Γράμμα Από Ένα Κατοικίδιο

Όταν ήμουν μικρό κουταβάκι, σε διασκέδαζα με τα αστεία μου πηδηματάκια και σε έκανα να γελάς. Με αποκαλούσες το μωρό σου και, παρόλο που σου μασούσα τα παπούτσια σου, έγινα ο καλύτερος φίλος σου. Αν ήμουν άτακτος μου κουνούσες το δάχτυλό σου και μου έλεγες: «Πώς μπόρεσες!» Αλλά στη συνέχεια το μετάνιωνες και με αναποδογύριζες για να μου γαργαλήσεις την κοιλίτσα μου.

Θυμάμαι τις νύχτες που ξαπλώναμε μαζί και άκουγα τις ιστορίες σου και τα μυστικά όνειρά σου. Κάναμε μαζί μακρινούς περιπάτους, τρέχαμε στην παραλία, κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο, σταματούσαμε για παγωτό. Κοιμόμουν ατελείωτες ώρες κάτω από τον ήλιο περιμένοντας να γυρίσεις στο σπίτι στο τέλος της ημέρας. Σιγά σιγά αρχίζεις να περνάς περισσότερο χρόνο με την καριέρα σου, και πήγες και βρήκες έναν άλλο φίλο στον ανθρώπινο κόσμο σου. Πάντα περίμενα υπομονετικά, και ήμουν εκεί για σένα όποτε πληγωνόσουν. Πάντα ήμουν ευτυχισμένος όταν ερχόσουν στο σπίτι, ακόμη κι όταν ήσουν ερωτευμένος.

Τώρα εκείνη είναι η γυναίκα σου και εγώ την καλωσόρισα στο σπίτι. Προσπάθησα να δείξω τη συμπάθειά μου, και ήμουν ευτυχισμένος επειδή εσύ ήσουν ευτυχισμένος.

Όταν ήρθαν τα μωρά, μοιράστηκα τον ενθουσιασμό σου. Αλλά εσύ και αυτή ανησυχούσατε, φοβόσαστε ότι θα τους έκανα κακό και έτσι περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου εκτός του σπιτιού.

Όταν μεγάλωσαν, έγινα φίλος τους. Αγαπούσα οτιδήποτε είχε σχέση με παιδιά, και λάτρευα να με αγγίζουν επειδή εσύ δεν με άγγιζες πια. Και θα τα υπερασπιζόμουν ακόμη και με την ίδια τη ζωή μου.

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν σε ρωτούσαν αν είχες σκύλο, έπαιρνες τη φωτογραφία μου από το πορτοφόλι σου και τους έλεγες ιστορίες για μένα. Αργότερα απλά απαντούσες με ένα «ναι», και άλλαζες την κουβέντα. Από το ο σκύλος σου άλλαξα στο απλά ένας σκύλος, και κάθε κόστος παραήταν πολύ.

Τώρα έχεις μία νέα ευκαιρία ζωής σε ένα άλλο μέρος, και εσύ και αυτή μετακομίζετε σε ένα διαμέρισμα όπου δεν επιτρέπονται ζώα. Ίσως να είναι η σωστή απόφαση για την οικογένειά σας...αλλά κάποτε ήμουν κι εγώ η οικογένειά σου, επίσης.

Ενθουσιάστηκα όταν πήγαμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, μέχρι που φτάσαμε σε ένα περίεργο χωριό, και άρχισα να φοβάμαι επειδή δεν αναγνώριζα τις μυρωδιές. Όταν απομακρύνθηκες με το αυτοκίνητο και με άφησες εκεί, άρχισα να τρέχω πίσω από το αυτοκίνητο επειδή νόμιζα ότι με είχες ξεχάσει. Αλλά οδηγούσες πολύ γρήγορα.

