου δεν φυσούσε. Το ξενοδοχείο ήταν ικανοποιητικό, αλλά με το μικρότερο δωμάτιο σε ολόκληρο το ταξίδι μας και το μοναδικό χωρίς ψυγείο (παρεπιπτόντως, όλα τα καταλύματα-και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα ξενοδοχεία- ήταν με πλήρη κλιματισμό). Το μεσημεριανό στην Ταβέρνα Κύμα περιλάμβανε τηγανητό σαλάχι-νόστιμο και φτηνό. Φάγαμε το δείπνο στην Ταβέρνα Μπανιέτος που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του δρόμου από τη μαρίνα του χωριού,  και που μόλις εκείνη την ημέρα είχαν φτιάξει ένα χώρο για φαγητό δίπλα στις αγκυροβολημένες βάρκες, σε μία καλή απόσταση από την αυλή της ταβέρνας. Το φαγητό δεν ήταν και τέλειο, αλλά η ψυχαγωγία...το να παρατηρούμε το σερβιτόρο να κατεβαίνει τρέχοντας τα σκαλιά της ταβέρνας, να περνά γρήγορα τον πολύβουο δρόμο και να προχωρά μέσα από τη μαρίνα κρατώντας ένα φορτωμένο δίσκο- περίπου 100 μέτρα σε κάθε διαδρομή! Ουου.          

Δευτέρα: Επιστρέφοντας στη βόρεια ακτή, σταματήσαμε στο Καφενείο Βιέννα στην Άνω Βιάννο για ένα «τελευταίο γεύμα» πριν την σκληρή πραγματικότητα της άφιξης στο σπίτι. Απολαύσαμε μερικά νοστιμότατα παραδοσιακά Κρητικά φαγητά από τον ιδιοκτήτη Κ. Μένιο και ανακαλύψαμε ότι το όνομα του καφενείου, Βιέννα, επινοήθηκε  επειδή το χωριό, Βιάννος, κάποτε ονομαζόταν Βιέννα και όχι επειδή ο ιδιοκτήτης του είχε Γερμανικές ρίζες.

Το τελευταίο κομμάτι, κατεβαίνοντας την όμορφη βόρεια πλαγιά του βουνού , μας έφερε σε οικεία εδάφη, μέσα από το Καστέλι, τη Χερσόνησο και το σπίτι μας στις Γούρνες.

Οι διακοπές μιας εβδομάδας, οκτώ μέρες και επτά νύχτες, κάλυψε περίπου 700 χιλιόμετρα-επιτρέποντάς μας μερικές λάθος κατευθύνσεις και λίγη εξερεύνηση ορεινών χαλικόδρομων-και κόστισε 826 ευρώ για δύο άτομα, συμπεριλαμβάνοντας τη βενζίνη, όλα τα γεύματα (8 δείπνα με ψάρι), λιχουδιές, ποτά, αγορές σε σούπερ μάρκετ και διαμονές.

Για σύντομες διακοπές-ή για ένα γρήγορο διάλειμμα διανυκτέρευσης μιας νύχτας- συστήνουμε μία επίσκεψη στη νότια πλευρά του νησιού μας. Και, εφόσον πολλά από τα μέρη είναι ανοιχτά όλο το χρόνο, είναι ένα ταξίδι που μπορείτε να απολαύσετε οποτεδήποτε-χωρίς κολύμπι.   

Είναι κοντά, είναι όμορφα και είναι οικονομικά.