Οι Άνθρωποι Των Αεροδρομίων

Μου αρέσει να κοιτάζω τα πρόσωπα των ανθρώπων. Στ’ αλήθεια μου αρέσει.  Το κάνω συνέχεια, εννοείται διακριτικά. Μου αρέσει να τους κοιτάζω και να προσπαθώ να μαντέψω την ιστορία τους, αν υπάρχει κάποιο μυστικό κρυμμένο κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό τους που κάποιος μορφασμός τους θα μου το αποκαλύψει! Ιδιαίτερα μου αρέσει να κοιτώ τα πρόσωπα των ανθρώπων στα αεροδρόμια. Πολλοί άνθρωποι, διαφορετικές φυλές, εκατοντάδες προορισμοί. Βλέπεις ανθρώπους που δεν πρόκειται να συναντήσεις ποτέ ξανά. Μου αρέσει, λοιπόν, να τους κοιτώ και να μαντεύω από πού έρχονται, για ποιο λόγο ταξιδεύουν και πού πηγαίνουν. Είναι συναρπαστικό να φτιάχνω ιστορίες βασισμένες στην εμφάνιση των άλλων ανθρώπων ή στα λίγα λόγια που «κρυφακούω « ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο.

Καταρχήν, στα αεροδρόμια, υπάρχουν πάντα εκείνοι οι τύποι που κομπάζουν στα κινητά τους. «Είμαι στο αεροδρόμιο, ταξιδεύω. Θα μιλήσουμε ξανά. Θα σε πάρω». Έπειτα, τηλεφωνούν ξανά. «Ε, τι γίνεται; Είμαι στο αεροδρόμιο, πετάω σε λίγο». Μετά, κλείνουν το τηλέφωνο και παίρνουν κάποιον άλλο. Απλώς αυτό κάνουν. Βάζουν το hands free και μιλάνε σε όποιον έχουν στην ατζέντα τους! Φυσικά, μιλάνε λίγο πιο δυνατά απ’ ότι συνήθως για να πληροφορήσουν κάθε άνθρωπο τριγύρω ότι είναι πολυάσχολοι κι ότι ταξιδεύουν συχνά! Η εμφάνιση ταιριάζει με το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους. Ακριβό κοστούμι κατάλληλο για ταξίδι και μαύρος χαρτοφύλακας. Μήπως έχετε δει κι εσείς κάποιον;

Α! Έρχεται μια κυρία που λατρεύει να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όπου κι αν πηγαίνει, απ’ όπου κι αν περνά. Αψεγάδιαστο μακιγιάζ, αν και λίγο υπερβολικό για ταξίδι, μεγάλα γυαλιά ηλίου, ίσως κάποια οικολογική γούνα, ψηλά τακούνια, ένα ακριβό άρωμα και φυσικά, ύφος!

Πιο πίσω, βλέπω την τέλεια οικογένεια. Μαμά, μπαμπάς, μερικές ξεχειλισμένες βαλίτσες και δύο μικρά τέρατα να τρέχουν παντού. Όλο το αεροδρόμιο είναι ανάστατο εξαιτίας τους. Τρέχουν, φωνάζουν, παίζουν ξύλο μεταξύ τους, στριγκλίζουν. Ο μπαμπάς πίνει καφέ κι η μαμά λύνει ένα σταυρόλεξο. Κανείς τους δε φαίνεται να ενοχλείται από τις φωνές των παιδιών. Το τηλέφωνο χτυπάει, ο μπαμπάς απομακρύνεται για να μιλήσει, η μαμά τον κοιτάζει με ένα απροσδιόριστο βλέμμα κι έπειτα επιστρέφει στο σταυρόλεξό της. Τα μικρά τέρατα ακόμα φωνάζουν…

Κάπου εκεί, πάντα θα βρείτε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ανθρώπων. Έχουν συνταξιοδοτηθεί εδώ και πολλά χρόνια κι έκτοτε ταξιδεύουν πολύ κι αγοράζουν ενθύμια για τα εγγόνια τους. Μου φαίνονται πάνω από ογδόντα. Πώς μπορούν ακόμη να ταξιδεύουν σε τόσο μακρινές χώρες; Πώς αντέχουν την ταλαιπωρία των ταξιδιών; Προφανώς δεν τους νοιάζει. Φαίνονται τόσο ερωτευμένοι! Α! Να κι ένα νέο ζευγάρι! Αγκαλιάζονται, φιλιούνται και φέρονται σαν να είναι οι μόνοι εναπομείναντες στον πλανήτη. Η ζωή είναι συνεχόμενες διακοπές!

Πάντα υπάρχει κάποιος συγγραφέας στα αεροδρόμια. Είναι εκείνος που κοιτά τριγύρω κι έπειτα κρατά σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Φορά γυαλιά και καμπαρντίνα. Δεν έχει κινητό ή αν έχει, ποτέ δεν το ακούει όταν χτυπά. Όλο το αεροδρόμιο το ακούει, εκτός απ’ αυτόν!

Επίσης, είναι πιθανό να συναντήσετε κάποια μπάντα ή συγκρότημα, που ταξιδεύει για συναυλία. Πρησμένα μάτια από το συνεχόμενο ξενύχτι. Σπορ ντύσιμο. Τα μουσικά τους όργανα στα χέρια. Μιλάνε και γελάνε. Είναι συνηθισμένοι να τους κοιτάνε οι άνθρωποι και δεν τους φαίνεται παράξενο. Ούτε τους αρέσει, ούτε όχι, απλώς έχουν συνηθίσει σε αυτό.

Μπορεί κανείς να δει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους στα αεροδρόμια. Από διαφορετικές χώρες, διαφορετικές φυλές, διαφορετικών χρωμάτων, διαφορετικών θρησκειών. Ποιοι είναι στ’ αλήθεια; Τους κοιτώ και ξέρω πως δεν πρόκειται να τους σκεφτώ ξανά στην υπόλοιπη ζωή μου. Τους κοιτώ ένα μονάχα λεπτό και προσπαθώ να μαντέψω την ιστορία τους. Υπάρχει όμως κι ένας τύπος ανθρώπων που μου αρέσει ιδιαίτερα να παρατηρώ και πάντα «φωτογραφίζω» στη μνήμη μου. «Ο ταξιδιώτης». Εκείνος που έχει μόνο μια μικρή βαλίτσα και μια τσάντα πλάτης –που περιέχει μια τεράστια, παλιά φωτογραφική μηχανή. Εκείνος με το ηλιοκαμένο πρόσωπο κάτω από το καουμπόικο καπέλο και με το πακέτο Τσέστερφιλντ στην πίσω τσέπη του τζιν. Εκείνος που κάθεται χωρίς να κάνει κάτι. Κάθεται και σκέφτεται. Δε μιλά με εκείνους που κάθονται δίπλα του, δε θέλει να τον ενοχλήσει κανείς. Απλώς κάθεται και σκέφτεται. Τους λατρεύω. Με γοητεύει η ματιά τους, σαν να μπορείς μέσα στα μάτια τους να δεις τις χώρες που επισκέφτηκαν, τα μέρη που έχουν δει. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ταξιδιώτες!

Κάποιος σοφός είπε πως αληθινός ταξιδιώτης δεν είναι εκείνος που δεν ξέρει πού πηγαίνει, αλλά εκείνος που ξέχασε από πού έχει ξεκινήσει αρχικά το ταξίδι του!