Οι αναμνήσεις μου είναι γλυκές, φέρνοντας μου χαμόγελο κάθε φορά. Όπως όταν φώσφορα έκαψαν τα "μπαλκόνια μου" στη δουλειά και με έσωσες με ένα κουβά παγωμένου νερού. Εκατό θαμώνες εκείνη τη στιγμή, φυσικά, είχαν "τη" βραδιά χαζεύοντας τα βρεγμένα μας μπλουζάκια. Αλλά γίναμε φίλες.

Μετά κηδεύσαμε τον πατέρα σου και πήραμε όλους τους καλεσμένους σε λάθος καφενείο για καφέ και κονιάκ. Η καημένη η γυναίκα εκεί δεν ήξερε τι γινόταν γύρω της καθώς πήραμε όλα τα τραπέζια και τις καρέκλες από την κουζίνα της ενώ έφτιαχνε τους καφέδες.

Τι χαμός! Αλλά μετά ξανά, τίποτα λιγότερο δεν περιμέναμε από τις δυο μας.

Όπως, μετά από την τρίτη χημειοθεραπεία σου, τα όμορφα μακριά μαλλιά σου εντέλει ενέδωσαν. Κλάψαμε μαζί έκοβα κοντά τα μαλλιά σου. Σκάσαμε στα γέλια όταν είδες το αποτέλεσμα. Με ένα δυνατό τζελ μαλλιών έκανα καρφάκια ότι είχε απομείνει από τα μαλλιά σου. Σχεδόν 48 και η Άντζι τελικά έγινε πάνκ…μιλώντας για μια κρίση της μέσης ηλικίας.

Πάντα ορεξάτη, πήρες όλες τις προκλήσεις στη ζωή ακόμα και την τελευταία-την πιο μεγάλη. Κάνοντας το, μας δίδαξες  όλους ένα μάθημα ανθρωπιάς, επιμονής και απίστευτης δύναμης.

Σ' αυτό το τελευταίο σου ταξίδι, μπορώ να φανταστώ ότι ήδη προετοιμάζεις ολέθρια κατάσταση εκεί ψηλά. Ηρέμησε όμως, δεν σε γνωρίζουν ακόμα καλά.

Η μεγάλη ζεστή καρδιά σου, η πληθωρική προσωπικότητα σου, η πραγματική σου ευγένεια, η χαρά σου για ζωή, άφησαν μεγάλο κενό με το χαμό σου, ελπίζω μόνο να το γεμίσουμε με την ανάμνηση σου. Ήταν πραγματική χαρά να σε ξέρω και γεμίζω με περηφάνια να σε έχω αποκαλέσει φίλη μου. Θα μας λείψεις πολύ, γλυκιά μου, αλλά ο πόνος της απώλειας σου απαλύνεται ξέροντας ότι εν τέλει είσαι ελεύθερη.

Αντίο

Η Άντζι, κατέληξε τη Δευτέρα το πρωί στις 18 Μαΐου, σε ηλικία 50 ετών. Ενταφιάστηκε την Τρίτη, 19 Μαΐου στο κοιμητήριο Γουρνών.