ΟΥΡΟΛΟΙΜΩΞΗ

Του Βασίλη Ι. Κουμπάνη, Ιατρού Βιοπαθολόγου

Τι είναι:  Η ουρολοίμωξη είναι μια από τις πιο συχνές βακτηριακές λοιμώξεις του οργανισμού, όπου παθογόνοι μικροοργανισμοί εγκαθίστανται και πολλαπλασιάζονται στο ουροποιητικό σύστημα.

Παθογένεια:  Ο συχνότερος τρόπος μόλυνσης του ουροποιητικού συστήματος είναι η ανιούσα οδός, η διείσδυση δηλαδή του μικροβίου από την ουρήθρα στην κύστη και από εκεί στον ουρητήρα και τους νεφρούς. Αυτός ο τρόπος είναι πάρα πολύ συχνός ιδιαίτερα στις γυναίκες για ανατομικούς λόγους. Ένας ακόμη σημαντικός λόγος, πολύ συχνός στις γυναίκες, είναι η αποφυγή της χρήσης ξένης τουαλέτας με αποτέλεσμα το ¨κράτημα των ούρων¨ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Άλλος τρόπος πρόκλησης ουρολοίμωξης, είναι εξαιτίας της λίμνασης των ούρων που συμβαίνει από την απόφραξη της ομαλής ροής των ούρων λόγω λιθίασης (πέτρας) ή διόγκωσης του προστάτη στους άνδρες. 

Αίτια:  Το πιο συχνό αίτιο είναι το κολοβακτηρίδιο( E.coli). Πρόκειται για ένα μικρόβιο που υπάρχει φυσιολογικά στο έντερο των ανθρώπων και κάτω από ορισμένες συνθήκες δημιουργεί ουρολοίμωξη. Λιγότερο συχνά αίτια ουρολοιμώξεων είναι στελέχη μικροβίων όπως ο Πρωτέας, η Κλεμπσιέλλα, ο Εντερόκοκκος, και ο Σταφυλόκοκκος.

Πώς εκδηλώνεται:  Στην πλειονότητα των γυναικών η λοίμωξη αφορά στο κατώτερο ουροποιητικό σύστημα με φλεγμονή στην ουροδόχο κύστη (κυστίτιδα). Η ουρολοίμωξη μπορεί να εμφανίζεται και με φλεγμονή στο ανώτερο ουροποιητικό (πυελονεφρίτιδα), ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις όπου η πάθηση εκδηλώνεται χωρίς κανένα σύμπτωμα (ασυμπτωματική).

Κλινική εικόνα:  Στην περίπτωση της κυστίτιδας παρουσιάζονται τσούξιμο στην ούρηση , συχνουρία, βάρος στην κοιλιά και σπάνια δεκατική πυρετική κίνηση. Εάν το μικρόβιο προσβάλλει τους νεφρούς (πυελονεφρίτιδα) τότε εκδηλώνεται υψηλός πυρετός με ρίγος, έντονος πόνος στην περιοχή των νεφρών, και δυσουρικά ενοχλήματα.

Διάγνωση: Η διάγνωση στηρίζεται στα συμπτώματα και στην εξέταση ούρων. Είναι πολύ σημαντικό να έχει προηγηθεί σωστός καθαρισμός της περιοχής και των χεριών και να έχει γίνει ορθή συλλογή ούρων. Ο ασθενής πρέπει να αρχίσει να ουρεί πρώτα στην τουαλέτα και στην συνέχεια, ενώ ουρεί να συλλέξει μέρος από τα ούρα στο ειδικό αποστειρωμένο δοχείο. Το δείγμα πρέπει να αποσταλεί άμεσα προς εξέταση. Με την γενική εξέταση ούρων διαπιστώνουμε την ύπαρξη ουρολοίμωξης με την καλλιέργεια ανιχνεύουμε το υπεύθυνο μικρόβιο και με το αντιβιόγραμμα προσδιορίζουμε την ευαισθησία του μικροβίου στα αντιβιοτικά.

Θεραπεία:  Η θεραπεία στηρίζεται στην χορήγηση του κατάλληλου αντιβιοτικού, που βασίζεται στο αποτέλεσμα της καλλιέργειας των ούρων και του αντιβιογράμματος. Βέβαια, η κλινική εικόνα αναγκάζει αρκετές φορές το γιατρό να χορηγήσει εμπειρική αγωγή. Η διάρκεια της αγωγής διαφέρει ανάλογα με την πάσχουσα περιοχή του ουροποιογεννητικού συστήματος.  Δύο εβδομάδες μετά τη θεραπεία και τρεις  μήνες αργότερα, συνιστάται επανάληψη της γενικής εξέτασης και της καλλιέργειας ούρων προς επιβεβαίωση της επιτυχούς θεραπείας.

Συμβουλές: Κατανάλωση υγρών και ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Τακτική και πλήρη κένωση της ουροδόχου κύστης, καλή υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής. Αποφυγή χρήσεως αντιβιοτικών με την πρώτη ενόχληση και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του ιατρού. Ποτέ μην σταματάτε τη θεραπεία με την υποχώρηση των συμπτωμάτων αλλά να την ολοκληρώνετε και να ελέγχετε το κατά πόσο ήταν αποτελεσματική.

