Χρησιμοποιεί σφυρί αντί παλέτα και εξαρτήματα παλιών αυτοκινήτων αντί για καμβά, αλλά όταν ο Νίκος Καλαμαράς βάζει τις τελευταίες πινελιές στις πρόσφατες δημιουργίες του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι πραγματικά έργα τέχνης.

Γεννημένος πριν περίπου τέσσερις δεκαετίες σε προάστιο των Αθηνών, ο Νίκος ξεκίνησε να δουλεύει με μέταλλο στην ηλικία των 10, βοηθώντας τον πατέρα του που ήταν έμπειρος τεχνίτης μετάλλων.

Ακολουθώντας την επιθυμία των γονιών του, σπούδασε σε τεχνική σχολή ως μηχανικός αυτοκινήτων.

"Η συμμετοχή μου στη διαμόρφωση μετάλλων ήταν αναπόφευκτη, καθώς είχα το κίνητρο από τον πατέρα μου", είπε ο Νίκος. "Αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να φτιάξω απλά μια πόρτα ή να βάψω έναν τοίχο. Ήθελα να δώσω ζωή στα έργα μου".

Ο Νίκος πάντα με καλλιτεχνική κλίση, άρχισε να ζωγραφίζει από χόμπι, εκφράζοντας τα οράματα του σε οτιδήποτε εύρισκε. Ικανοποιημένος από τη ζωγραφική του σε χαρτί, ξεκίνησε να πειραματίζεται με άλλες επιφάνειες, όπως το ξύλο.

"Από πολύ μικρός είχα μια έμφυτη επιθυμία να ζωγραφίζω οτιδήποτε μου κινούσε το ενδιαφέρον", ανακάλεσε. "Αντικείμενα, πρόσωπα, τοπία. Δεν υπήρχαν όρια στις εμπνεύσεις μου. Θα ζωγράφιζα και το πιο ασήμαντο πράγμα αν με ενέπνεε".

Εντούτοις, ως ένθερμος υποστηρικτής του μετάλλου, από τότε που βοηθούσε τον πατέρα του, ο Νίκος εμπνεύστηκε να ζωγραφίζει και να δημιουργεί σε σίδερο, ένα δύσκολο και σκληρό μέταλλο όσον αφορά την επεξεργασία του.

"Δεν χρησιμοποιώ χαλκό ή μαλακά υλικά. Χρησιμοποιώ σκληρά όπως σίδερο, ατσάλι και αλουμίνιο, διότι οι δημιουργίες δεν αντιγράφονται εύκολα από άλλους καλλιτέχνες", ισχυρίστηκε.

Στην ηλικία των 16, δημιούργησε το πρώτο του έργο από μέταλλο, ένα φωτιστικό ρουστίκ, και το εμπνεύστηκε παίρνοντας ιδέες από 22 άλλα φωτιστικά. Αισιόδοξος από την πρόωρη επιτυχία του, ο Νίκος ξεκίνησε να δημιουργεί σφυρήλατα έργα κατόπιν παραγγελίας και άρχισε να χρησιμοποιεί υλικά από την καθημερινότητα του, όπως εξαρτήματα από παλιά αυτοκίνητα και εγκαταλειμμένες ηλεκτρικές συσκευές όπως πλυντήρια, ψυγεία, κλπ.