Κάτω Τα Χέρια!

Ήταν ένας από αυτούς τους μήνες πάλι. Ένας μήνας όπου όλοι θέλουν ένα κομματάκι σου και εσύ νιώθεις σα να χωρίζεσαι στα δύο από την γνωστή μεσαιωνική βασανιστήρια συσκευή. Το περισσότερο βέβαια είναι δικό μου ηλίθιο λάθος. Καθώς τελείωσε η σεζόν, ανυπομονούσα για τους ωκεανούς του ελεύθερου χρόνου...χρόνος που θα τον περνούσα καλά φέτος το χειμώνα.

Έτσι, με μία χαρωπή, ευτυχισμένη, εξαιρετικά ξανθιά διάθεση άρχισα να σκιτσάρω ένα νέο πίνακα, έγραψα βιαστικά την αρχή του «Το Προσχέδιο για το Βιβλίο μου», προσκάλεσα τρεις από τις φίλες της νεαρότερης κόρης μου για μία εβδομαδιαία ώρα τεχνών και χειροτεχνιών, έβαλα αγγελία σε τοπική εφημερίδα (μπορεί να την έχετε ακούσει) για να ξεκινήσω μερικά μαθήματα Ελληνικών, προσφέρθηκα εθελοντικά σε μερικές επιτροπές, και ξαφνικά βρέθηκα με λιγότερο χρόνο στη διάθεσή μου από ότι είχα όλο το καλοκαίρι.

Θέλω να πω, Πω Πω, πόσο ξανθιά μπορεί να είναι κάποια. Υποτίθεται πως είναι για μας εποχή για ξεκούραση! Το πρόγραμμά μου έγινε τόσο σφιχτό όσο και το παντελόνι τζιν που φορούσα στην πρεμιέρα του Πυρετός Το Σαββατόβραδο.

Τα πράγματα δε θα ήταν τόσο άσχημα αν ο Νόμος του Μέρφι δεν είχε αρχίσει να ανασηκώνει το άσχημο κεφάλι του. Αν μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Και όλοι γνωρίζουμε ότι ο «Μέρφι» βγαίνει σε τρία κομμάτια.

Πρώτα απ’όλα, οι υπολογιστές μας άρχισαν να κάνουν νερά. Κάτι πήγε στραβά μεταξύ του φορτώματος μουσικής, των παιχνιδιών και των γνωστών διακοπών ρεύματος.  Τώρα, δεν ξέρω τι πήγε στραβά (ούτε και ο ΟΤΕ, αν σας ενδιαφέρει), αλλά μας άφησε χωρίς το δίκτυο για τρεις εβδομάδες. Στερητικό σύνδρομο για τούτη εδώ την οικογένεια των εθισμένων!

Ενώ προσπαθούσαμε να κάνουμε ταχυδακτυλουργίες με το πρόγραμμα για να μπορέσουμε να χωρέσουμε ώρες επί ωρών τηλεφωνικών συνομιλιών με τον παντοδύναμο ΟΤΕ, χτυπηθήκαμε από μία μάστιγα μικρών μυγών. Κάπου στα χωράφια πίσω από το σπίτι μας δύο μικροσκοπικοί μαμά και μπαμπάς μύγες αποφάσισαν να κάνουν οικογένεια. Και πραγματικά το εννοούσαν! Το σπίτι μας δεχόταν εισβολή καθημερινά από νέα μωρά μυγάκια. Όλοι συμφωνήσαμε ότι έπρεπε να φύγουν, πράγμα που σήμαινε  ότι το πρόγραμμα έπρεπε να προσαρμοστεί ξανά. Μία επιπλέον ώρα την ημέρα για να εξαφανίζουμε με την ηλεκτρική σκούπα αυτά τα κακά ζωϋφια.

 Εντωμεταξύ, το πλυντήριο άρχισε να κάνει νερά. Τα ρούχα έβγαιναν κάπως περισσότερο βρεγμένα. Δεν δώσαμε και μεγάλη προσοχή, αλλά αδελφέ μου, έπρεπε να είχαμε δώσει, γιατί, σας λέω, σήμερα όλα ήρθαν κι έδεσαν!

Ενώ βρισκόμουν στο τηλεφώνημα νούμερο τρία με τον ευχάριστο ΟΤΕ, ο αγαπημένος μου ρουφούσε μύγες με τη σκούπα όταν η ηλεκτρική σκούπα τα έφτυσε. Προσπαθείστε να με φανταστείτε να ουρλιάζω του σκοτωμού σε κάποιον αδαή στην άλλη άκρη της γραμμής, ενώ προσπαθούσε να πολεμήσει τη μάστιγα της μύγας με  άδεια χέρια.

Καθισμένη στο πάτωμα στη μέση του σαλονιού μας, προσπαθούσα να επισκευάσω την ηλεκτρική σκούπα όταν μπήκε μέσα ο άνθρωπός μου με τον απόλυτο τρόμο στο πρόσωπό του. Με πληροφόρησε ότι πιθανόν το πλυντήριό μας μας είχε αφήσει χρόνους (το νούμερο τρία για φέτος).

Ε τότε εξερράγην... αφήστε με να το πω αλλιώς, τότε ήταν που κατέρρευσα.

Ο άνθρωπός μου πρέπει να το κατάλαβε. Οπλισμένος, ως συνήθως, με τόνους εργαλείων, ένα είδος τεχνικού διαγράμματος και ένα φλιτζάνι καφέ, επέστρεψε στο πλυντήριο. Δύο ώρες αργότερα (εγώ ακόμη δεν είχα μετακινηθεί) κάθισε δίπλα μου στον καναπέ μυρίζοντας όπως ένας ασβός κατά την περίοδο ζευγαρώματος.  

«Ήταν μια βρώμικη δουλειά,» είπε, «αλλά γυρίζει και αντλεί νερό και κατάφερα να ξαναβάλω όλα τα εξαρτήματα που έπρεπε να βγάλω, πίσω στη θέση τους.» Ατένισε τις προηγούμενες επισκευαστικές μου προσπάθειες για την ηλεκτρική σκούπα, κοίταξε όλα τα κομμάτια και σιωπηλά τα επανασυναρμολόγησε.

«Κάτι είχε κολλήσει εδώ στο λάστιχο γλυκιά μου,» μουρμούρισε, «και ξέρεις κάτι; Μόλις τηλεφώνησαν, έρχονται από τον ΟΤΕ για να μας επανασυνδέσουν στο δίκτυο. Όλα είναι εντάξει». Αντήχησε μέσα στο κεφάλι μου...όλα είναι εντάξει...θα μας ξανασυνδέσουν.

Ω ναι, όλα είναι πραγματικά εντάξει τώρα. Και αν σας τύχει να πέσετε πάνω σε ένα τύπο με ένα φωτεινό χρωματιστό μπλουζάκι που γράφει ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ, τότε κάτω τα χέρια... γιατί πραγματικά είναι δικός μου!