Στην αρχή, παρέμεινα στο ίδιο σημείο γιατί ήμουν σίγουρος ότι θα γύριζες πίσω για να με πάρεις, σε εμπιστευόμουν . Αλλά εκείνη τη στιγμή κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να πετούν πέτρες, και φοβήθηκα πραγματικά και έτρεξα μακριά. Το δυσκολότερο ήταν το φαγητό... και είχα δυσκολία να βρω αρκετό για να φάω. 

Και τότε, μια μέρα είδα ένα αυτοκίνητο που νόμιζα ότι το γνώριζα. Έτρεξα προς το μέρος του, ελπίζοντας να με πάρουν με το αυτοκίνητο και να με γυρίσουν στο σπίτι. Αλλά δεν σταμάτησε και με χτύπησε στο πλάι. Πόσο πόνεσα! Και μετά άκουσα μία φιλική φωνή να λέει «μην ανησυχείς, εγώ θα σε φροντίσω.»

Με πήγαν σε ένα μέρος με άλλα ζώα, συμπλήρωσαν μία αίτηση και είπαν «Είμαι σίγουρος ότι θα σου βρουν ένα καλό σπίτι.»

Στο καταφύγιο των ζώων, μου έδωσαν όσο περισσότερη προσοχή μπορούσαν. Κάθε φορά που άκουγα κάποιον να περνάει, είχα την ελπίδα ότι ήσουν εσύ, ότι άλλαξες γνώμη και ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρο. Ή ίσως ότι κάποιος άλλος θα νοιαζόταν για μένα...κάποιος που θα με έσωζε. Αλλά δεν μπορούσα να ανταγωνιστώ με όλα εκείνα τα όμορφα κουταβάκια, και πολύ σύντομα με έβαλαν σε ένα ειδικό σπιτάκι για σκύλους, μακριά από τα άλλα.

Τότε μία γυναίκα με άσπρο παλτό ήρθε για μένα και με έβαλε σε ένα τραπέζι και χάιδεψε τα αυτιά μου και μου είπε να μην ανησυχώ. Ήξερα τι επρόκειτο να μου συμβεί, αλλά εγώ ανησυχούσα περισσότερο γι’αυτήν . Κουβαλούσε ένα μεγάλο φορτίο στους ώμους της. Είδα τα δάκρυα στο μάγουλό της, και έγλειψα το χέρι της ακριβώς όπως συνήθιζα να το κάνω για να παρηγορήσω εσένα.

Μου έβαλε μία βελόνα και ένιωσα το κρύο υγρό να τρέχει μέσα στις φλέβες μου. Καθώς ένιωθα να με παίρνει ο ύπνος, κοίταξα ψηλά και ψιθύρισα «Πώς μπόρεσες!» Και επειδή καταλάβαινε τη γλώσσα μου, με αγκάλιασε και είπε ότι ήταν η δουλειά της να φτιάξει ένα καλύτερο μέρος για μένα, ένα μέρος όπου δεν θα με αγνοούσαν, δεν θα μου φέρονταν άσχημα ή δεν θα με εγκατέλειπαν.

Αλλά το τελευταίο μου πώς μπόρεσες δεν ήταν για εκείνη. Ήταν για σένα, αγαπημένε μου ιδιοκτήτη, που ήσουν στις τελευταίες σκέψεις μου πριν πεθάνω. Θα σε σκέφτομαι και θα σε περιμένω όπου κι αν πάω...

Σημείωση του συντάκτη:

Αυτή η ιστορία είναι για τα εκατομμύρια κατοικιδίων και τους ιδιοκτήτες τους στην Κρήτη, και σε όλο τον κόσμο, που εγκαταλείπουν τα ζώα τους κάθε χρόνο. Το να πάρει κάποιος ένα ζώο είναι μία σημαντική απόφαση που διαρκεί μια ολόκληρη ζωή. Είναι για να μας υπενθυμίζει ότι τα ζώα έχουν αισθήματα, επίσης, και αν για οποιοδήποτε λόγο υπάρχει μία αλλαγή, το να βρείτε ένα άλλο σπιτικό γι’αυτά είναι ευθύνη του ιδιοκτήτη.