Προβλήματα, Σκέψεις και Ανησυχίες

Ξεκινώντας, θα ήθελα να επισημάνω, πως λόγω της εφηβικής ηλικίας, εμείς οι νέοι άλλες φορές αισθανόμαστε πολύ καταπιεσμένοι, άλλες πολύ θλιμμένοι, άλλες  θυμωμένοι, άλλες πως κανείς δεν μας καταλαβαίνει και άλλες είμαστε ονειροπόλοι και φανταζόμαστε το αύριο πανέμορφο… Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, γιατί αν δεν υπήρχαν αυτοί οι νέοι που κάνουν τέτοια όνειρα, τότε δεν θα προχωρούσαμε μπροστά και δεν θα εξελισσόμασταν. Όμως, ένα αρνητικό, είναι πως ονειρευόμενοι να κάνουμε τόσα και πιστεύοντας πως μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ακόμα περισσότερα, κάποιες φορές υπερβάλλουμε και νομίζουμε πως είμαστε παντοδύναμοι.

Από προσωπική μου εμπειρία, γιατί ίσως να είναι και θέμα χαρακτήρα, μια τέτοια κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στο να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να δημιουργήσεις κάτι ‘καλό’, ή να μην τα καταφέρεις και να απογοητευτείς.

Έχουμε μεγάλα όνειρα, περιμένουμε πολλά από τον εαυτό μας… Κάποιοι βολεύονται στο ‘σίγουρο’ και δεν κοιτάζουν παραπέρα, κι ας έχουν τις δυνατότητες, ενώ κάποιοι άλλοι χωρίς να έχουν αξιολογήσει τους εαυτούς τους, χωρίς να είναι καν σίγουροι για το τι θέλουν ακριβώς, ονειρεύονται, θέλουν και ζητούν, και δεν αναζητούν, την υλοποίηση μιας επιθυμίας, που αν δεν πραγματοποιηθεί, τους θυμώνει, τους απογοητεύει, τους πειράζει ή τους καταρρακώνει. Θα μιλήσω για προσωπικά μου βιώματα, γιατί είμαι απολύτως σίγουρη πως όλοι οι αναγνώστες στην ηλικία μου έχουν ζήσει πάνω-κάτω τα ίδια.  

Πηγαίνοντας στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου στις Γούρνες, γνωρίζω πολλά παιδιά τα οποία θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το χορό, το θέατρο ή τη ζωγραφική και να τελειώσουν μια κρατική ή ιδιωτική σχολή.  Ένας φίλος, πολυτάλαντος, με πολλές γνώσεις πάνω στα καλλιτεχνικά θέματα και πολλές δυνατότητες, θέλησε να δώσει εξετάσεις στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και οφείλω να πω πως είχε πολλές πιθανότητες να περάσει…

 Φέτος, τελευταία του χρονιά στο λύκειο, αμφισβήτησε τον εαυτό του, παράτησε τους κόπους και τη δουλειά που είχε κάνει και αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Κανένας μας δεν τον πίεσε και δεν του έφερε αντίρρηση, γιατί όπως έλεγε: "Αυτό μου αρέσει, αυτό θέλω να κάνω τελικά". Έδειχνε σίγουρος για την νέα του απόφαση και αρκετά χαρούμενος. Μετά από λίγο καιρό, ανοίξαμε οι δυο μας μια συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα, και κουρασμένος από τα σχόλια των απογοητευμένων του γονιών που τον ήθελαν ζωγράφο, μου εκμυστηρεύτηκε πως στην πραγματικότητα το όνειρο του ήταν να ακολουθήσει την τέχνη.  Κι όταν τον ρώτησα  γιατί όλο αυτό, μου απάντησε πως δεν είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και πως φοβόταν μήπως δεν περάσει στη σχολή αυτή. Προτιμούσε να αρκεστεί στο άλλο επάγγελμα, που ήταν σίγουρος πως θα περάσει με τις Πανελλήνιες εξετάσεις, γιατί φοβόταν την απόρριψη. Φοβόταν τον ίδιο του τον εαυτό και τους γονείς του, που αν δεν περνούσε θα απογοητεύονταν.  Ξαφνιασμένη, λοιπόν, από αυτά που μου είπε, καθώς δεν περίμενα αυτά τα λόγια από ένα άτομο που έδειχνε πως είχε αυτοπεποίθηση, τον ρώτησα: "Μα ο ίδιος μιλάς με ‘ΑΝ’! Θέλεις σε όλη σου τη ζωή να μετανιώνεις για κάτι που δεν έκανες γιατί απλά βολεύτηκες στο ‘σίγουρο’;  Γιατί φοβήθηκες μην τυχόν και σε απορρίψουν;". Με άκουσε προσεχτικά και πιστεύω πως αναθεώρησε.

Κλείνοντας αυτή τη στήλη, συμπεραίνω πως ένας έφηβος πολλές φορές στέκεται στη σιγουριά, χωρίς να κοιτάζει μακροπρόθεσμα, ή θεωρεί τον εαυτό του υπερήρωα και απογοητεύεται. Και τα δυο αυτά συμπεράσματα, έχουν αποτέλεσμα την πτώση της ψυχολογίας του νέου. Ακόμα, συμπεραίνω πως πολλοί παράγοντες συμβάλλουν σε αυτή. Ένας παράγων είναι η οικογένεια που βομβαρδίζει τα παιδιά με τα ‘θέλω’ τα δικά της και  δεν τα αφήνει να πάρουν τη σωστή απόφαση. Μια απόφαση που καλούνται να πάρουν οι νέοι σε αυτή την ηλικία. Και εδώ κρίνεται το μέλλον μας, αποφασίζουμε για την μελλοντική μας δουλειά, για τη ζωή μας. Γι' αυτό:  Ώ! Εσείς γονείς, μην διστάζετε να μας συμβουλεύετε, μα σταματήστε πια να απαιτείτε  πράγματα από εμάς! Τονώστε μας την αυτοπεποίθηση και δείξτε πως πιστεύετε σε εμάς.