Η Νύφη

(Δευτέρα πρωί στο μανάβικο, ακούω δυο γυναίκες να μιλάνε μπροστά από τις ντομάτες).

"Χτες μου την έφερε σπίτι!"

"Αλήθεια; Και πώς ήταν;"

"Έγκυος! Πώς να ήταν; Αχ, τον καημένο το γιο μου πού πήγε κι έμπλεξε…"

"Μη μου πεις…"

"Σου λέω! Έμεινε έγκυος και τύλιξε καλά-καλά το γιο μου! Τόσο νέος για γάμο ο γιόκας μου…"

(Ήμουν περίεργη να ακούσω την ηλικία του γιου της).

"Όντως είναι νέος. Ο άνδρας δεν πρέπει να παντρεύεται πριν τα 35!"

"Κι ο δικός μου είναι μόλις 34. Πρέπει πρώτα να ζήσει τη ζωή του και μετά να παντρευτεί!"

(Ένα 34 ετών μωρό που ακόμη δεν έχει ζήσει τη ζωή του!)

"Τις ξέρω εγώ κάτι τέτοιες. Άσε που είναι και μεγαλύτερη από κείνον!"

"Ναι;"

"Είναι 37!"

"Τα ύστερα του κόσμου…"

"Ακριβώς! Είναι σωστό αυτό; Είναι πρέπον;"

"Και βέβαια όχι! Ο δικός μου παντρεύτηκε στα 40 του κι εκείνη ήταν 22!"

(Χριστέ μου!)

"Έτσι πρέπει! Εγώ είχα από τον άντρα μου δεκαπέντε χρόνια διαφορά. Πρέπει να υπάρχει διαφορά ηλικίας στο ζευγάρι. Γιατί δε μου έφερε κι εμένα ένα κορίτσι 22 ετών; Τι κοινό έχει με μια γυναίκα μεγαλύτερη του που απεγνωσμένα ήθελε ένα παιδί πριν να είναι αργά για αυτήν; Βρήκε το αθώο μου αγόρι και κοίτα τώρα!"

"Τουλάχιστον είναι όμορφη;"

"Ψηλή και κοκαλιάρα. Μια σωστή γυναίκα δεν πρέπει να έχει και στήθος και πιασίματα; Αυτή δεν έχει τίποτα! Από πού θα το βγάλει το κοπέλι;"

(Οπότε, μετά από αυτή την περιγραφή, είναι απόλυτα ασφαλές να πιστέψω πως η νύφη της ήταν κούκλα).

"Και τι δουλειά κάνει;"

"Είναι γυμνάστρια και δουλεύει στο γυμναστήριο που πήγαινε κι γιος μου. Έτσι γνωρίστηκαν. Και πάντα του το έλεγα, αλλά δεν άκουγε τη μανούλα. Τι τα ήθελε να γυμναστήρια; Εγώ ξέρω πως μόνο οι gay πηγαίνουνε σε αυτά."

(Υπάρχουν στ’ αλήθεια άνθρωποι του 2009 που σκέφτονται έτσι;)

"Αλλά παίρνει καλά λεφτά;"

"Ο γιος μου έχει δική του επιχείρηση και βγάζει αρκετά και για τους δυο τους! Δε θα επιτρέψω να δουλέψει μετά το γάμο! Πρέπει να μείνει σπίτι να μεγαλώσει το παιδί του γιου μου, όπως κάναμε κι εμείς!"

"Φυσικά!"

"Ναι…θα το δεχτεί, λες;"

"Γιατί, είναι ανυπάκουη;"

(Και βέβαια είναι!)

"Καλύτερα να μην αρχίσω. Μπήκε μέσα στο σπίτι και με έλεγε 'Ελένη'! Γεια σου, Ελένη!"

"Όχι 'Κυρία'; Φρικτό!"

"Κι όμως! Και μετά: 'Ευχαριστώ, Ελένη', 'Ναι, Ελένη', 'Όχι, Ελένη', 'Καληνύχτα, Ελένη'! Όταν μου μιλούσε, επαναλάμβανε συνεχώς το όνομά μου. Είμαι η κυρία Ελένη για αυτήν κι όχι σκέτο Ελένη!

"Παναγία μου! Κι ο γιος σου δεν της είπε τίποτα;"

"Τίποτα! Τον πήρα στην κουζίνα και του είπα να της πει να με λέει 'κυρία', αλλά τίποτα! Δεν της είπε τίποτα! Του έχει κάνει μάγια!"

"Και μετά;"

"Μετά ήμουνα τόσο θυμωμένη που δεν άντεξα και της είπα να μη με ξαναπεί με το μικρό μου όνομα κι ότι επίσης είναι πολύ μεγάλη για το γιο μου!"

"Δεν το είπες!"

"Κι όμως το είπα!"

"Και κείνη τι έκανε;"

(Η πεθερά έβαλε τα κλάματα)

"Γέλασε και μου απάντησε ειρωνικά πως μου μιλά στον ενικό επειδή δεν έχουμε και πολλά χρόνια διαφορά μεταξύ μας!"

(Έφυγα βιαστικά για να μην ξεκαρδιστώ στα γέλια. Η πεθερά, προφανώς δεν είχε ούτε άντρα ούτε γιο που να μπορεί να της επιβληθεί, αλλά τώρα βρήκε το μάστορα της: νύφη που μπορούσε να τη βάλει στη θέση που έπρεπε να είναι!)