ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ ΕΝΟΥΡΗΣΗ

Του Κλεόβουλου Χανδάνου, Παιδίατρου

 Η ανατομική και φυσιολογική σχέση εγκεφάλου – ουροδόχου κύστης, μέχρι την επίτευξη πλήρους ελέγχου, αναπτύσσεται και ωριμάζει πλήρως μέσα στα 5-6 πρώτα χρόνια της ζωής. Από την ηλικία των 2-2,5 χρόνων το παιδί μπορεί να ελέγχει τους σφιγκτήρες της κύστης και του εντέρου, ενώ στα 2,5-3 χρόνια τα περισσότερα παιδιά μπορούν να ουρούν σε δοχείο ή λεκάνη χωρίς βοήθεια.

Η ενούρηση όπως και η δυσκοιλιότητα σπανίως οφείλονται σε αμέλεια των γονιών να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της ικανότητας του ελέγχου των σφιγκτήρων. Κατά κανόνα οφείλονται στον υπέρμετρο ζήλο.

Ενούρηση είναι η αθέλητη ούρηση από ένα παιδί που έχει φτάσει σε τέτοια ηλικία κατά την οποία ο έλεγχος της κύστης αναμένεται να είναι πλήρης, μετά δηλαδή τα 5 χρόνια στα κορίτσια και τα 6 στα αγόρια. Διακρίνεται σε νυκτερινή, ημερήσια και ολοήμερη. Χωρίζεται επίσης σε πρωτοπαθή, αν ποτέ δεν έγινε δυνατός ο έλεγχος της κύστης και σε δευτεροπαθή αν μεσολάβησε διάστημα τουλάχιστον 6 μηνών κατά το οποίο το παιδί παρέμενε στεγνό.

Η νυκτερινή ενούρηση είναι η συχνότερη και δυσκολότερα αντιμετωπίσιμη. Εμφανίζεται σε ποσοστό 10 τοις εκατό στην ηλικία των 5 ετών, 5 τοις εκατό στα 10 χρόνια και 1 τοις εκατό πάνω των 15 ετών. Η αναλογία αγόρια-κορίτσια είναι 2:1.

Αιτιολογία: σε μικρό ποσοστό οφείλεται σε υποκείμενη πάθηση όπως ουρολοίμωξη, νεφρική ανεπάρκεια, διαβήτη, ή χρόνια δυσκοιλιότητα. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων συμβαίνει σε υγιή παιδιά, στα οποία υπάρχει θετικό οικογενειακό ιστορικό σε ποσοστό 70 τοις εκατό. Οι περιπτώσεις αυτές ονομάζονται ιδιοπαθείς και υποκείμενη διαταραχή θεωρείται η καθυστερημένη ωρίμανση του τμήματος του κεντρικού νευρικού συστήματος που είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο της κύστης.

Αντιμετώπιση

Κατ’αρχάς οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν "ευθύνεται" το παιδί για την κατάσταση αυτή. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπιστεί με κατανόηση και όχι με χλευασμό ή τιμωρία. Χρειάζεται συνεργασία και ενθάρρυνση στην προσπάθεια να ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα. Μια καλή πρακτική θεωρείται η καθιέρωση ημερολογίου στο οποίο σημειώνονται οι στεγνές νύκτες και δίνεται επιβράβευση στο παιδί όταν πετύχει το στόχο (πχ. 3 βράδια στεγνός, 5 βράδια,  2 εβδομάδες κλπ.). Μπορούν επίσης να γίνονται ασκήσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπως αναβολή ούρησης (να "κρατιέται" δηλαδή όσο περισσότερο μπορεί), διακεκομμένη ούρηση (να διακόπτει κατά βούληση την ούρηση ελέγχοντας τον σφιγκτήρα του). Επίσης συνιστάται μειωμένη κατανάλωση υγρών κατά τις απογευματινές και βραδινές ώρες και υποχρεωτική ούρηση πριν πάει για ύπνο.

Σε κάποιες επίμονες περιπτώσεις και αφού έχει γίνει πια παραπομπή σε εξειδικευμένο ιατρό, μπορεί να χρησιμοποιηθούν και φάρμακα για την αντιμετώπιση του προβλήματος, όπως η δεσμοπρεσσίνη που είναι μια συνθετική αντιδιουρητική ορμόνη.

 
ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Του Νίκου Κουμπανάκη, Χειρούργου Οδοντίατρου

 Στην εποχή μας, η εξέλιξη των εμφυτευμάτων αποτελεί το πιο συγκλονιστικό επίτευγμα της σύγχρονης οδοντιατρικής, η συστηματική χρήση των οποίων ωφελεί πολλαπλά τη λειτουργική και την αισθητική αποκατάσταση, πάνω από όλα όμως βελτιώνει την ψυχολογία των ασθενών.

Συχνές ερωτήσεις που γίνονται από τους ασθενείς είναι ποιες είναι οι ενδείξεις και οι αντενδείξεις για τη χρήση των εμφυτευμάτων.  

Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των ασθενών, που θα δεχτούν οδοντιατρική θεραπεία με εμφυτεύματα.

Ενδείξεις: α) Ασθενείς με έλλειψη ενός δοντιού, β) μεγάλης έκτασης νωδής (κενής) περιοχής δυο ή περισσότερων δοντιών, με οδοντικά στηρίγματα, γ) ανεπαρκής αριθμός και θέσης δοντιών-στηριγμάτων, δ) αδυναμία του ασθενούς να ανεχτεί μερική ή ολική κινητή οδοντοστοιχία.

Αντεδείξεις : α) Εγκυμοσύνη, β) μη ελεγχόμενες μεταβολικές νόσοι (σακχαρώδης διαβήτης), γ) ακτινοθεραπεία στην περιοχή που πρέπει να αποκατασταθεί, δ) ασθενείς χωρίς την επαρκή ενεργοποίηση στοματικής υγιεινής, ε) ασθενείς υπό χημειοθεραπευτική αγωγή, στ)  μη ρεαλιστικές απαντήσεις από τον ασθενή.

Επίσης, η πρώτη εκτίμηση του ασθενούς γίνεται με λεπτομερή κλινική εξέταση όπου κατά τη διάρκεια της, γίνεται μια πρώτη ανάλυση της νωδής περιοχής, της ποσότητας του οστού, του ποσού των μαλακών ιστών, της κατάστασης των φυσικών δοντιών του φραγμού της οδοντικής σύγκλισης. Παράλληλα, λαμβάνονται στοιχεία για τη γενικότερη οδοντική αισθητική, ιδιαίτερα αν η νωδή περιοχή βρίσκεται στην πρόσθια περιοχή του φραγμού.

Φυσικά, η κλινική εξέταση περιορίζεται καθαρά στον οπτικό έλεγχο και στην ψηλάφηση, που δίνουν μια πρώτη εικόνα, πολύ περιορισμένη και ανεπαρκή για την τελική διάγνωση.

Ποια τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των εμφυτευμάτων.

Όπως όλες οι προσθετικές εργασίες, έτσι και τα εμφυτεύματα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους.

Στα υπέρ, συμπεριλαμβάνονται: 1) Εύκολη ανώδυνη τοποθέτηση, 2) δεν τροχίζουμε δόντια όπως σε μια γέφυρα.

Τα αρνητικά της προσθετικής εργασίας είναι: 1) Μεγάλη αναμονή για την αποδοχή του εμφυτεύματος,  2) υψηλότερο κόστος, 3) αυξημένη στοματική υγιεινή.