Μολονότι ο Εβραϊκός πληθυσμός στην Κρήτη είναι ιδιαίτερα μικρός, οι Εβραίοι ζουν στην Ελλάδα από τα πανάρχαια χρόνια.

Κι ακόμα, αρκετά παράξενο, δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως ένας "Ελληνο-Εβραίος", μέχρι τις αρχές του 1900, σύμφωνα με την Κ.Ε. Φλέμινγκ, συγγραφέα του Ελλάδα- Μια Εβραϊκή Ιστορία. Η κα. Φλέμινγκ, που είναι καθηγήτρια Μεσογειακής και σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και διευθύντρια του προγράμματος Ελληνικών Σπουδών, εύκολα εξηγεί την ανωμαλία στην περιεκτική μελέτη της 328 σελίδων που δημοσιεύτηκε από τον Τύπο του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.

(Ενώ η τρέχουσα έκδοση είναι στα Αγγλικά, τα Ελληνικά δικαιώματα έχουν πωληθεί στις Εκδόσεις Οδυσσέας και μια εκδοχή μεταφρασμένη στα Ελληνικά αναμένεται πριν το τέλος του έτους). 

Η Θεσσαλονίκη, που είχε τη μεγαλύτερη Εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα πριν από το Ολοκαύτωμα, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα το 1912. Η Θεσσαλία, η Ήπειρος, η Μακεδονία και η Θράκη πέρασαν στα χέρια της Ελλάδας, μεταξύ του 1881 και 1920, και η Κρήτη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα το 1913. Οι Εβραίοι, ως εθνική ομάδα με έντονη Ελληνική ταυτότητα, επίσημα αναγνωρίστηκαν από την Ελλάδα μόνο κατόπιν του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, λέει η Κα. Φλέμινγκ.

Βάσει νόμου που υιοθετήθηκε το 1920, οι Εβραίοι αναγνωρίστηκαν ως προστατευόμενη μειοψηφία και, για πρώτη φορά, επισήμως θεωρήθηκαν ως Ελληνο-Εβραίοι.

Η Ελληνική κυβέρνηση, σε μια εκστρατεία Ελληνοποίησης, ξεκίνησε να χρηματοδοτεί μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας σε Εβραϊκά σχολεία στη Θεσσαλονίκη. Στα 1930, νέοι Εβραίοι μιλούσαν μονίμως Ελληνικά χιλιάδων, μια αληθινή Ελληνο-Εβραϊκή κουλτούρα, ρίζωσε.

Κατά την περίοδο από το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μέχρι το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ο έκδηλος αντι-Σημιτισμός δεν ήταν ένα ασυνήθιστο φαινόμενο στην Ελλάδα, θυμίζει η συγγραφέας.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, διαβεβαίωσε στην Εβραϊκή κοινότητα ότι τέτοιου είδους απόψεις δεν εξέφραζαν τη στάση της κυβέρνησης.

 
Μετά ήρθε το Ολοκαύτωμα.

Το 1943, τα στρατεύματα των Ναζί από τη Θεσσαλονίκη, ήταν τα πρώτα που άφησαν τη Γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, και η μάζωξη των Εβραίων στην Κρήτη ολοκληρώθηκε  το 1944.

Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί βοήθησαν τους Εβραίους, κρύβοντας τους στα βουνά με οικογένειες Χριστιανών. Στην Κέρκυρα ωστόσο, ένας Έλληνας Αξιωματούχος που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς, διευκόλυνε τον εκτοπισμό και τη δολοφονία σε ποσοστό πάνω από τα τρία τέταρτα των 2.000 Εβραίων του νησιού.

Η Ελλάδα είχε περίπου 70.000 Εβραίους κατοίκους, όταν ο Γερμανικός στρατός εισέβαλλε στη χώρα το 1940. Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, μόνο 10.000 Εβραίοι είχαν επιζήσει από τη σφοδρή επίθεση.

Η Ελλάδα, αποδυναμωμένη από την κατοχή των Ναζί, βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο το 1946, και οι Εβραίοι που προσπάθησαν να σώσουν τις περιουσίες τους, απαξιώθηκαν.

Ακόμα, η Ελλάδα ήταν η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα, που εξέδωσε νόμους για να βοηθήσει τέτοιου είδους Εβραίους. Οι νόμοι αυτοί, ωστόσο, δεν είχαν επιβληθεί αυστηρά, και πολλοί Ελληνο-Εβραίοι μετανάστευσαν σε άλλες χώρες, αφήνοντας μόνο περίπου 5.000 Εβραίους να ζουν σήμερα στην Ελλάδα.