Μέρος Δεύτερο:
Και Οι Καθηγητές Έχουν Ψυχή… 

Η άλλη παράσταση που με άγγιξε και με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν «ΤΟ ΦΥΝΤΑΝΑΚΙ» του ΠΑΝΤΕΛΗ ΧΟΡΝ που παρουσιάστηκε  από το θέατρο ΜΙΝΩΑ σε σκηνοθεσία Κορίνας Βαφειάδου (ωρομίσθιας καθηγήτριας στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου). Εδώ έχουμε ένα αντιπροσωπευτικό έργο της Αθηναϊκής ηθογραφίας σε τρεις πράξεις.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια πλακιώτικη αυλή με πρωταγωνιστές από τη μια φτωχούς, άσημους και έντιμους (κατά πόσο η φτώχεια μπορεί να κρατήσει αυτούς τους φτωχούς και άσημους σε κάποια επίπεδα αξιοπρέπειας και να μην ενδώσουν, είναι ένα ερώτημα που πλανιέται επί σκηνής σε όλη τη διάρκεια της παράστασης) και από την άλλη το φτωχοδιάβολο, τον τυχάρπαστο, τη μοιραία γυναίκα, τον πλούσιο εκμεταλλευτή. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια συγκινητική απόδοση αισθημάτων που οδηγούν το θεατή σε μια σταδιακή συνειδητοποίηση του κοινωνικού status και τους κανόνες του, που πολλές φορές καθορίζουν ψυχαναγκαστικά και διαβρωτικά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η σκηνοθέτιδα σημειώνει σε σχόλια της στο πρόγραμμα.:

«Αρχή μας είναι να σεβόμαστε πάντα το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε. Γι αυτό ξεκινάμε την περιοδεία μας με ένα διαχρονικό έργο, του πρωτεργάτη του ελληνικού θεάτρου Παντελή Χορν. Το έργο το μεταφέρουμε στη δεκαετία του ’50 λίγο μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου, μια δύσκολη εποχή για την πατρίδα μας. Σημείο αναφοράς σ’ αυτή την περίοδο γίνεται ο περίεργος κος Γιαβρούσης, ο μεγάλος λεφτάς του έργου, που μιλά με ξενική προφορά, παραπέμποντάς μας στον ξένο παράγοντα, που εκείνη την εποχή κάνει έντονη την παρουσία του στην πατρίδα μας. Πιστεύουμε ότι οι μνήμες των παλιότερων θα ξυπνήσουν και οι νεότεροι θα γνωρίσουν μια περίοδο που τους είναι παντελώς άγνωστη, αλλά ίσως τους θυμίσουν καταστάσεις που τους είναι γνώριμες. Αυτή είναι και η μεγάλη αξία που φέρνει στην κοινωνία μας το ΘΕΑΤΡΟ. Το θέατρο είναι μια πύλη που οδηγεί τους ανθρώπους στο να γνωρίζουν και να συνειδητοποιούν καταστάσεις και συνθήκες που αλλιώς δεν θα είχαν διαγνώσει.»

Οι ηθοποιοί υποδύονται δύσκολους ρόλους που απαιτούν συγκέντρωση, συντονισμό, συνεχή εγρήγορση. Το τελικό αποτέλεσμα μας πείθει για την επιτυχία του στόχου που είχε θέσει πάνω απ’ όλα η σκηνοθέτρια: το σεβασμό στο κοινό, μια και το έργο συγκίνησε το κοινό που χειροκροτούσε αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Αναφέρουμε τα ονόματα  των ηθοποιών που μας απέδειξαν ότι μπορούν να σταθούν επάξια στις απαιτήσεις δύσκολων ρόλων: Καλοχριστιανάκη Τόνια(ωρομίσθια καθηγήτρια θεάτρου Καλλιτεχν. Σχολ. Ηρακλ.)στο ρόλο της πλύστρας Φρόσως, Δράκου Έφη στο ρόλο της Κατίνας, Γιαλαμά Ελένη στο ρόλο της αγνής Τούλας και Βαρδάκη Νίκη  στο ρόλο της μοιραίας Εύας.

Από τους αντρικούς ρόλους πολύ καλοί οι: Βαρδαλαχάκης Δημήτρης (κυρ-Αντώνης), Μπινιάκος Αλέξανδρος(Γιαβρούσης),Τριανταφυλλάκης Μάνος(Γιάγκος) και Ψιμούλης Λευτέρης(θείος). Επίσης και οι άλλοι δευτερεύοντες ρόλοι συνετέλεσαν στην τελική επιτυχία της παράστασης.

Να συγχαρώ τέλος τους συντελεστές και των δύο παραστάσεων να τους ευχαριστήσω για το επίπεδο που επεδίωξαν να κρατήσουν με το σωστό επαγγελματισμό και να τους ευχηθώ καλή συνέχεια και να μην πτοείται κανείς γιατί «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»(Ντοστογιέφσκυ).