Το χειρότερο από όλα όμως, δεν είναι να θέλει κάποιος να κρατήσει θέση για το αμάξι του. Όχι. Το χειρότερο είναι όταν οι κάτοικοι του σπιτιού είτε δεν έχουν αυτοκίνητο είτε το έχουν σε γκαράζ κι απλώς θέλουν ελεύθερο το χώρο έξω από την πόρτα τους. Έτσι απλά!

Θα έχετε φυσικά υπάρξει μάρτυρες σε διάφορα περιστατικά που ένας παππούς ή μια γιαγιά βγαίνουν από το σπίτι τους φωνάζοντας "φύγε από δω! Είναι το σπίτι μου! Δε βλέπεις το καφάσι που έχω βάλει; Απαγορεύεται το πάρκινγκ!" Σου φωνάζουν αν εκείνοι είναι αυτοί που πραγματικά κάνουν κάτι ενώ απαγορεύεται!

Ζω σε μια γειτονιά που έχει ένα μεγάλο και φτηνό σούπερ μάρκετ με αποτέλεσμα να έχουμε πρόβλημα με το παρκάρισμα όλη την ημέρα και να χρειάζεται να μπαίνουμε στα στενάκια τριγύρω για να βρούμε θέση. Σε κείνα τα δρομάκια μένουν παππούδες και γιαγιάδες που βάζουν ένα σωρό αντικείμενα στο δρόμο και φωνάζουν. Υπάρχει, λοιπόν, ένας παππούς που έχει ένα –υποτιθέμενο– μαγαζί. Περνά όλη την ημέρα εκεί φτιάχνοντας –υποτίθεται– πράγματα και συσκευές. Αυτό το υποτιθέμενο μαγαζί έχει τρεις εισόδους, οπότε φανταστείτε πόσο μακρύ είναι κατά μήκος του δρόμου. Ο παππούς δεν θέλει ούτε ένα αυτοκίνητο έξω από το γραφείο-εργαστήριό του (;). Με δεδομένο βέβαια ότι υπάρχει χώρος για τέσσερα κανονικά αυτοκίνητα εκεί, ίσως πέντε μικρά!

Φυσικά, όταν κλείνει και φεύγει το…υποτιθέμενο, όλοι παρκάρουν, απλώς μετακινούν πρώτα τα καφάσια. Κάποιο βράδυ που δε μπορούσα, λοιπόν, να βρω θέση, έκανα κι εγώ το ίδιο. Το επόμενο πρωί που πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, ποιος τον είδε και δεν τον φοβήθηκε!

"Ήθελα να βάλω ένα ψυγείο μέσα και δε μπορούσα επειδή είχες παρκάρει μπροστά στην πόρτα μου". (Αν και το αυτοκίνητό μου μικρότερο κι από ψυγείο είναι). "Ντροπή σου, είμαι γέρος άνθρωπος, πρέπει να παρκάρεις έξω από το σπίτι σου κι όχι έξω από το δικό μου!" κλπ… Τι έπρεπε να απαντήσω; Ότι ποτέ δε βρίσκω να παρκάρω έξω από το σπίτι μου, επειδή ποτέ δε βάζω εμπόδια απ’ έξω; Ότι πρέπει να κάνω γύρους και γύρους το βράδυ πτώμα από κούραση επειδή αυτός είναι παράξενος κι επιμένει σε κάτι παράνομο;

Ήξερα πως αν έλεγα έστω μια κουβέντα θα τσακωνόμασταν κι αυτό θα ήταν χωρίς νόημα. Δε μου αρέσει να καβγαδίζω με παππούδες και γιαγιάδες στην τελική. Έτσι, έκανα το ίδιο πράγμα που κάνω με ό,τι δε μπορώ να αλλάξω. Το αντιμετώπισα με χιούμορ. Άνοιξα, λοιπόν, το πορτοφόλι μου, έβγαλα την δημοσιογραφική μου ταυτότητα και παίρνοντας το πιο σοβαρό ύφος του κόσμου, του την έδειξα. "Είμαι δημοσιογράφος", του είπα μόνο κι εκείνος δεν έβγαλε τσιμουδιά, παρά μόνο γύρισε την πλάτη του και μπήκε μέσα. Χαμογελώ και μόνο που το σκέφτομαι έκτοτε, αλλά έπιασε! Δεν με ενόχλησε ξανά! Βλέπετε, κι ο άγιος φοβέρα θέλει για να θαυματουργήσει…