Όταν ο Μανώλης Φραγκιαδάκης και η Σαμπίν Ρούιτερς συναντήθηκαν για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1995, εκείνος είχε επιχείρηση μπαρ στο Μπαλί, κοντά στο Ρέθυμνο, και εκείνη ήταν εκπαιδεύτρια καταδύσεων.

"Συνήθιζα να φέρνω τους αλλοδαπούς μαθητές μου στο μπαρ του μετά τις καταδύσεις, και ξεκινήσαμε να βγαίνουμε ραντεβού", θυμήθηκε η Σαμπίν. "Και το ένα έφερε το άλλο".   

"Είχαμε πολλά κοινά", συνέχισε ο Μανώλης. "Ήξερα, πως δεν επρόκειτο να είμαι για πάντα μπάρμαν και η Σαμπίν δεν σκόπευε να μείνει στον τουριστικό τομέα".

Η αλήθεια είναι πως, είχαν παρόμοια όνειρα.

"Πάντα μου άρεσε η φύση και γνώριζα εξαρχής ότι, κάποια μέρα θα καταπιανόμουν με τη γη", είπε ο 44χρονος  Ηρακλειώτης. 

"Πάντα διέθετα ένα άλογο, μου αρέσει η ιππασία, και κατά βάθος νομίζω πως ήξερα ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτά εν τέλει", πρόσθεσε η Σαμπίν. "Εντούτοις, σπούδασα οικονομικά στο πανεπιστήμιο".

Πράγματι, η 35χρονη Σαμπίν, που το επώνυμο της σημαίνει "αναβάτης" στη ντοπιολαλιά της, δεν ήταν ο κάτοχος ενός αλόγου, έτσι απλά.

Ήταν πρωταθλήτρια ιππέας στην Ολλανδία, η περήφανη παραλήπτρια δυο εθνικών τίτλων.

Το 1997, πήρε μαζί της το άλογο της, το Μπάγκορς, το οποίο εξακολουθεί να ιππεύει, ήρθε στην Κρήτη και τον επόμενο χρόνο τα όνειρα του Μανόλη και της Σαμπίν -φύση και ιππασία- άρχισαν να ταυτίζονται.

"Βρήκαμε ένα καλό κομμάτι γης στο Αβδού και ανοίξαμε τους Στάβλους Ιππασίας Οδύσσεια", είπε ο Μανώλης.

"Όμως, πριν απ’αυτό, γυρίσαμε την Ελλάδα ψάχνοντας για καλά άλογα ιππασίας….η Σαμπίν ήταν η ειδήμων, αλλά είχα πολλά να μάθω".

Γύρισαν οδικώς όλη την Ελλάδα αναζητώντας θερμόαιμα, που θεωρούνται ως τα καλύτερα άλογα για ιππασία.

"Χρειαζόμαστε άλογα με αντοχές καθώς θα κάναμε ταξίδια μέχρι 160 χιλιόμετρα, συνεπώς τα άλογα πρέπει να είναι ικανά να διανύσουν  αυτή την απόσταση χωρίς κόπο», εξήγησε. «Όταν ανοίξαμε το στάβλο στο κοινό είχαμε 12 υπέροχα άλογα- που ίσως ήταν πολλά για ξεκίνημα, αλλά τα καταφέραμε καλά".

Από τη στιγμή που άνοιξαν την Οδύσσεια, ο Μανώλης εκτός από τη βοήθεια που προσέφερε στη Σαμπίν, όσον αφορούσε τις δραστηριότητες στο στάβλο, ήταν επίσης προπονητής σε ομάδα μπάσκετ και διηύθυνε εστιατόριο στη Χερσόνησο. Όμως μετά τα δυο πρώτα χρόνια η νέα τους επιχείρηση έγινε τόσο δημοφιλής που έπρεπε να αφιερώσει όλο το χρόνο του στις ανάγκες που προέκυπταν.

Εν συνεχεία, το 2002 η πραγματικότητα των ονείρων τους πέρασε στη δεύτερη φάση.

"Βρήκαμε την ιδανική αυτή τοποθεσία ψηλά στο βουνό, κατοικημένη από βελανιδιές, και αποφασίσαμε να ανοίξουμε ένα ξενοδοχείο, μια ταβέρνα και στάβλους όλα σε ένα", είπε.

