Το σχολείο μας = Το στολίδι του χωριού μας = η μισή ζωή των παιδιών μας=  ο χώρος που δημιουργείται το μέλλον μας…

Το σχολείο μας, είναι κατά την ταπεινή μου άποψη, εκτός από την Εκκλησία, ο ομορφότερος χώρος του χωριού μας, της Ελιάς.

Κτισμένο σε ύψωμα, με ηλιόλουστες και όμορφες αίθουσες, με μεγάλο προαύλιο περιστοιχισμένο από ευκαλύπτους και κυπαρίσσια και με καταπληκτικές εκπαιδευτικούς που από την καρδιά τους εμφυτεύουν γνώση, ήθος και συναίσθημα στους 67 μαθητές του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου.

Πρόσφατα άκουσα ότι είναι το σχολείο με τα «λιγότερα» προβλήματα, σε σχέση με τα άλλα σχολεία του Δήμου Γουβών.

Και εδώ είναι ο λόγος γιατί! Οφείλω να αναφέρω ότι η συμβολή των γονιών στην επίλυση αυτών των «λίγων» προβλημάτων είναι καθοριστική.

Η ασφαλτόστρωση του προαυλίου πριν από πάρα πολλά χρόνια είναι έργο των γονιών, μού είπαν, καθώς και η εγκατάσταση του καλοριφέρ είναι δωρεά του Συλλόγου Γονέων.

Από το Σύλλογο επίσης και από τα λίγα έσοδα του, προστίθεται μηνιαία ένα μικρό ποσό στην εξευτελιστικά μικρή αμοιβή της κυρίας που φροντίζει την καθαριότητα του σχολείου.

Πέρυσι, από τα χρήματα που μαζεύτηκαν από τα ημερολόγια, κάποιοι γονείς έβαψαν όλες τις τάξεις του σχολείου  με οικολογικά χρώματα.

Φέτος πολλοί γονείς μαζεύτηκαν κάποια Σαββατοκύριακα και καθάρισαν το προαύλιο και τα παιδιά με τις δασκάλες διατηρούν ένα απολύτως καθαρό προαύλιο τώρα. 

Οι ίδιοι γονείς επιδιόρθωσαν και έβαψαν τα παλιά παγκάκια, αφού οι υποσχέσεις για ανανέωσή τους…. κάπου χάθηκαν. Πάλι οι γονείς κλάδεψαν τα δέντρα που μεγάλωσαν και μπλέκονταν στα καλώδια, έβαψαν την είσοδο και έβαλαν μπάρες για να προστατέψουν τα παιδιά από τα αυτοκίνητα.

Κάποιος γονιός μάλαξε τσιμέντο και έκλεισε μόνος του τις λακκούβες στο προαύλιο για να μην πέφτουν μέσα τα παιδιά. Και οι κουρτίνες από καραβόπανο, τις οποίες ανέλαβαν να ζωγραφίσουν οι δασκάλες, των γονιών αυτών ιδέα και έργο είναι.

Και καλά μέχρι εδώ, τα «μικρότερα» και τα «λιγότερα» προβλήματα λύνονται από το λιγοστό χρόνο και τα λιγοστά χρήματα που διαθέτουν οι γονείς του χωριού.

Η λίμνη όμως που δημιουργείται …όταν βρέχει,  έξω από το Νηπιαγωγείο και καλύπτει το μισό προαύλιο, μετά από συζητήσεις, παρακλήσεις και υποσχέσεις  τόσων χρόνων είναι τόσο δύσκολο να φτιαχτεί  και από κανέναν άλλο εκτός των γονέων?

Οι σωλήνες της αποχέτευσης που χρειάζονται συντήρηση, επιδιόρθωση ή αλλαγή καθότι τα νερά τους λιμνάζουν εκεί που τα παιδιά παίζουν, πρέπει να επιδιορθωθούν από τους αγανακτισμένους γονείς?

Το παραθαλάσσιο σχολείο

 Η αίθουσα που πρέπει να προστεθεί, αφού το σχολείο έγινε φέτος  τετραθέσιο, από τριθέσιο που ήταν?  Πρέπει να την κατασκευάσουν οι γονείς?

Προσφέρθηκαν πράγματι κάποιοι γονείς, παππούδες, συγχωριανοί, να βοηθήσουν ο καθένας όπως μπορεί, αλλά χρειάζονται και οι «προδιαγραφές». Και μαζί με αυτές κάποιος να μας κουβαλήσει ένα φορτηγό χώμα, να γεμίσουμε τα παρτέρια μας, στα οποία τα παιδάκια αδημονούν να φυτέψουν λουλούδια. Τώρα ας ασχοληθούνε και λίγο με τον περιβόητο δρόμο μήκους 800 μέτρων, που συνδέει την Ελιά με τον Βραχόκηπο  και ο οποίος δεν χρειάζεται να γίνει λεωφόρος, αλλά τουλάχιστον βατός από γονείς που δεν διαθέτουν 4Χ4, που κατοικούν ακριβώς 950 μέτρα από το σχολείο, συμπεριλαμβανομένης και της επί 18 χρόνια Νηπιαγωγού μας  και  αναγκάζονται να διανύουν μια απόσταση 6 χιλιομέτρων, για να φτάσουν από τον Βραχόκηπο στην Ελιά μέσω….Βάθειας.

Για αυτό το σχολείο…για το στολίδι του χωριού…για το μοναδικό μέρος μόρφωσης, αναψυχής και συγκέντρωσης των παιδιών μας, για την επιβράβευση του ενδιαφέροντος και του εθελοντισμού, καλώ όποιον αισθάνεται υπεύθυνος, να βοηθήσει να λύσουμε τα «μικρά» μας προβλήματα.

Εκ μέρους του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Ελιάς, του οποίου έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος, ευχαριστώ όλους τους γονείς, τους δασκάλους, τους συγχωριανούς και μη, τους δωρητές και προπάντων τα παιδιά, για την δουλειά, για το  ενδιαφέρον τους για θέματα που αφορούν ΟΛΟΥΣ μας και γιατί είναι μαζί μας, για να αποδείξουμε ότι ισχύει ακόμα το…η ισχύς εν τη ενώση.