Παίρνοντας Θέση

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων μηνών, μία ομάδα θαρραλέων ανθρώπων έφτιαξαν από καρδιάς την έναρξη μιας νέας ένωσης που προστατεύει τα ζώα. Την ονομάζουν CAP και αγωνίζονται να τη θέσουν εντός κάποιας νομικά αποδεκτής φόρμας. Τώρα, εδώ που τα λέμε, πρέπει να επικροτούμε οποιονδήποτε  έχει το κουράγιο να αναλάβει αυτού του είδους την ευθύνη. Δεν είναι μόνο το να είσαι μέλος ενός συμβουλίου ενός φιλοζωικού ιδρύματος και να βάζετε επιδέσμους σε μια ή δυο πληγωμένες γάτες. Περιλαμβάνει πολλά περισσότερα...βουνά από χαρτούρα, ξεκαθάρισμα γραφειοκρατικών δρόμων, προσπάθεια να βρεις χρηματοδότηση είτε μέσω κρατικών επιχορηγήσεων είτε μέσω δωρεών ιδιωτών...μπορείτε να συνεχίσετε εσαεί.

Μου ζήτησαν να γίνω μέλος, και παρόλο που μπήκα στον πειρασμό, πραγματικά το απέρριψα εξαιτίας ενός φορτωμένου προγράμματος, θέλω να πω, πρέπει να βρίσκεις χρόνο γι’αυτού του είδους τα πράγματα, διαφορετικά γιατί να ασχολείσαι καν!

Αυτό με έκανε ν’ αρχίσω να αναρωτιέμαι, και με πήγε σε ένα μικρό ταξίδι αυτο-ανάλυσης το οποίο συμπεριέλαβε μία μικρή ανάλυση για όλους εμάς τους υπόλοιπους ανθρώπους. Βλέπετε, αντιλήφθηκα ότι δεν ήθελα να βρω χρόνο για την προστασία των ζώων. Σας ακούγεται σκληρό, έτσι δεν είναι;

Αλλά πραγματικά, δεν θέλω να ξοδέψω άλλο από το σπάνιο ελεύθερο χρόνο μου για να φτιάξω τις ζωές των ζώων. Αν θέλεις να προσφέρεις φιλανθρωπικό έργο το κάνεις γιατί σου το υπαγορεύει η καρδιά σου. Και η δική μου η καρδιά δεν βρίσκεται δίπλα στα ζώα. Μη με παρεξηγείτε, τα συμπαθώ, δεν θέλω να τα βλέπω να πληγώνονται, πάντα θα τα ταΐζω όταν είναι πεινασμένα, αλλά δεν αφιερώνω καθόλου αγάπη σ’αυτό. Τα ζώα και εγώ , απλά συνυπάρχουμε, χρησιμοποιούμε τον ίδιο χώρο, αλλά αυτό είναι όλο.

Δεν με ενοχλούν, δεν τα ενοχλώ, και η ζωή είναι ωραία έτσι. Απλά δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Παρόλο που πιστεύω ότι είναι θαυμάσιο που τόσοι πολλοί άνθρωποι στην Κρήτη πραγματικά θέλουν να αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε ένα έργο προστασίας ζώων, αυτό επίσης με ενοχλεί.

Πραγματικά με ενοχλεί!

Πόσες ομάδες Προστασίας Παιδιών γνωρίζετε, ή πόσες ομάδες εναντίον της σωματικής βίας στις γυναίκες υπάρχουν στην περιοχή μας;

Γιατί επιλέγουμε ένα άσχημα χτυπημένο γατάκι από τους δρόμους και αγνοούμε εντελώς εκείνο το πάντα μωλωπισμένο παιδί που περνάει έξω από το σπίτι μας κάθε μέρα, ή το κοριτσάκι με το μαυρισμένο μάτι; Γιατί δεν ρωτούμε καν πώς είναι αυτά; Είναι άραγε αυτό τόσο δύσκολο; Μήπως αυτό είναι πολύ κοντά στο σπίτι μας μερικές φορές ή μήπως φοβόμαστε να μπλέξουμε; Γιατί αυτή  η εφημερίδα έπρεπε να δημοσιεύσει αγγελία για βρεφικό γάλα και ρούχα για ένα σπίτι στο Ηράκλειο, και γιατί δεν γνωρίζαμε καν γι’αυτό;

Ειλικρινά επικροτώ όλους εσάς που πραγματικά αφιερώνετε το χρόνο σας στην προστασία των ζώων, είναι σημαντική δουλειά, αλλά υπάρχουν πολλές άλλες σημαντικές δουλειές που πρέπει να γίνουν επίσης...τέτοιες στις οποίες δεν μπορούμε να στρέψουμε την πλάτη μας.

Το ταμπού για τη γυναικεία και παιδική κακομεταχείριση, είτε σωματική είτε συναισθηματική, είναι ακόμη τεράστιο στην περιοχή μας. Εμείς ασχολούμαστε μόνο με τα μαυρισμένα μάτια που προκαλούνται από πόρτες ντουλαπιών που ξέφυγαν. Όποτε κάποιος επιθυμήσει να ξεκινήσει ένα είδος ομάδας για να προστατέψει την περιοχή μας από αυτές τις «πόρτες», απλά τηλεφωνήστε μου.

Γι’αυτό θα βρω χρόνο!