Ο ΔΗΜΟΣ ΓΟΥΒΩΝ ΕΚΠΕΜΠΕΙ S.O.S.
ΣΤΟ ΘΕΜΑ "ΣΧΟΛΙΚΗ ΣΤΕΓΗ"

 Μέσα στον κυκεώνα της έλλειψης, της ανεπάρκειας και της ακαταλληλότητας της σχολικής στέγης που βιώνουμε έντονα στο Δήμο Γουβών, καθώς συνδυάζεται άμεσα με την πληθυσμιακή αύξηση του Δήμου μας και την αδράνεια του κρατικού μηχανισμού, καλό θα ήταν να σταθούμε λίγο στο θέμα "Νηπιαγωγείο Κοκκίνη Χάνι", όπως εξελίχθηκε τον τελευταίο χρόνο.

 Η κατάσταση εδώ, έχει διαμορφωθεί ως εξής: Τον Ιούνιο του 2008, οι γονείς που πήγαν στο νηπιαγωγείο για να εγγράψουν τα παιδιά τους, στο υποχρεωτικό πλέον νηπιαγωγείο, διαπίστωσαν όπως και σε άλλα νηπιαγωγεία είτε του Δήμου μας είτε αλλού, ότι θα πλήρωναν πολύ ακριβά το "φιλοπρόοδο" πρόγραμμα της Πολιτείας, για υποχρεωτική εκπαίδευση από την τάξη του νηπιαγωγείου.

Το άμεσα υπαρκτό πρόβλημα ήταν ότι, τα προνήπια δεν μπορούσαν να στεγαστούν στον ήδη υπάρχοντα ενοικιαζόμενο χώρο, γιατί : α) ξεπερνούσαν κατά πολύ το επιτρεπτό όριο(25+,-3), και β) σε άμεσο συσχετισμό με το προηγούμενο, δεν επαρκούσαν οι δυνατότητες του χώρου.

Υπήρξε έντονος προβληματισμός, καθώς κάποια παιδιά έπρεπε να μείνουν και κάποια άλλα όχι, καθώς υπήρχε ήδη πληρότητα. Αυτά που θα έμεναν, θα τα κρατούσαν κατόπιν κλήρωσης, οπότε κάποια θα ήταν τα τυχερά και τα υπόλοιπα του ολοήμερου θα έπρεπε να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Οι γονείς δήλωσαν αποφασισμένοι, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση του Νηπιαγωγείου να μην ακολουθήσουν τη λύση της κλήρωσης και να απαιτήσουν άμεσα την εξεύρεση κι άλλου χώρου για ενοικίαση, προκειμένου να αποσυμφορηθεί αυτή η δύσκολη κατάσταση.  Βέβαια, ο βασικός στόχος παραμένει και είναι η δημιουργία ενός αυτόνομου νηπιαγωγείου, που θα δημιουργηθεί με χρηματοδότηση μέσω Ο.Σ.Κ., και για να το δούμε σε συνάρτηση με το δεδομένο της ραγδαίας αύξησης του πληθυσμού, θα πρέπει να μιλάμε για δυο αυτοδύναμα νηπιαγωγεία στην περιοχή του Κοκκίνη Χάνι.

Έτσι, προχώρησαν σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και την υποστήριξη του Β' Γραφείου της Α'/θμιας του Δήμου Γουβών και της Νομαρχίας στην εξεύρεση χώρου, μέσα από διαδικασίες που προϋπέθεταν  τη σχετική χρονοβόρα γραφειοκρατία. Φτάνουμε λοιπόν στο τέλος του σχολ. έτους 2008-09 (μετά το Πάσχα) και λειτουργούν πλέον στην περιοχή του Κοκκίνη Χάνι  ένα νηπιαγωγείο με δυο τμήματα (ολοήμερο και κλασσικό), και το παράρτημα του με ένα κλασσικό.

Σίγουρα οι συνθήκες είναι πλέον βιώσιμες, ωστόσο σε καμία περίπτωση οι ιδανικότερες, αν συνδυαστούν με το γεγονός ότι η άμεση "σχολειοποίηση " του νηπιαγωγείου επιβάλλει σ' αυτό άλλους ρυθμούς εντατικοποίησης, που περιορίζουν το παιχνίδι και την ελεύθερη έκφραση μέσα από αυτό (π.χ. τα νήπια πιέζονται για πρόωρη ανάγνωση, εκμάθηση ξένης γλώσσας, υπολογιστών κ.λ.π.). Επιπροσθέτως, με το να μην είναι υποχρεωτικό το προνήπιο, τα νήπια βρίσκονται ξαφνικά σε ένα "σχολειοποιημένο", μη οικείο περιβάλλον, και υφίστανται το σχετικό τραυματικό σοκ "…ο χρόνος θα δείξει".

 Τελικά, αναρωτιόμαστε κατά πόσο εμείς οι γονείς συμβάλλουμε σε αυτό το φαινόμενο που συνηθίζουμε να λέμε "κοινωνία της κατανάλωσης και της αλλοτρίωσης", αν ενδίδουμε σε προϋποθέσεις που δημιουργούν την ψυχολογία του αλλοτριωμένου καταναλωτή από την τρυφερή ηλικία των νηπίων. Μήπως κάποια μέτρα θα πρέπει να αναθεωρούνται άμεσα, και ταυτόχρονα με τις πιέσεις για έργα υποδομής, μήπως θα 'πρεπε να ασκούνται πιέσεις για ουσιαστικές θεσμικές αλλαγές, αποσκοπώντας στην αναβάθμιση την ποιότητα ζωής, ανεξάρτητα -από τις κατά καιρούς- οικονομικές κρίσεις ;