Η επιστροφή στο σχολείο, δεν είναι απαραίτητα επιστροφή στη ρουτίνα ή αποχαιρετισμός στη διασκέδαση. Αυτό ήταν μια πραγματικότητα όταν οι καιροί και οι ανάγκες ήταν διαφορετικοί.

Είναι πραγματικά η στάση των ενηλίκων που επιβάλλει την ιδέα αυτή και όχι τα παιδιά. Είναι το δικό τους αίσθημα του φόβου που έχουν για τους εαυτούς τους, όντας ανεπαρκείς στον γονικό τους ρόλο. Όμως πως μπορούμε ως ενήλικοι να υπερνικήσουμε τους φόβους μας, όταν ταυτόχρονα είμαστε τόσο ευάλωτοι απέναντι στα παιδιά μας;

Το σχολείο δεν μόνο ένα κέντρο εκπαίδευσης, αλλά επίσης ένα πεδίο προσωπικής ανάπτυξης.

Είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά από διαφορετικά οικογενειακά υπόβαθρα, διαφορετικές δεξιότητες, διαφορετικές κουλτούρες και εθνότητες συναντιούνται με σκοπό να μάθουν.

Φυσικά όλη η παραπάνω λειτουργία είναι εντελώς άγνωστη στα παιδιά, αλλά αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για αυτά είναι να απολαύσουν τη μάθηση και το παιχνίδι για τη δική τους εξέλιξη.

Η διαδικασία μάθησης πραγματοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και είναι πολύ σημαντικό για τους γονείς καθώς και για τους δασκάλους, να επικεντρωθούν στην ενδυνάμωση των παιδιών και όχι απλώς να προσφέρουν μια τυπική γνώση.

Όλα τα παιδιά χρειάζονται την παρακίνηση, την έμπνευση και την εξουσιοδότηση με σκοπό την απόκτηση των μαθησιακών αγαθών, που είναι τα εφόδια που θα χρησιμοποιήσουν στη ζωή τους.

Τέλος, μα όχι λιγότερο σημαντικό, το σχολείο είναι ένας μαθησιακός κλάδος που θα συνεχίσει να υπάρχει και να παραμένει ανοικτός και ευπρόσδεκτος καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας με διαφορετικές μορφές, προσφέροντας όλα τα είδη γνώσης που χρειάζονται σύμφωνα με τις υπάρχουσες ανάγκες.

Είναι λοιπόν, ευλογία για όλους να γνωρίζουν ότι οι πόρτες των σχολείων είναι ανοικτές, περιμένοντας μας και προσκαλώντας μας να ανοίξουμε πανιά για νέα ταξίδια.