Γυναικείες Σκέψεις…

Τρίτη, αργά το απόγευμα στο κέντρο του Ηρακλείου. Είχα να κατέβω στο κέντρο βδομάδες ολόκληρες. Η αλήθεια είναι πως το αποφεύγω όσο μπορώ, καθώς είναι πάντα ζεστό, γεμάτο κόσμο και θορυβώδες. Αλλά εκείνη τη μέρα είχα ένα σωρό πράγματα που έπρεπε να γίνουν και δεν μπορούσα με τίποτα να αναβάλλω…οπότε οπλίστηκα με όλη την υπομονή που είχα εύκαιρη και να ’μαι, στη μέση της οδού Δαιδάλου, στριμωγμένη και τσαντισμένη. Γιατί δεν πήγα στο σπίτι μετά που τέλειωσα τις δουλειές μου; Γιατί ήθελα να κάνω και βόλτα;

Όπως και να ’χει, κάθε φορά που νιώθω έτσι, κοιτώ τριγύρω και ψάχνω να βρω κάτι που θα με κάνει να γελάσω. Τελικά, η ζωή είναι πολύ μικρή για να είμαι τσαντισμένη επειδή οι άνθρωποι όταν βιάζονται περπατούν σα μεθυσμένοι και πέφτουν πάνω σου χωρίς έπειτα να μπούνε στον κόπο να ζητήσουν συγγνώμη…

 Κάπου εκεί, παρατηρώ πως πολλές γυναίκες στη Δαιδάλου κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση: Ένα ξανθό κορίτσι γύρω στα εικοσιπέντε, τουρίστρια, αρκετά ψηλή πάνω στα ψηλοτάκουνά της με μια μικροσκοπική φούστα! Φυσικά, όλες οι κομπλεξικές γυναίκες στο δρόμο την έδειχναν και μουρμούριζαν: "Κοίτα τι φοράει", "Θεέ μου, πώς κυκλοφορεί έτσι;". Χαμογέλασα, καθώς αναρωτήθηκα: γιατί καμιά γυναίκα σε καμιά εποχή δεν μπορεί ειλικρινά να θαυμάσει μια άλλη γυναίκα; Επειδή, αγαπητές μου, όλες ξέρουμε πως κάθε γυναίκα έχει έναν κακό λόγο να πει για την εμφάνιση μιας άλλης γυναίκας!

Όμως, γιατί δεν σκέφτηκαν όλες ό,τι εγώ; Την αντικειμενική αλήθεια! Ότι εκείνο το κορίτσι ήταν απολύτως όμορφο, παρόλο που η φούστα της ήταν υπερβολική κοντή! Δεν είχε σημασία, της πήγαινε! Ήταν αδύνατη –όχι κοκαλιάρα– με μακριά πόδια κι ελαφρώς μαυρισμένη. Σα ζωγραφιά σε πίνακα! Γιατί δεν θα έπρεπε να φορέσει μια μικροσκοπική φούστα; Ήταν τόσο δύσκολο για κάθε μια γυναίκα στο δρόμο να το παραδεχτεί αυτό;

Τελευταίος, βέβαια, την παρατήρησε ο φίλος μου (είναι ιδέα μου ή μήπως οι άντρες παρατηρούν τα πάντα με χρονοκαθυστέρηση; Μήπως πάλι πρέπει να το πάρω πάνω μου, το ότι μια όμορφη τουρίστρια πέρναγε από δίπλα κι ο δικός μου ήταν ο τελευταίος που την είδε;) "Κοίτα, κοίτα!", μου είπε. "Και τι έγινε;", απάντησα εγώ. "Μην κοιτάς αυτή, κοίτα όλες τούτες τις γυναίκες που τη σχολιάζουν αρνητικά, επειδή κατά βάθος θα ήθελαν να είναι στη θέση της!". Κι ήταν αλήθεια. Αφού μπορεί να το φοράει, ας το φοράει. Καλά κάνει! Επειδή, για να φορέσεις ένα τέτοιο ρούχο, δεν πρέπει τόσο να έχεις το κατάλληλο σώμα, όσο να μπορείς να αντέξεις τα σχόλια των γυναικών που σε κοιτούν!

Τώρα, ακούστε και την υπόλοιπη ιστορία. Μερικά μέτρα παρακάτω, ακόμη μια ξανθιά. Μια Ελληνίδα ξανθιά περίπου είκοσι ετών. Δεν θα πω χοντρή, αλλά θα πω με πολλά παραπανίσια κιλά –αλλά πραγματικά πάρα πολλά–, φορούσε ένα εφαρμοστό, πολύ κοντό, φούξια φόρεμα. Ο φίλος μου σχολίασε: "Καλά η μητέρα της δεν την είδε πριν φύγει από το σπίτι; Δεν καταλαβαίνει πως είναι άσχημο, πως δεν της πηγαίνει;". Προφανώς, ήταν ο μόνος που έκανε κάποιου είδους σχόλιο, επειδή όλες οι γυναίκες που πέρναγαν από δίπλα της, χαμογελούσαν! Δεν άκουσα κανένα σχόλιο, από καμία.

Πώς γίνεται αυτό; Θα σας πω πώς γίνεται! Στην πρώτη περίπτωση, έκαναν πικρόχολα σχόλια επειδή ήξεραν πως δεν ήταν σαν εκείνη την κοπέλα, αν και πολύ θα το ήθελαν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση δεν έλεγαν τίποτα διότι πάω στοίχημα πως μέσα τους έλεγαν πόσο καλύτερες είναι από αυτήν!

Οπότε, αγαπητές μου, αν μια άλλη γυναίκα σας κάνει μια φιλοφρόνηση, μη βιαστείτε να χαρείτε!