"Ήταν τεράστιο εγχείρημα, όμως με τη βοήθεια μερικών φίλων-και της τράπεζας- καταφέραμε να το φέρουμε εις πέρας, και έτσι ξεκίνησε το Βελάνι", πρόσθεσε η Σαμπίν.

Μολονότι ξεκίνησε σε μικρότερη κλίμακα, το παρόν σε μεγαλύτερη έκταση αλλά ακόμα πολύ αγροτικό ιππικό και αθλητικό ξενοδοχειακό συγκρότημα Βελάνι, εκτείνεται σε 35,000 τετραγωνικά μέτρα σε μια περιοχή του Αβδού με το όνομα Ντομάδο, γνωστό και ως Αγία Φωτεινή, μετά το σπήλαιο. Καυχιέται για τα 18 άλογα, τα 12 δωμάτια, την πισίνα, με συναρπαστική θέα του όρους Δίκτη από τη μια πλευρά και τη θάλασσα, περίπου 18 χιλιόμετρα μακριά, από την άλλη, και μια ταβέρνα με ξυλόφουρνο.

"Δεν νομίζω πως θέλουμε τόσους πολλούς δρόμους , γιατί δεν θέλουμε να ζούμε δίπλα σε εθνική οδό", εξήγησε ο Μανώλης. "Αυτοί οι χωματόδρομοι είναι μέρος της όλης εμπειρίας του να βρίσκεσαι στη φύση".

Με αυτό το θέμα , ο Μανόλης έκλεισε λέγοντας: "Υπάρχουν δυο τύποι ανθρώπων, οι φυσιολάτρες και οι φυσιοφάγοι, και οι περισσότεροι Έλληνες είναι το τελευταίο, καθώς τους αρέσει να πηγαίνουν στην εξοχή για να τρώνε. Και πασχίζουμε να ευχαριστούμε και τις δυο πλευρές!".

"Κάνουμε εξαήμερες αποδράσεις σε μονοπάτια στο βουνό στο Οροπέδιο Λασιθίου και νότια στον Κερατόκαμπο, και πανοραμικές διαδρομές που είναι ολοήμερες εκδρομές", είπε η Σαμπίν.

"Κάνουμε επίσης ωριαίες διαδρομές και μαθήματα ιππασίας, και έχουμε δυο πόνυ για τα παιδιά".

Ενώ ο Μανόλης βοηθά στην οργάνωση των εξαήμερων αποδράσεων, και , φυσικά, με τις πολυάριθμες τρέχουσες καθημερινές αγγαρείες του ξενοδοχείου, ωστόσο αυτό που πραγματικά του αρέσει είναι η ενασχόληση του με τον ξυλόφουρνο και την κουζίνα.

Με όλη την εμπειρία της διεύθυνσης ενός εστιατορίου με το πέρας του χρόνου, είμαι τώρα ικανός να ενσωματώσω τις δικές μου γαστρονομικές ιδέες στο μενού μας», είπε. "Αλλά το βασικό συστατικό στη μαγειρική είναι “η αγάπη”, και αγαπώ πραγματικά αυτό το μέρος".

Κάθε Κυριακή, ο Μανόλης φτιάχνει χοιρινό, αρνάκι και κοτόπουλο στον ξυλόφουρνο, και προσπαθεί πάντα να προσθέτει ιδιαίτερες μικρές πινελιές στο καθημερινό φαγητό.

"Επί παραδείγματι, κάνουμε διάφορα όπως  ντάκο με τυρόγαλο, καπνιστό τυρί σαγανάκι, καπνιστές πανσέτες, την εκπληκτικά νόστιμη σαλάτα Βελάνι, και κότσι με μελιτζάνες, κολοκυθάκια και καρότα σερβιρισμένα σε πήλινο δοχείο με ένα μαχαίρι δραματικά τοποθετημένο στην κορυφή. Επίσης κάνουμε δημιουργικές εναλλαγές στα παραδοσιακά μας φαγητά, όπως κόκορα κρασάτο με κάστανα και σταφίδες".

Για να έρθουν στο Βελάνι, που είναι ανοικτό όλο το χρόνο, οι επισκέπτες πρέπει να διανύσουν  δυο χιλιόμετρα σε χωματόδρομο, από τον κεντρικό δρόμο προς Λασίθι. Πηγαίνετε σιγά αλλά αξίζει τον κόπο- και δεν υπάρχουν σχέδια να το ασφαλτοστρώσουν.