ΣΥΧΝΕΣ  ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
ΑΣΘΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ

Του Νίκου Παπαδάκη, Χειρούργου Οδοντίατρου

Μέρος Πρώτο

Πονάει ένα δόντι που χρειάζεται ενδοδοντική θεραπεία; Όχι πάντα. Συνήθως όμως υπάρχει ενόχληση, που μπορεί να ποικίλλει από  ήπιο μέχρι πολύ ισχυρό ή/και αφόρητο πόνο, ευαισθησία στο ζεστό ή κρύο και πόνο στο δάγκωμα  ή στο άγγιγμα του δοντιού. Σε  μερικές περιπτώσεις, όμως, μπορεί να μην υπάρχουν καθόλου συμπτώματα. Γι αυτό μη περιμένετε να σας πιάσει πονόδοντος για να επισκεφθείτε τον οδοντίατρό σας.

Πρέπει να ξεκινήσω αμέσως τη θεραπεία μετά τη διαπίστωση βλάβης του πολφού;

Αν η βλάβη είναι μη αντιστρεπτή ασφαλώς ναι. Αυτό γιατί οι τοξίνες που παράγονται από το μολυσμένο πολφό μπορούν να περάσουν στους περιακρορριζικούς ιστούς και να προκαλέσουν και εκεί  φλεγμονή και απόστημα.

Τι θα συμβεί  εάν δεν γίνει η ενδοδοντική θεραπεία;  Χωρίς θεραπεία  το δόντι και  οι περιακρορριζικοί ιστοί συνεχίζουν να καταστρέφονται και ο πόνος χειροτερεύει. Όταν η καταστροφή  του δοντιού γίνει μεγάλη, η μόνη λύση θα είναι η εξαγωγή του.

Μπορεί με τη λήψη αντιβιοτικών φαρμάκων και μόνο να θεραπευθεί  η φλεγμονή του πολφού;  Όχι. Όταν  υπάρχει νέκρωση του πολφού, δεν υπάρχει κυκλοφορία του αίματος μέσα στη πολφική κοιλότητα με άμεσο αποτέλεσμα να μην μπορεί να φθάσει το αντιβιοτικό φάρμακο και να εξολοθρεύσει τα μικρόβια. Αντιβιοτικά φάρμακα χορηγούνται επιβοηθητικά από τους οδοντίατρους, μόνο όταν χρειάζεται να αντιμετωπισθεί μια οξεία φλεγμονή (απόστημα) μέσα στις γνάθους. Φυσικά μετά την πάροδο τον οξέων  συμπτωμάτων χρειάζεται να ολοκληρωθεί  η ενδοδοντική θεραπεία προκειμένου να διατηρηθεί το δόντι στο στόμα.

Γιατί είναι προτιμότερο να γίνει ενδοδοντική θεραπεία και όχι εξαγωγή του δοντιού;

Με την ενδοδοντική θεραπεία διατηρείται το φυσικό δόντι στο στόμα, ενώ με την εξαγωγή το δόντι χάνεται και η απώλειά του θα πρέπει να  αποκατασταθεί με κάποια προσθετική εργασία, γέφυρα ή εμφύτευμα.  Πρέπει να τονισθεί ότι καμιά προσθετική εργασία δεν μπορεί να αντικαταστήσει πλήρως το φυσικό δόντι.

Μπορεί η ενδοδοντική θεραπεία να γίνει σε όλους τους ασθενείς ;  Ασφαλώς  ναι. Συνήθως, δεν υπάρχει περιορισμός  όσον αφορά την ηλικία ή την γενική κατάσταση υγείας του ασθενή. Ο κυριότερος περιορισμός είναι όταν η μύλη του δοντιού είναι πολύ κατεστραμμένη και δεν είναι εφικτό το σφράγισμα μετά τη θεραπεία. 

Μπορεί η ενδοδοντική θεραπεία να εφαρμοστεί στα παιδιά;  Ασφαλώς ναι. Η ανάγκη διατήρησης των νεογιλών  ή και των μονίμων δοντιών στο στόμα  είναι ακόμα μεγαλύτερη στα παιδιά λόγω του νεαρού της ηλικίας τους αλλά και της ανάπτυξης του στοματογναθικού συστήματος.

Είναι επώδυνη αυτή η θεραπεία;  Όχι γιατί μπορεί να γίνει τοπική αναισθησία σε κάθε στάδιο της θεραπείας.

Υπάρχει πόνος μεταξύ των επισκέψεων;  Η θεραπεία που εφαρμόζεται είναι κατά κανόνα ανώδυνη. Λίγες όμως φορές είναι δυνατόν να παρουσιαστούν ορισμένα ενοχλήματα στο διάστημα μεταξύ των επισκέψεων. Ο γιατρός σας θα σας δώσει οδηγίες και θα σας χορηγήσει  πιθανά την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.

Τι πρέπει να κάνω αν πέσει το προσωρινό σφράγισμα κατά τη διάρκεια της  θεραπείας;  Μεταξύ των επισκέψεων, κατά τη διάρκεια της θεραπείας, το δόντι σας είναι σφραγισμένο με προσωρινό υλικό. Γι  αυτό το λόγο αποφεύγετε τη μάσηση στη πλευρά του δοντιού αυτού.  Εάν παρατηρήσετε όμως απώλεια  του προσωρινού σφραγίσματος πρέπει να επανέλθετε το συντομότερο στο ιατρείο για να μην επιμολυνθεί το δόντι σας από τα μικρόβια του στόματος.

Τι πρέπει να γίνει μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας;  Στο τέλος της ενδοδοντικής θεραπείας το δόντι σφραγίζεται στη μύλη με προσωρινό υλικό. Αμέσως μετά, θα πρέπει να ακολουθήσει  η μόνιμη αποκατάσταση του δοντιού με σφράγισμα ή ανασύσταση ή και στεφάνη.

(Συνεχίζεται τον επόμενο μήνα)