Αλήθειες για τα Παπαγαλάκια

Ζωηρά, χρωματιστά, δημοφιλή: τα παπαγαλάκια (Budgerigar) έχουν κλέψει την καρδιά, τα σαλόνια και τις βεράντες πολλών φίλων των πουλιών στην Κρήτη. Για να δείξουμε πόσο πολυμήχανα μπορούν να είναι αυτά τα μικρά πουλιά, θα εξετάσουμε πέντε αλήθειες που αφορούν τη ζωή των πολύτιμων φτερωτών φίλων μας. Ίσως ανακαλύψετε μερικά πράγματα που δεν γνωρίζατε.

Ο Budgerigar (Melopsittacus undulatus) είναι ένας μικρός παπαγάλος και το μοναδικό είδος στο Αυστραλέζικο γένος. Είναι ένα μικρό, με μακριά ουρά, κυρίως πρασινοκίτρινο πουλί με μαύρα διάστικτα σημάδια στα φτερά και στους ώμους όταν ζει ελεύθερο στη φύση, αλλά το πουλί έχει  αναπαραχθεί ευρέως, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αφθονία χρωματιστών μορφών. Επομένως, τα πουλιά μπορεί να είναι γαλάζια και άσπρα, κατακίτρινα, κάτασπρα, ή με ποικίλους άλλους συνδυασμούς, εκτός από κόκκινα. Μια και τα παπαγαλάκια δεν έχουν κόκκινη χρωστική ουσία στο DNA τους, οι εκτροφείς προσπάθησαν να τα ταΐσουν κόκκινη πιπεριά για να αποκτήσουν το πορφυρό χρώμα τους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

1.  Τα άγρια παπαγαλάκια έχουν πράσινα φτερά, τα οποία τους χαρίζουν ένα τέλειο καμουφλάζ. Αλλά το πράσινο χρώμα έχει επίσης και μια άλλη σημαντική λειτουργία. Αν, κατά τη διάρκεια των μακρινών τους πτήσεων, δουν κάτι πράσινο πάνω στο έδαφος, ξέρουν ότι βρήκαν έναν χώρο ξεκούρασης όπου μπορούν να επαναφορτίσουν τις “μπαταρίες” τους.

2.  Τα περισσότερα πουλιά ερωτεύονται όταν τιτιβίζουν στη λιακάδα. Τα παπαγαλάκια, ωστόσο, δεν αποκτούν ρομαντική διάθεση παρά μόνο όταν εμφανιστούν τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Πριν έρθουν οι βροχές, διεγείρονται τόσο πολύ ώστε τα θηλυκά αρχίζουν να γεννούν αυγά αμέσως. Είναι λογική περίοδος, εφόσον, με την πρώτη βροχή, τα φυτά αρχίζουν νέους κύκλους, παρέχοντας φαγητό, νερό και χώρους ξεκούρασης.

3.  Τα παπαγαλάκια δεν χτίζουν κανονικές φωλιές για τους απογόνους τους. Ψάχνουν για μικρές εγκαταλελειμμένες κοιλότητες που μοιάζουν με σπηλιές, ή τρύπες, ή δέντρα που καθαρίζουν και αναδιαρρυθμίζουν. Αν οι κοιλότητες πρέπει να γίνουν λίγο μεγαλύτερες, το θηλυκό παπαγαλάκι, που έχει δυνατό ράμφος, σκάβει και ολοκληρώνει τη δουλειά.

4.  Η τέχνη της επιβίωσης πρέπει να είναι τέλεια όταν τα παπαγαλάκια πέφτουν σε δύσκολες εποχές. Στην Αυστραλία, κατά τη διάρκεια της περιόδου ξηρασίας που διαρκεί μήνες,  χιλιάδες παπαγαλάκια πεθαίνουν. Αλλά πολλά περισσότερα επιβιώνουν επειδή έχουν την ικανότητα να βγάζουν υγρασία ακόμη και από το μικρότερο σπόρο. Χρησιμοποιούν κάθε πηγή φαγητού ή νερού, και αναπαράγονται όσο πιο γρήγορα γίνεται.

      5.  Η μάχη με αυτές τις απειλητικές για τη ζωή τους καταστάσεις απαιτεί τέλειο συντονισμό με τις αισθήσεις των πουλιών, που λειτουργούν ως όπλα στην καθημερινή τους πάλη για την επιβίωση. Με τέλεια όραση, μπορούν να δουν από τον ουρανό τα χρώματα, που τους “μαρτυρούν” πού θα βρουν φαγητό και νερό. Επίσης, η όραση τους τα βοηθά να αντιδρούν γρηγορότερα όταν τους επιτίθενται. Σ' εκείνες τις περιόδους άγχους, η καρδιά του μικρού πουλιού χτυπά μεταξύ 240 και 600 φορές το λεπτό, σε σύγκριση με μια ανθρώπινη καρδιά, που χτυπά 60 με 70 φορές το λεπτό, όταν βιώνει άγχος.