Όταν συναντήθηκε το προσωπικό των Χρονικών στις αρχές του περασμένου μήνα για να συζητήσουν πιθανές ιδέες για τα βασικά άρθρα αυτού του τεύχους, υπήρξε συζήτηση για τη ζοφερή οικονομική κατάσταση, τις προοπτικές μιας «σκοτεινής» τουριστικής περιόδου, τις συνεχιζόμενες διαρρήξεις των σπιτιών, και ούτω καθεξής.

"Για ένα λεπτό!" αναφώνησε η δημοσιογράφος Νίκη Γιαμαλάκη. "Υπάρχουν πάρα πολλές αρνητικές ιστορίες. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι πιο χαρούμενο-κάτι θετικό."

Υπήρξαν πολλά μουρμουρητά όπως "καλή ιδέα," "βεβαίως" και "έχεις δίκιο".

"Εντάξει," είπα, "ας το κάνουμε. Ποιος έχει τη βασική ιδέα για μια χαρούμενη ιστορία;"

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική.

Τελικά, ο αρθρογράφος Μιχάλης Βαρδάκης ξεκίνησε: "Μπορούμε πάντα να γράψουμε για το..."  Ποτέ δεν τελείωσε τη φράση.

"Λοιπόν, τι θα λέγατε για κάτι σχετικό με..." προσπάθησε ο συντάκτης της ιστοεφημερίδας χωρίς επιτυχία.

Είναι πράγματι τόσο δύσκολοι οι καιροί ώστε η συγκεντρωμένη ιδιοφυία του προσωπικού των Χρονικών να μην καταφέρει να σκεφτεί τουλάχιστον μία ιστορία που θα φέρει χαμόγελα στα χείλη των αναγνωστών μας;

Φυσικά και όχι!

Για παράδειγμα, το ανώτερο στέλεχος μιας Ηρακλειώτικης εταιρίας έδινε μία ομιλία στην πρόσφατη ετήσια συνάντηση των μετόχων. Απόλυτα ενθουσιώδης με την άψογη αποδοτικότητα της εταιρίας του και τις προοπτικές της επόμενης χρονιάς, έχασε την αίσθηση του χρόνου και μιλούσε για ώρες.

Τελικά, αντιλήφθηκε ότι μιλούσε για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και ζήτησε συγνώμη, λέγοντας, "Συγνώμη που μίλησα τόση ώρα. Άφησα το ρολόι μου στο σπίτι."

Μια φωνή από το πίσω μέρος της αίθουσας αναφώνησε, "Υπάρχει ένα ημερολόγιο πίσω σου."

Πρόσφατα, η Ελληνική Αστυνομία, το FBI,  και η CIA προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι είναι οι καλύτεροι στη σύλληψη εγκληματιών. Ως τεστ, απελευθέρωσαν ένα κουνέλι μέσα σε ένα δάσος και καθένας από αυτούς έπρεπε να το πιάσει. 

H CIA πήγε και τοποθέτησε ζώα πληροφοριοδότες σε όλο το δάσος. Μετά από τρεις μήνες εκτεταμένων ερευνών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν κουνέλια.

Στη συνέχεια, το FΒΙ ανέλαβε δράση. Έπειτα από δύο εβδομάδες χωρίς στοιχεία έκαψαν το δάσος, σκοτώνοντας τα πάντα μέσα στο δάσος, συμπεριλαμβανόμενου και του κουνελιού, και δεν ζήτησαν συγνώμη. Το κουνέλι πήγαινε γυρεύοντας. Τέλος, η Ελληνική αστυνομία ανέλαβε δράση. Βγήκαν έξω δύο ώρες αργότερα με μία άσχημα κακοποιημένη αρκούδα , που ούρλιαζε: "Εντάξει! Εντάξει! Είμαι κουνέλι !Είμαι κουνέλι!"

Τέλος, έχουμε την ιστορία ενός συνήγορου κατηγορίας στο Ηράκλειο που κάλεσε τον πρώτο μάρτυρά του, μια ηλικιωμένη κυρία του χωριού ντυμένη στα μαύρα.

"Κα.Αναγνωστάκη , με γνωρίζετε;"

"Ναι, βέβαια και σε θυμάμαι  κ. Γιώργο. Σε ξέρω από τότε που ήσουν νεαρό αγόρι στο χωριό, και πάντα ήσουν μεγάλη απογοήτευση για μένα. Λες ψέματα, απατάς τη γυναίκα σου, εξαπατάς τον κόσμο, και λές πράγματα πίσω από την πλάτη τους.

 Πιστεύεις ότι είσαι πολύ σπουδαίος δικηγόρος ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτε άλλο παρά μια απάτη. Και βέβαια, σε ξέρω."

Ο δικηγόρος έμεινε έκπληκτος. Μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει έδειξε στην απέναντι πλευρά της αίθουσας και ρώτησε, "Κ. Αναγνωστάκη, γνωρίζετε το συνήγορο υπεράσπισης;"

Μα, και βέβαια τον γνωρίζω," απάντησε ξανά η ηλικιωμένη κυρία. "Γνωρίζω τον κ. Νίκο από τότε που ήταν ένα μικρό κακομαθημένο παιδί στο διπλανό χωριό. Είναι τεμπέλης, μισαλλόδοξος, έχει σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού, και γνωρίζω σίγουρα ότι κλέβει στους φόρους του. Ναι, τον ξέρω."

Εκείνη τη στιγμή, ο δικαστής επέβαλε ησυχία στην αίθουσα και κάλεσε και τους δύο δικηγόρους στην έδρα του. Πολύ χαμηλόφωνα , τους απείλησε, "Αν οποιοσδήποτε από τους δυο σας τη ρωτήσει αν με γνωρίζει, θα βρεθείτε στη φυλακή μέσα σε τρία λεπτά!"

Και τώρα επιστρέφουμε στις υπόλοιπες ειδήσεις μας...