Κακοτυχία

Θα σας περιγράψω την προηγούμενη εβδομάδα μου –κι αναφέρομαι στην τελευταία εβδομάδα του Οκτώβρη– κι έπειτα θα σας ζητήσω να μου πείτε αν σας φαίνεται πως ήταν ατυχία ή απλώς μια «σύμπτωση». Λοιπόν, το προηγούμενο Σάββατο πήγα εκδρομή στα ανεμοδαρμένα βουνά της Κρήτης και το βραδάκι ένιωθα κάπως περίεργα. Την Κυριακή κατάλαβα γιατί. Είχα αρπάξει ένα γερό κρυολόγημα αν κι ο χειμώνας δεν είχε μπει ακόμη!

Εγώ όταν αρρωσταίνω δεν μπορώ να πάω στη δουλειά, δε μπορώ να βγω από το σπίτι και δεν μπορώ να πάρω οποιοδήποτε φάρμακο. Με λίγα λόγια, δεν μπορώ να κάνω τίποτα! Απλώς μένω στο κρεβάτι, καλυμμένη ως το κεφάλι με τα σκεπάσματα –ίσως διαβάσω ένα βιβλίο αν δεν είμαι σε πολύ άσχημη διάθεση– και περιμένω, υπομονετικά κάποιες φορές, ανυπόμονα κάποιες άλλες, να το ξεπεράσω.

Τέσσερις ημέρες έμεινα στο κρεβάτι. Τέσσερις ολόκληρες μέρες! Ποια; Εγώ που φεύγω το πρωί από το σπίτι κι επιστρέφω το βράδυ! Φανταστείτε με τέσσερις μέρες μέσα στο σπίτι, να τρώω βραστό κοτόπουλο και ρύζι, να φταρνίζομαι, να βήχω και να αποφεύγω τους καθρέπτες, αποφεύγοντας έτσι να με αντικρίζω με μια κατακόκκινη μύτη! Εκείνες οι τέσσερις μέρες ήτανε τόσο φρικτές κι απαίσιες που απλώς δεν θέλω να τις θυμηθώ ποτέ ξανά!

Την Πέμπτη πια ένιωθα λίγο καλύτερα και πήρα τη μεγάλη απόφαση να βγω από το σπίτι. Κι ίσως ήτανε μεγάλη η απόφασή μου, δεν ήταν όμως και η πιο σοφή! Καθώς σταμάτησα το αυτοκίνητο στα φανάρια, άκουσα ένα θόρυβο κι ένιωσα τη γη να σείεται κι εμένα να πηγαινοέρχομαι μέσα στο αυτοκίνητο. Τι είχε γίνει; Κάποιος είχε τρακάρει το αυτοκίνητο που περίμενε στα φανάρια πίσω μου κι εκείνο –με τη λογική σειρά των πραγμάτων και σύμφωνα πάντα με το νόμο του Μέρφι– είχε πέσει πάνω στο δικό μου αυτοκίνητο!

Πέρα από το αρχικό σοκ του τρακαρίσματος, το πίσω μέρος του αυτοκινήτου φαινόταν σώο και αβλαβές (απλώς να θυμάστε: «φαινόταν»), κι έτσι άφησα τους άλλους οδηγούς να τσακώνονται κι έφυγα. Την επόμενη ημέρα, την Παρασκευή, πήγα στο σούπερ μάρκετ. Όταν προσπάθησα να ανοίξω το πορτ μπαγκάζ για να βάλω μέσα τα ψώνια, δεν άνοιγε! Με κάποια προσπάθεια, τελικά τα κατάφερα. Ξέρετε τι αντίκρισα; Ένα μεγάλο κενό ανάμεσα στο χώρο αποθήκευσης του πορτ μπαγκάζ και στον προφυλακτήρα!

«Τέλεια!» σκέφτηκα, καθώς δεν είχα κρατήσει τα στοιχεία της ασφάλειας του άλλου οδηγού και τώρα θα έπρεπε να πληρώσω μόνη μου κάποιου άλλου τη ζημιά! Αλλά εκτός απ’ αυτό, το πορτ μπαγκάζ δεν μπορούσε να κλείσει ξανά κι έτσι το αυτοκίνητό μου δεν κλείδωνε! Αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα. Ένα ξεκλείδωτο αυτοκίνητο παρκαρισμένο στο κέντρο της πόλης!

Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις σε καταστάσεις σαν κι αυτές; Τηλεφωνείς στον πατέρα σου! Λοιπόν, ο πατέρας μου ήρθε μαζί μου μέχρι την αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου, μίλησε με τους ανθρώπους στο σέρβις κι αφήσαμε το αυτοκίνητο εκεί για επισκευή. Πού θέλω, άραγε, να καταλήξω; Από την περασμένη εβδομάδα έχω την υγεία μου πίσω κι από χτες έχω πίσω και το αυτοκίνητό μου. Σύμφωνα με το νόμο της κακοτυχίας: το κακό τριτώνει. Περιμένω υπομονετικά, λοιπόν, ποιο θα είναι το τρίτο; Βλέπετε, λένε πως κακή τύχη έρχεται αν περάσεις κάτω από γέφυρα, αν δεις το πρωί μαύρη γάτα, αν ανοίξεις ομπρέλα μέσα στο σπίτι ή αν σπάσεις ένα καθρέφτη, η αλήθεια όμως είναι πως η κακή τύχη μπορεί να σε βρει οπουδήποτε και παρά όλα αυτά.