Στο Γιατρό…

Με πονεμένο λαιμό, περιμένω υπομονετικά έξω από το γραφείο της γιατρού, καθώς ήδη εξετάζει άλλο ασθενή. Περιμένω τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά, όταν μια ηλικιωμένη κυρία έρχεται κι έπειτα από λίγο φτάνουν δυο γυναίκες –μάνα και κόρη– (επίτηδες δεν τις λέω κυρίες).

"Μόλις βγει όποιος είναι μέσα, θα μπούμε εμείς", ανακοινώνει η μάνα στην κόρη και την ίδια στιγμή κοιταζόμαστε με την άλλη κυρία.

"Συγγνώμη;" ρωτάω. Πρέπει να έχω παρακούσει!

"Τι συγγνώμη;" συνεχίζει η μάνα. "Είναι η σειρά μας, είμαστε οι επόμενες!"

"Α! Η σειρά σας!" σχεδόν γέλασα. "Και πού ήσαστε όση ώρα περιμένουμε εμείς εδώ;"

"Στην τουαλέτα", απαντά η κόρη.

Εντάξει! Δε θα τα χάσω! Όχι μόνο λένε ψέματα, μα νομίζουν πως είμαι κουτή;

"Για πόσο ήσαστε στο μπάνιο; Επειδή εγώ περιμένω εδώ τουλάχιστον ένα εικοσάλεπτο…"

"Ναι, πιάσαμε κιόλας την κουβέντα, ποιο είναι το πρόβλημά σου;"

"Σε αυτό δε φταίω εγώ", λέω, "είμαι εγώ επόμενη, μετά η κυρία και μετά εσείς".

"Πάμε, με νευρίασε", λέει η κόρη.

"Πουθενά δεν πάμε", απαντά η μάνα και γυρίζει σε μένα. "Θα έπρεπε να ντρέπεσαι! Είμαι γριά γυναίκα (στα πενήντα της!) Πώς τολμάς να μου μιλάς έτσι;"

Κι εδώ είναι το σημείο που θυμώνω πολύ με τον παραλογισμό και την αγένειά τους. Σε σύγκριση με αυτές, ήμουν εντελώς ευγενική και είχα και δίκιο! Ναι, θέλουν να με τρελάνουν!

"Γριά;" λέω γελώντας ξανά. "Όχι δεν είσαστε γριά κι όχι, δε θα μπείτε μέσα πρώτες!"

"Α ναι; Κοίταξε μας!", είπαν και άνοιξαν την πόρτα ενώ η γιατρός ακόμα εξέταζε άλλον! Απίστευτο, μα μπήκαν μέσα!

Εντάξει, δεν είναι τόσο ο παραλογισμός που με θυμώνει, όσο η αγένεια. Αν κάποιος έχει ένα πρόβλημα, έχει αργήσει ή έχει να πάει και σε άλλον γιατρό μετά, αν μου πει "Συγγνώμη, μήπως μπορώ να περάσω (για τούτο το λόγο);", με αυτό είμαι εντάξει. Καταλαβαίνω. Θα του πω "Και βέβαια!" Αλλά αυτές οι δύο αχαρακτήριστες γυναίκες ήθελαν να προσβάλλουν, να προκαλέσουν, να βρίσουν, να πουν ψέματα και να περάσουν πρώτες! Όπως στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Αν κάποιος μου πει "Μπορώ να περάσω, παρακαλώ, επειδή έχω μόνο δύο πράγματα;", θα του απαντήσω "και βέβαια". Αν όμως κάποιος πάει με τη βία να περάσει χωρίς να πει τίποτα, τότε όχι! Δεν θα τον αφήσω! Δεν είναι σωστό!