Χριστουγεννιάτικες Χαρές

Το νοικοκυριό μας είναι ένα πολύβουο αλλά χαρούμενο μελίσσι τις τελευταίες εβδομάδες. Πολλές χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες, πολύς σχεδιασμός και προγραμματισμός, οργάνωση και αναδιοργάνωση, όλα αγχωτικά αλλά διασκεδαστικά.

Η μικρότερη κόρη μας, φυσικά, ήταν κατενθουσιασμένη.

Για πρώτη φορά στη μικρή ζωή της είχε αναλάβει δύο πραγματικά μεγάλους ρόλους στην ετήσια Χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου της. Έπρεπε να παίξει ένα νεαρό κορίτσι και έναν από τους δύο μόνο νάνους στο θεατρικό έργο. Κάναμε πρόβα στο ρόλο της, τρέχαμε δεξιά και αριστερά να της βρούμε κοστούμι μέχρι που ξαφνικά έφτασε η μεγάλη μέρα της.

Ολόκληρη η οικογένεια έπρεπε να το δει φυσικά. Μπήκαμε όλοι μέσα στο αυτοκίνητο και οδηγήσαμε προς τη βιβλιοθήκη στην Αμερικάνικη Βάση  όπου επρόκειτο να γίνουν οι εορταστικές εκδηλώσεις. Παρόλο που φτάσαμε εκεί νωρίς, ο χώρος ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτος. Με ένα «γρήγορο συν-πλην» περίπου μέτρημα κεφαλιών διαπιστώσαμε 150 παιδιά και γονείς και ακόμη περισσότερους να καταφτάνουν. 

Τώρα, εδώ που τα λέμε, μην τολμήσετε να σκεφτείτε ότι αυτή η βιβλιοθήκη είναι μεγάλος χώρος. Θέλω να πω, είναι μάλλον μια θήκη με το υπόλοιπο βιβλίο να βρίσκεται σε κάποιο διαφορετικό άλλο κτίριο, τόσο μικρή είναι.

 
Προσπαθήστε να φανταστείτε αυτή τη στιγμή περίπου 60 παιδιά και 120 μέλη οικογενειών ντυμένα με χειμωνιάτικες αμφιέσεις, στριμωγμένα μέσα σε μια μικρή αίθουσα. Περιττό να πω ότι ιδρώσαμε μέχρι να πεις κίμινο. Τα παλτά πετάγονταν δεξιά αριστερά, τα βαριά πουλόβερ αφαιρούνταν, και πάλι ήταν δύσκολο να αναπνεύσουμε. Ευτυχώς που δεν είμαι κλειστοφοβική.

Ένας μαθητής της έκτης τάξης μοίραζε τα προγράμματα. Μπορώ να σας πω ότι ένιωσα κάτι περισσότερο από απογοητευμένη όταν ανακάλυψα ότι η Πέμπτη τάξη ήταν τελευταία στη λίστα, η τάξη της κόρης μου θα εμφανιζόταν τελευταία! Θαυμάσια, θα έπρεπε να  παρακολουθήσουμε όλες τις παραστάσεις! 

Καθώς οι άλλες τάξεις έδιναν τις παγκοσμίου κλάσης παραστάσεις τους από όλων των ειδών τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες, με τη συνοδεία των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών της τετάρτης τάξης, η σκέψη μου ταξίδεψε. Ενώ σκεφτόμουν όλες τις Χριστουγεννιάτικες παραστάσεις του παρελθόντος αντιλήφθηκα ένα από τα πολλά τεράστια λάθη μου. Γιατί για όνομα του Θεού έπρεπε να κάνω τα τρία παιδιά μου με διάλειμμα έξι ετών μεταξύ τους; Αυτό δεν σημαίνει μόνο 18 χρόνια εφηβείας (ξεκινά στα 12-σταματάει στα 18, αυτό σημαίνει έξι επί τρία, χα, παίρνω 20 στα μαθηματικά), σημαίνει επίσης 18 διαδοχικά χρόνια δημοτικού. Όταν το πρωτότοκο παιδί μου πήγε στο γυμνάσιο, το νούμερο δύο άρχισε το δημοτικό. Τώρα εδώ που τα λέμε αυτό δεν είναι τόσο άσχημο σε καθημερινή βάση, απλά αρχίζει να γίνεται άσχημο σε διάφορες σχολικές παραστάσεις, όπως τα Χριστουγεννιάτικα θεατρικά.

Μετρώντας τα χρόνια της θητείας μου παρακολουθούσα το ΔΕΚΑΤΟ ΕΒΔΟΜΟ Χριστουγεννιάτικο θεατρικό σχολείου ως μητέρα. Αυτό βέβαια χωρίς να μετρήσουμε το νηπιαγωγείο όπου μπορώ χαρακτηριστικά να θυμηθώ ένα από τα παιδιά μου να μεταμφιέζεται, και πάλι, σε νάνο σε μία Χριστουγεννιάτικη εκδοχή της Χιονάτης!

Θα το πιστέψετε ότι γνωρίζω σχεδόν κάθε Ελληνικό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι απέξω και ότι όλοι οι διαφορετικοί Ιωσήφ, Μαρίες, Άγιοι Βασίληδες, νάνοι, ξωτικά κλπ. είναι μέχρι τώρα μόνιμα τυπωμένοι στα μάτια μου. Ευχαριστώ...ελπίζω ότι θα το ξεπεράσω!              Για κάθε μειονέκτημα υπάρχει, φυσικά, και ένα πλεονέκτημα. Το δικό μου είναι ότι το σωτήριο έτος 2009 θα παρακολουθήσω την τελευταία μου Χριστουγεννιάτικη γιορτή στο δημοτικό, συμπληρώνοντας τα 18 χρόνια της θητείας μου. Το μέγιστο πλεονέκτημα είναι ότι το 2009 είναι ΤΩΡΑ! Μακάρι να περιμένετε με τόση ανυπομονησία το Νέο Έτος όση κι εγώ...ευτυχισμένο το 2009!

Υ.Γ. Το μέγιστο μειονέκτημα είναι, ωστόσο, ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να πω αυτά τα λόγια ξανά: Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΗΤΑΝ, ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ.