Εικόνες

 Μετά τις 6 του Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή τον αποτρόπαιο θάνατο του ανήλικου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ξεκινά κοινωνική αναστάτωση που πλήττει όλες τις κοινωνικές βαθμίδες και σε παγκόσμιο επίπεδο (μέχρι και στην Αργεντινή κάνουν πορείες υπέρ του αδικοχαμένου Έλληνα μαθητή, όχι βέβαια ότι πιο μπροστά ήταν καλύτερα τα πράγματα, απλώς δεν είχαμε πάρει ακόμη τους δρόμους). Πρώτιστα πλήττεται ο χώρος της εκπαίδευσης.

Βλέπουμε σε καθημερινή βάση πορείες μαθητών, εργαζόμενων, φοιτητών, μελλοντικών άνεργων, τωρινών άνεργων, επεισόδια με τραυματισμούς, παράλογες συλλήψεις, καταστολή σε όλο της το μεγαλείο με κουκούλες ή χωρίς, απλώς με κράνη.

Τα τεράστια πανό της Ακρόπολης λανσάρονται σε όλες τις οθόνες παγκοσμίως. Αντίσταση, δεν είναι καθόλου άγνωστη λέξη σε μας.

Σχολεία υπό κατάληψη. Μεταφέρω τα αιτήματα του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου που ξεκίνησε κι αυτό το χορό της κατάληψης αμέσως μετά τη δολοφονία του μαθητή: 1)Να αποδοθεί δικαιοσύνη για τον άδικο χαμό του μαθητή. 2)Παιδεία που να μορφώνει,15% του προϋπολογισμού του κράτους για την παιδεία. 3)Κατάργηση της παραπαιδείας. 4)Κτίριο ενιαίο και αυτόνομο για το Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου. 5)Οι καθηγητές των καλλιτεχνικών μαθημάτων να προσληφθούν επιτέλους σε μόνιμη βάση.

Ακούω την Ελευθερία (πρόεδρο του 15μελούς του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου), να εξηγεί σε μερικούς γονείς που στέκονται απορημένοι, δυσαρεστημένοι, έξω από την κλειδωμένη πόρτα του σχολείου, πως το Καλλιτεχνικό Σχολείο επιβάλλεται να έχει πιο δυναμική παρουσία και συμμετοχή στον πανελλήνιο αναβρασμό, λόγω των ιδιαίτερων προβλημάτων του. Θα κατεβαίνουν οι μαθητές του σε πορείες περιφρουρημένες για να κοινοποιηθούν τα προβλήματα (που δυστυχώς έχουμε μάθει να τα ατενίζουμε μόνο από τους δέκτες μας, όποτε τύχει να ξεμπαρκάρουν σε αυτούς).

 Ωστόσο υπάρχει η διαθήκη του ποιητή που προτρέπει:

"Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ."

Κι αλλού διαπιστώνει:

"Αύριο που η ζωή θα μας σφίγγει θα βγεις με

την κορούλα σου στους δρόμους

γεμάτος απορία μέσα στις φλόγες

και δεν θ' αναγνωρίζεις τίποτα…"

 Πάντως σίγουρα κανείς μας δε θα' θελε να 'χει την τύχη εκείνου που περιγράφει αλλού ο ποιητής,  ο τόσο επίκαιρος, ο Μιχάλης ο Κατσαρός:

"Κι εσύ λοιπόν

Στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις

από φωνή   

από τροφή

από άλογο

από σπίτι

στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος.

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν."

Υ.Γ. Συγγνώμη Ελευθερία που δε δημοσιεύω τις φωτογραφίες σας, που ποζάρατε χαμογελώντας μπροστά στα πανό του σχολείου σας, καθότι το φιλμ που περιείχε αυτές τις φωτογραφίες σας καταστράφηκε από τον πρόεδρο του εργατικού κέντρου Ηρακλείου κ. Σκουλατάκη, γιατί κρίθηκε ακατάλληλο μόλις αντιλήφθηκαν θορυβημένοι κάποιοι ότι φωτογράφιζα ανήλικους μαθητές μέσα στην εισαγγελία Ηρακλείου. Κατά τα άλλα κάποιοι άλλοι μπορούν άνετα να τους πυροβολούν, να τους σκοτώνουν ή να αποπειρώνται να τους σκοτώσουν, να τους συλλαμβάνουν, να τους τουλουμιάζουν στο ξύλο, να τους τρομοκρατούν και στο τέλος αφού πληρώσουν οι δικοί τους ένα δικηγόρο να τους περνάνε πάλι προς την ελευθερία καθότι τη δικαιούνται έτσι σοκαρισμένοι και αθώοι που βρέθηκαν στη δίνη των επεισοδίων.   

Ειλικρινά ντρέπομαι.