Shiny Happy People

Τι ακριβώς είναι η ευτυχία; Στις μέρες μας, υπάρχει χρόνος για κάποιον να ψάξει για αυτήν; Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν συνέχεια. Βλέπω ανθρώπους θλιμμένους εξαιτίας των χρεών τους. Βλέπω ανθρώπους να βουλιάζουν στη μιζέρια τους, επειδή δεν τους αρέσει η δουλειά τους ή ο σύντροφός τους. Βλέπω δυστυχισμένους ανθρώπους, επειδή δεν τους αρέσει η ζωή τους κι –ακόμη χειρότερα– δεν κάνουν τίποτα για να τη βελτιώσουν. Δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια κάπως να τη φτιάξουν! Βλέπω ανθρώπους εντελώς συμβιβασμένους!

Προς τα πού πηγαίνουμε ακριβώς; Βλέπω ανθρώπους να παντρεύονται μόνο και μόνο επειδή δε θέλουν να γεράσουν μόνοι. Βλέπω ανθρώπους να παντρεύονται επειδή ο κοινωνικός περίγυρος υπαγορεύει να μην είσαι μόνος μετά τα τριάντα: «Είναι ντροπή!» Βλέπω ανθρώπους να παντρεύονται για να κάνουν παιδιά που θα κληρονομήσουν την περιουσία τους, έτσι ώστε να μη γίνει λεία στα χέρια ξένων. Έτσι, βλέπω ανθρώπους να παντρεύονται με τον πρώτο άνθρωπο που βρίσκουν μπροστά τους! Βλέπω ανθρώπους απεγνωσμένους!

Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση, όταν βλέπω ανθρώπους να παίρνουν όλων των ειδών τα χάπια; Υπνωτικά, αντικαταθλιπτικά, αγχολυτικά. Όλων των ειδών τα χάπια! Πώς μπορεί μια μητέρα να αντέξει τα τρία μικρά παιδιά της όταν ουρλιάζουν, ενώ την ίδια στιγμή φαντάζεται πώς θα ήταν η ζωή της αν πριν δέκα χρόνια είχε αποφασίσει τελικά να σπουδάσει; Πώς μπορεί ένα ζευγάρι να κοιμάται μαζί τα βράδια όταν νιώθει τόσο αποξενωμένος ο ένας από τον άλλον; Πώς μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι όταν έχουν παράλληλες σχέσεις με ανθρώπους στους οποίους βρίσκουν ότι δε μπορεί να βρει πια ο ένας στον άλλο;

Έτσι, τελικά, τι είναι η ευτυχία; Πού μπορούμε να τη βρούμε; Είναι ένα πακέτο που παίρνει κανείς κομματάκι-κομματάκι ή μήπως όταν την κυνηγάει εκείνη παίζει κρυφτό μέχρι να βαρεθεί; Αναζητούν ακόμη οι άνθρωποι την ευτυχία ή μήπως είναι τόσο συμβιβασμένοι μέσα στη μιζέρια τους που ζουν με πλήρη συναίσθηση και αποδοχή αυτής; Αναζητούν ακόμα οι άνθρωποι την ευτυχία; Άραγε σκέφτονται τουλάχιστον την ευτυχία; Περιμένουν μήπως να συμβεί κάτι μεγάλο για να τη βρουν; Είναι πιθανόν να έχουν παραιτηθεί από αυτήν ή μήπως είναι πιο πιθανό να μην μπορούν να τη βρουν επειδή πιστεύουν πως δεν τους αξίζει;

Είναι νωρίς το απόγευμα μιας Κυριακής και βρίσκομαι καθισμένη σε μια καφετέρια, περιτριγυρισμένη από όλα τα είδη των ανθρώπων. Οι παραπάνω σκέψεις έχουν ήδη περάσει από το μυαλό μου με την ταχύτητα του φωτός. Είμαι στο επίπεδο εκείνο που αρκεί να κοιτάξω κάποιον κι αμέσως να μπορέσω να τον «κατηγοριοποιήσω». «Την απατάει κι εκείνη το γνωρίζει» ή «Τον κοιτάζει και σκέφτεται πως της έχει καταστρέψει τη ζωή» ή «Δεν είναι ευτυχισμένος» ή «Μένουν μαζί μόνο για τα μωρά».

Την επόμενη στιγμή, βρίσκομαι συνοδηγός στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση την Αμμουδάρα. Σχεδόν κλείνω τα μάτια μου, νιώθοντας λίγο νυσταγμένη έτσι όπως ο χλωμός κυριακάτικος ήλιος παραμονεύει πίσω από τα σύννεφα. Μια γυναικεία φωνή ακούγεται από το ραδιόφωνο: «Για να με γνωρίσεις μες στο πλήθος φόρεσα γαρίφαλο στο στήθος, κόκκινο γαρίφαλο στο μέρος της καρδιάς». Κι έπειτα, το χέρι του άγγιξε το δικό μου. Δύο ανθρώπινα χέρια ενώθηκαν. Ξαφνικά ένιωσα τόσο τυχερή. Ένιωσα τόσο ευλογημένη. Τόσο πλήρης. Κι εκείνη την ίδια στιγμή, μέσα στο βουητό του αυτοκινήτου, ζαλισμένη και νυσταγμένη, με τα μάτια μου κλειστά και το χέρι μου μέσα στο δικό του, ένιωσα ευτυχισμένη. Πλήρως, ολοκληρωτικά, εκστατικά ευτυχισμένη. Τόσο, που σχεδόν ήθελα να κλάψω. Άνοιξα για λίγο τα μάτια μου, του χαμογέλασα και τυφλωμένη από τον ήλιο τα έκλεισα ξανά.

Μετά από αυτά, σκέφτηκα ξανά πόσο απλό είναι για κάποιον να βρει την ευτυχία. Γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να τη βρουν; Είναι μήπως γιατί δεν την ψάχνουν πια στα απλά και καθημερινά πράγματα ή μήπως είναι επειδή έχουν ξεχάσει να ερωτεύονται;