Στο Σούπερ Μάρκετ…

Όταν έχω χρόνο –όπως είχα σήμερα– ή διάθεση –όπως είχα σήμερα– δεν πηγαίνω για ψώνια στο συνοικιακό σούπερ μάρκετ. Αντίθετα, επισκέπτομαι εκείνα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ, εκείνα που μπαίνεις μέσα και χάνεσαι. Στιγμές σαν κι αυτή, είναι στ’ αλήθεια ωραία να περιπλανιέμαι ανάμεσα στους διαδρόμους, να χαζεύω τα ράφια, να παρατηρώ όλα εκείνα τα μικροσκοπικά και πανέμορφα, μα παρόλα αυτά άχρηστα πράγματα.

Όπως έγραψα πριν, τούτο το απόγευμα, δεν είχα κάτι να κάνω. Έτσι, αποφάσισα να επισκεφτώ ένα από αυτά τα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Επίσης, ήθελα να κοιτάξω τα έπιπλα και όλα εκείνα τα είδη για το σπίτι που διαθέτουν. (Βλέπετε, μετακομίζω. ΞΑΝΑ!) Με τον ελεύθερό μου χρόνο και την καλή μου διάθεση, ήμουν πολύ χαρούμενη! Υπάρχουν κάποιες μέρες που χρειάζομαι να πηγαίνω για ψώνια. Κάνουν τη διάθεσή μου ακόμη καλύτερη και σαν καταναλωτικό ον, αγοράζοντας, νιώθω καλύτερα.

Όλα πήγαν καλά. Τι όμορφη μέρα σήμερα! Λίγοι άνθρωποι, απαλή μουσική τριγύρω, πολύς χρόνος να τα δω όλα, όμορφα πράγματα στο καλάθι μου. Πήγα στο "κάτω από δέκα προϊόντα" ταμείο κι ήμουν μόνη. Είχα έξι ή επτά πράγματα στο καλάθι. Την ίδια στιγμή, ένας άνδρας έτρεξε προς εμένα, λέγοντας μου το κλασικό: "Έχω μόνο αυτά τα δύο, μπορώ να περάσω πρώτος;" Αν και δεν έβλεπα το λόγο, αφού δεν θα καθυστερούσα περισσότερο από αυτόν, ήταν ευγενικός, οπότε τον άφησα να περάσει. Κι έπειτα, εμφανίζεται η γυναίκα του με δύο σαμπουάν και ένα απορρυπαντικό στα χέρια της.

"Αγάπη μου, ξεχάσαμε αυτά!" του είπε μελιστάλαχτα.

Η ταμίας τη στραβοκοίταξε, μα δεν είπε τίποτα. Κι εγώ επίσης. Στο μεταξύ, η σύζυγος είχε εξαφανιστεί πάλι κι η ουρά πίσω μου άρχισε να μεγαλώνει! Λίγα λεπτά αργότερα, επέστρεψε με δυο μπουκάλια γάλα κι ένα κουτί δημητριακά.

"Έχω μόνο ένα μυαλό και δύο χέρια…", φώναξε στο σύζυγο. "Πρέπει να τα κάνω όλα εγώ!", είπε έπειτα σε όλους εμάς.

Μαντέψτε! Την ώρα που η ταμίας χτυπούσε τα προϊόντα, εκείνη εξαφανίστηκε. Ξανά! Κάποιοι άνθρωποι που περίμεναν πίσω μου, άρχισαν να μουρμουρίζουν: "Μα τι γυναίκα!" και κάποιοι άλλοι έλεγαν: "Τον καημένο τον άνδρα της…". Επί τη ευκαιρία, ο σύζυγος στεκόταν εκεί, χωρίς να λέει μία κουβέντα. Μόνο την περίμενε.

Εκείνη επέστρεψε γελαστή και χαρωπή με δύο τσουβάλια φαγητό για τη γάτα.

"Εγώ πρέπει να φροντίζω τα πάντα, ακόμα και τη γάτα!" είπε στο σύζυγο πολύ θυμωμένα.

"Τελειώσατε, κυρία μου;" τη ρώτησε η πωλήτρια κι όλοι πίσω μου άρχισαν να φωνάζουν πάλι.

Εγώ όχι.

"Φυσικά τελείωσα!" απάντησε έντονα κι έπειτα γύρισε το κεφάλι της σε μας και φώναξε. "Δε φταίω εγώ που αυτός είναι εντελώς ανίκανος!"

(Αυτός=σύζυγος)

Πλήρωσαν, του είπε να κουνηθεί επειδή θα έχανε το ραντεβού με την κομμώτρια κι έφυγαν. Επιτέλους, η σειρά μου έφτασε, πλήρωσα κι έφυγα επίσης.. Για ένα περίεργο λόγο, δεν αγανάκτησα καθόλου! Αντίθετα, όταν έφτασα στο αμάξι μου, γέλασα τόσο πολύ που δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου! Είχαν κάνει τη διάθεσή μου από καλή, εξαιρετική!

Τώρα που κάθομαι ήρεμη κι ακόμα χαρούμενη μπροστά από τον υπολογιστή, μόνο ένα ηθικό δίδαγμα μου έρχεται στο μυαλό από αυτή τη "σπουδαία" εμπειρία μου: Ποτέ μην παραχωρείς τη σειρά σου σε κανέναν, όσο αθώος κι αν φαίνεται.