Η υπόσχεση για ένα λίγο πιο αισιόδοξο κείμενο ή ένα κείμενο με μια δόση χαράς και μια προοπτική, πραγματικά με βασάνισε. Έτσι επιδόθηκα σε ένα αγώνα σκέψης και προβληματισμού ώστε να μπορέσω να είμαι συνεπής. Όσο κι αν προσπαθούσα, η διαδρομή της σκέψης μου, έμπαινε μονίμως σε άσχημα και καταθλιπτικά μονοπάτια. Δεν είναι εποχή που ευνοεί τη θετική προσέγγιση των πραγμάτων.

Αλλά κόντρα σε όλα τούτα, άρχισα την περιπλάνηση στις όμορφες παραλίες του δήμου μας, προσδοκώντας να βρω εδώ τη λύση στο πρόβλημά μου. Ευτυχώς ήταν μια καταπληκτική, ηλιόλουστη μέρα, με μια θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι και με τους τελευταίους κολυμβητές να απολαμβάνουν στην κυριολεξία την ομορφιά της ζωής. Με τρομοκράτησε λίγο η σκέψη της ανομβρίας, το ότι δηλαδή δεν  έχει βρέξει εδώ και οκτώ μήνες, είναι ένα θέμα που έχει να κάνει τόσο με την γεωργία όσο και με το γενικότερο θέμα που λέγεται νερό, αλλά γρήγορα προσπάθησα να το προσπεράσω - δεν ήταν βλέπεις στο πλαίσιο αισιοδοξίας και χαράς που ήθελα να έχω ώστε να γράψω αυτό το κείμενο. Προς στιγμήν επίσης μου ήρθε στο νου η καλοκαιρινή εικόνα που έχουν αυτές οι όμορφες παραλίες , που λαμποκοπούν μες στο φθινόπωρο. Πλαστική καρέκλα, πλαστική ομπρέλα, πλαστικό ποτηράκι με fredo - τη νέα συνήθεια των Ελλήνων -  αλλά τσιμπήθηκα ξανά και επανήλθα. Κακήν κακώς έφυγα από την παραλία γιατί μονίμως με οδηγούσε σε δύσκολα θέματα που θέλουν οπωσδήποτε απάντηση. Το παραλιακό μέτωπο είναι ένα σοβαρό θέμα που θα πρέπει να συζητηθεί εκ βαθέων για να μην πω εκ  κατεδαφιστέων. Παρόλα αυτά σκέφτηκα, αν όλα αυτά μείνουν ως έχουν, θα είναι για τις επόμενες γενιές ένα ότι πρέπει παράδειγμα προς αποφυγήν, και ένα ότι πρέπει δείγμα για τον μελλοντικό μελετητή στην εργασία του με τίτλο, <τι έκαναν οι  προηγούμενοι ώστε να καταντήσει ένας υπέροχος τόπος σε αυτό το χάλι?>  Απέναντι βεβαίως δεσπόζει το νησί Ντία για να αποδεικνύει τα παραπάνω. Ανέπαφο τουλάχιστον από μακριά, καμαρωτό, σε πείσμα όλων εκείνων που το ονειρεύτηκαν με τα πεντάστερα  σπαρμένα στις μικρές πλαγιές του και μια μαρίνα γεμάτη με πολυτελή σκάφη και να η αρχή του τέλους μιας όμορφης ανέπαφης εικόνας που μας χαρίζει καθημερινά η βραχονησίδα μας.

 Υπάρχει σκέφτηκα και η ενδοχώρα του δήμου μας, που έχει ακόμη ένα χαρακτήρα και αντιστέκεται, με τα χωριά μας ερημωμένα από νεολαίους αλλά σχεδόν ανέγγιχτα  από τη βαρβαρότητα και την απληστία του τουριστικού πράκτορα. Ανηφορίζοντας λοιπόν προς τα χωριά μας, δεν άργησε η πετριά να μου έρθει στο κεφάλι. Και τούτη ήταν δυνατή, γιατί είχε μεγάλη δόση πέτρας, σκουπιδιού, μπάζου, πλαστικού, σε κάθε στροφή, σε κάθε απόμερο δρόμο, σε κάθε πλαγιά. Α!!!! εδώ ο πολιτισμένος άνθρωπος ξεφόρτωσε ότι του περίσσεψε μακριά από το οπτικό του πεδίο και το χάρισε απλόχερα στον ανύποπτο περαστικό. Ευτυχώς τα ίδια τα χωριά σε αποζημιώνουν με την ομορφιά τους και σου χαρίζουν μια αισιοδοξία αν με το προσωπικό σου blank  σβήσεις το σκουπιδαριό κάθε τύπου.

Λύσεις πιστεύω πως υπάρχουν, μόνο που θα πρέπει να τις βρούμε όλοι μαζί, και αυτοί που πετάνε και αυτοί που μαζεύουν. Και αυτοί που καταστρέφουν και αυτοί που ανοικοδομούν.

Έτσι το αισιόδοξο κειμενάκι μου βγήκε κάπως, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.