«Φτάνει πια!»

Ξέρω πως τώρα που διαβάζετε αυτό το άρθρο είναι κάποια από τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου, κάποια από τις πρώτες ημέρες του νέου έτους 2009. Αλλά όσο κι αν θέλω να γράψω ένα αισιόδοξο άρθρο για το Πνεύμα των εορτών, συνέβησαν τόσα τραγικά γεγονότα σε αυτή τη χώρα τις τελευταίες δέκα ημέρες (γράφω αυτό το άρθρο μέσα του Δεκέμβρη), που απλώς δεν μπορώ να γράψω για οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό!

Νιώθω πως ζω σε μια χώρα που δεν υπάρχει τιμωρία για συγκεκριμένους ανθρώπους. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Όλα ξεκίνησαν το βράδυ του Σαββάτου, στις 6 Δεκεμβρίου. Ένας αστυνομικός πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι σε περιοχή των Αθηνών, στα Εξάρχεια. Δεν θα επικεντρωθώ στην περιοχή, ούτε στο γεγονός ότι εκεί γίνονται συνέχεια επεισόδια ανάμεσα στους αστυνομικούς και στη νεολαία. Δεν θα πω τίποτα για το περιστατικό κι αν έγινε κάτι ή όχι. Θα επικεντρωθώ στον αστυνομικό που έβγαλε το όπλο του, σημάδεψε, πυροβόλησε και σκότωσε ένα αθώο παιδί που πήγε εκεί για να πιει τον καφέ του την ημέρα τη γιορτής του φίλου του, Νίκου!

Έπειτα από αυτό, ξεσηκώθηκε όλη η χώρα. Νέοι άνθρωποι, μαθητές, γονείς, καθηγητές, απλοί πολίτες, κατέβηκαν όλοι στους δρόμους. Ανάμεσα σε αυτούς αναρχικοί κι αντιεξουσιαστές που έκαψαν εκατοντάδες τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες σε ολόκληρη τη χώρα. Η Ελλάδα καιγόταν από τη μια πλευρά κι από την άλλη, οι αστυνομικοί χτύπαγαν και συλλάμβαναν παιδάκια, ενώ την ίδια στιγμή έκαναν πως δεν έβλεπαν τους κουκουλοφόρους που έκαιγαν το σύμπαν. Τι να πω…

Εν πάσι περιπτώσει, το θέμα μου είναι η απουσία τιμωρίας για τους αστυνομικούς που κάνουν κάποιο παράπτωμα. Επειδή, ο ειδικός φρουρός που σκότωσε το αγόρι, όχι μόνο δε ζήτησε συγγνώμη, αλλά προσπαθεί να σώσει και το τομάρι του, ισχυριζόμενος πως πυροβόλησε στον αέρα επειδή ένιωσε πως απειλούνταν η ζωή του κι η σφαίρα εξοστρακίστηκε και χτύπησε το παιδί. Κι όλα αυτά, ενώ υπάρχουν ένα σωρό αυτόπτες μάρτυρες που τον είδαν να πυροβολεί σε ευθεία βολή το παιδί κατάστηθα. Κι ακολουθεί ο δικηγόρος του. Ο άντρας που η σύζυγός του τον χώρισε επειδή την έδερνε, ο άνδρας που χτυπάει ομοφυλόφιλους στο κέντρο της Αθήνας. Αυτός ο άνδρας, λοιπόν, δήλωσε: «Αν έπρεπε η όχι να πεθάνει αυτό το παιδί, θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη».

Εκεί θέλω να καταλήξω: Ποια δικαιοσύνη; Η δικαιοσύνη που το 2006 στη Θεσσαλονίκη, όταν ένας Κύπριος φοιτητής ξυλοκοπήθηκε άγρια από οκτώ αστυνομικούς, τους «τιμώρησε» με έξι μήνες αργία και χρηματικό πρόστιμο, ενώ ο επικεφαλής τους προήχθη σε αστυνομικό διευθυντή. Η δικαιοσύνη που το 2003 στο Ρέθυμνο, όταν ένας αστυνομικός πυροβόλησε θανάσιμα έναν εικοσιτριάχρονο επειδή δε σταμάτησε για έλεγχο, τον «τιμώρησε» με 5,5 χρόνια στη φυλακή, ενώ η πρώτη του ποινή ήταν ισόβια. Η δικαιοσύνη που το 2000 «τιμώρησε» με δέκα χρόνια φυλάκισης τον αστυνομικό που πυροβόλησε ένα δεκαοχτάχρονο νεαρό, ο οποίος σήμερα βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Η δικαιοσύνη που «τιμώρησε» με δύο χρόνια φυλάκισης τον αστυνομικό που το 1998 πυροβόλησε και σκότωσε δεκαεπτάχρονο μαθητή «κατά λάθος» κατά τη διάρκεια καταδίωξης τσαντάκια. Η δικαιοσύνη που έδωσε δέκα χρόνια φυλακής στον αστυνομικό που σκότωσε έναν εικοσιοκτάχρονο μουσικό στην Αθήνα το 1994. Τρεις μήνες αργότερα, ο αστυνομικός απαλλάχθηκε. Η δικαιοσύνη που έδωσε 2,5 χρόνια φυλακής στον αστυνομικό που το 1985 πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού και σκότωσε έναν  δεκαπεντάχρονο μαθητή κατά τη διάρκεια επεισοδίων στα Εξάρχεια. Ο αστυνομικός τελικά αθωώθηκε! Η δικαιοσύνη θα πει! Μπορείτε να με κατηγορήσετε τώρα που απλώς δεν εμπιστεύομαι τη δικαιοσύνη;

Πόσοι άνθρωποι πρέπει να χαθούν ακόμα σε τούτη τη χώρα για να αλλάξει κάτι;   Πώς μπορεί το Κράτος να δίνει, να παρέχει όπλα σε ψυχικά ασταθείς; Πώς μπορεί ο Υπουργός Παιδείας να διασκεδάζει στα μπουζούκια, για τη γιορτή του φίλου του Νίκου, όταν ένα παιδί σκοτώθηκε λίγες ώρες πριν; Πώς μπορεί να πηγαίνει στο γήπεδο την επόμενη μέρα, όταν όλη η χώρα καιγόταν; Πώς μπορεί ο Πρωθυπουργός να γελάει στη συνέντευξη τύπου από τις Βρυξέλες; Μπορεί να καταλάβει τι έχει συμβεί στη χώρα ή μήπως είναι σε αφασία;

Εγώ δεν είμαι ούτε Υπουργός, ούτε Πρωθυπουργός. Είμαι μια απλή πολίτης που νιώθει τόση πολλή ντροπή για όσους κυβερνάνε αυτό τον τόπο! Είμαι πολίτης που φωνάζει: «Φτάνει πια!» και, λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να χαρώ για τα Χριστούγεννα..