Ο Νόμος Του Μέρφυ

Οι διακοπές μας φέτος ήταν πιο σημαντικές από άλλες χρονιές κι αυτό επειδή θα διαρκούσαν λίγες μέρες. Αυτό ακριβώς ήταν το γεγονός που τις καθιστούσε πολύτιμες. Δεν ήθελα τίποτα να συμβεί αυτές τις τέσσερις μέρα, τίποτα να τις καταστρέψει, τίποτα να με ανησυχήσει. Το τηλέφωνό μου ήταν απενεργοποιημένο –ίσως κι εγώ ήμουν λιγάκι "απενεργοποιημένη"! Τις είχα ανάγκη αυτές τις διακοπές!

Λένε πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις (συγκεκριμένα ο P. Coellio το λέει), αλλά μερικές φορές γίνεται το αντίθετο. Όταν ανυπομονείς για κάτι, μια μαύρη γάτα βάζει μέσα την ουρά της κι όλα πηγαίνουν στραβά από την αρχή. Αυτό ακριβώς έγινε και στις διακοπές μου αυτή τη χρονιά.

Έχετε ποτέ βρεθεί σε μια πραγματικά ωραία και καθαρή παραλία, σε ένα ρομαντικό κι ιδανικό μέρος της νότιας Κρήτης, με τη θάλασσα να έχει τα χρώματα της Καραϊβικής και με την άμμο γεμάτη παράξενα βότσαλα και κοχύλια; Κι ακριβώς τη στιγμή που πιστεύεις πως βρίσκεσαι στον παράδεισο, ακούς φωνές παιδιών που ουρλιάζουν παίζοντας τριγύρω, ο παράδεισός σου αμέσως χάνεται και με θλίψη διαπιστώνεις πως βρίσκεσαι σε μια ενοχλητική πραγματικότητα;

Τι πράγμα κι αυτό με τα παιδιά που σκληρίζουν στις παραλίες και τις υστερικές μαμάδες που κάνουν περισσότερη φασαρία απ’ ότι αυτά με το να τους φωνάζουν; Η ιστορία αυτού του μήνα έλαβε χώρα σε ένα μικρό κι απομονωμένο παραθαλάσσιο χωριό μερικά χιλιόμετρα έξω από την Ιεράπετρα, καταμεσής του Ιούλη. Ένα ιδανικό μέρος για ζευγάρια και επίσης …για οικογένειες με παιδιά που ουρλιάζουν!

Οπότε, το πρώτο λεπτό που ξάπλωσα στην παραλία σκεπτόμενη πως αυτό ακριβώς είχα στο μυαλό μου για τις διακοπές μας, άκουσα ζητωκραυγές όπως: "Ναι, πάμε στη θάλασσα!" και μαμαδίστικες φωνές: "Μην τρέχετε, περιμένετε και μας, μη μπείτε ακόμη στη θάλασσα, αν σε πιάσω θα δεις τι έχεις να πάθεις!". Άνοιξα τα μάτια μου κι είδα δυο οικογένειες με δυο παιδιά η καθεμιά –από δύο έως δέκα ετών– κι ένα μωρό που συνέχεια έκλαιγε.

Από κείνο το λεπτό και μετά, κατάλαβα πως οι ήσυχες και ρομαντικές διακοπές μόλις είχαν τελειώσει! Όπως δύο τυπικές ελληνικές οικογένειες, κουβαλούσαν ολόκληρο το σπίτι τους στην παραλία! Άρχισαν να κάνουν πολλή φασαρία για το πού θα βάλουν τις ομπρέλες τους, τις ξαπλώστρες τους, τις πετσέτες τους. Μετά, άνοιξαν το φορητό ραδιόφωνο σε κάποιο σταθμό με βαριά λαϊκά, άνοιξαν τα τάπερ με το φαγητό και φυσικά, άφηναν τα σκουπίδια τους στην παραλία! Εκτός απ’ αυτά, μπορούσα να τους ακούσω πεντακάθαρα που φώναζαν μιλώντας στα κινητά όλη την ώρα κι επειδή κανείς δεν έδινε σημασία στα παιδιά, εκείνα αποφάσισαν να κάνουν παραπάνω από αισθητή την παρουσία τους!

Ουρλιαχτά, κραυγές, βίαια παιχνίδια εκεί που σκάει το κύμα και βρισιές! "Θεέ μου", σκεφτόμουνα, "κάνε τα να σωπάσουν!". Πρόσεχε τι εύχεσαι λένε κι έχουν δίκιο. Οι γονείς αποφάσισαν να τα κάνουν να σωπάσουν με το να αρχίζουν να φωνάζουν κι αυτοί! "Μη βρίζεις, έτσι ακούς εμάς να μιλάμε;" (Χμ…δεν ξέρω…), "Έλα να σου βάλω αντηλιακό", "Ελάτε να φάτε", "Κάθεσαι πολλή ώρα στον ήλιο", "Μη χτυπάς την αδερφή σου", "Δε μπορείτε να παίζετε όμορφα;", "Μας κάνετε ρεζίλι!" (ποιος κάνει ρεζίλι, ποιον;)

Λοιπόν, μέσες άκρες, έτσι πέρασαν οι τέσσερις μέρες των διακοπών! Το ακριβώς αντίθετο από το ήσυχο κι ειρηνικό τετραήμερο που είχα φανταστεί. Και μη σκεφτεί κανείς "τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί", επειδή τη δεύτερη κιόλας μέρα άρχισε να φυσά αέρας δέκα μποφόρ και δεν μπορούσαμε να μπούμε καν στη θάλασσα, κάτι με τσίμπησε κι είχα φαγούρα παντού, δεν μπορούσα να φάω πρωινό στο ξενοδοχείο γιατί το στομάχι μου ήταν χάλια κάθε πρωί, οι καμαριέρες έρχονταν κάθε μέρα την ώρα που κοιμόμουν κι έπρεπε φυσικά να σηκωθώ και η κυρία που έκανε μασάζ ερχόταν και καθόταν συνέχεια δίπλα μου στο μπιτς μπαρ του ξενοδοχείου και μύριζε σαν λιβάνι!

Τελικά, μάλλον δεν ξέρω τίποτα για τις συνομωσίες του σύμπαντος, αλλά ξέρω το νόμο του Μέρφυ: "Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει στραβά!"