Ο Θεός μ' αγαπά!

Λοιπόν, πήγαμε για κάμπινγκ στα Μάταλα πριν δυο βδομάδες. Δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, αλλά για μένα ήταν… αφού ήταν η πρώτη μου φορά εκεί! Πριν το αξέχαστο εκείνο σαββατοκύριακο, ποτέ μου δεν είχα κάνει ξανά κάμπινγκ. Μπορώ αμυδρά να θυμηθώ ένα σαββατοκύριακο με μια σχολική μου φίλη, πίσω στη δεκαετία του '70, σε ένα κάμπινγκ αλλά δεν νομίζω ότι μετράει αφού η "σκηνή" τους είχε τρεις κρεβατοκάμαρες, ένα μπάνιο, ντουζιέρα, κουζίνα και τραπεζαρία. Ήταν και συνδεδεμένοι με το αποχετευτικό σύστημα – κάμπινγκ στην Ολλανδία - και μπορούσα να ρίξω και χαρτί υγείας. Αναπολώντας, όλα πήραν την κάτω βόλτα από τότε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, ξέρετε. Φανταστείτε ένα τετραήμερο διάλλειμα σε περίοδο αιχμής με τις αγαπημένες μας μηχανές (όλες Harley), την αγαπημένη μου μουσική (ρόκ), και κάμπιγκ! Αποφάσισα ότι κάποιος εκεί ψηλά με συμπαθεί πραγματικά.

Τώρα, όπως όλοι γνωρίζετε, έχω ένα σύντροφο που με βοηθά πολύ με τις δουλειές του σπιτιού (ξανά "κάποιος εκεί ψηλά με συμπαθεί"). Οι μόνες φορές που τσακωνόμαστε είναι όταν βάζει πλυντήριο και ρίχνει όλα τα χρωματιστά μαζί. Το βράδυ πριν την αναχώρηση μας για τα Μάταλα, ξεπληρώθηκα, πραγματικά, από τον ίδιο τον Κύριο.

Ο γλυκός μου, μου έδειξε τα τέσσερα πουκάμισα που είχε αποφασίσει να πάρει σε αυτό τον πρώτο Παγκρήτιο Αγώνα κακοτράχαλου δρόμου, υποστηριζόμενο από το Hells Angels. Ήταν όλα ροζ. Σκέψου το για ένα δευτερόλεπτο. Άρπαξα λοιπόν ένα μπουκάλι χλωρίνης, λεύκανα τα πουκάμισα του προσπαθώντας να τον γλιτώσω από ντροπή από το να είναι το μοναδικό ροζ "αγόρι" ανάμεσα σε εκατοντάδες μοτοσικλετιστών με "κρανίο και οστά" μπουφάν. Μέχρι τώρα συμφωνείτε ότι κάποιος εκεί ψηλά με σκέφτεται.

Βέβαια, δεν είχαμε σκηνή, έτσι δεν ήταν πολλά αυτά που οργανώσαμε φτάνοντας εκεί. Έφτιαξα τα κρεβάτια μας στο μινι μπας, το καταφύγιο μας μακριά από το σπίτι. Μόλις τα έφτιαξα έλεγξα το μέρος που θα κατασκηνώναμε και πήγα πίσω στο λεωφορείο μας φωνάζοντας: "Παιδιά", δεν ξέρω για αυτή την κατασκήνωση, δεν βρήκα καθόλου ντουζιέρες και έκανα τα τσίσια μου σε μια τρύπα".

Ειλικρινά, δεν ήμουν ικανοποιημένη εκείνη τη στιγμή. Αλλά, ως εκ θαύματος, το επόμενο πρωί ο ιππότης μου με πήγε σε ένα καθαρό μπάνιο και ντουζιέρες ΜΕ ζεστό νερό. Από τότε  έγινα υπέρμαχος της κατασκήνωσης… ειδικευόμενη να κοιμάμαι σε ένα μικροσκοπικό πίσω κάθισμα και ειδικευόμενη στο να αλλάζω ρούχα σε ένα χώρο 50 τετραγωνικών εκατοστών. Τώρα είμαι τόσο βέβαιη ότι την επόμενη φορά μπορώ ακόμα να φέρω και ένα πετρογκάζ για να φτιάξω καφέ ή να τηγανίσω ένα αυγό ή οτιδήποτε.

Όλο το σαββατοκύριακο αποδείχτηκε φανταστικό και ευχαριστούμε όλους τους ανθρώπους από το Cretan Harley Davidson Club για τη φιλοξενία τους, και θα είμαστε εκεί τον επόμενο χρόνο.

Και τώρα πίσω στο σπίτι, μια φωνή από το μπάνιο φωνάζει: " Μπορούν τα μωβ να πλυθούν με τα τζιν;" και ξέρω με βεβαιότητα ότι ο Θεός με αγαπά!