Συναγερμός Για Το Στεγαστικό Πρόβλημα Των Σχολείων Του Δήμου Γουβών

Ο μήνας Δεκέμβριος για το Δήμο μας, σηματοδότησε μια περίοδο αναταραχών στο χώρο της εκπαίδευσης, οι οποίες δεν συσχετίστηκαν απαραίτητα με το θλιβερό και αποτρόπαιο συμβάν της δολοφονίας του μαθητής Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που φέτος είχαμε το ετήσιο μνημόσυνο του, αλλά με τις δραματικές ελλείψεις στο χώρο της στέγασης πολλών σχολικών μονάδων του Δήμου μας. Έτσι είχαμε καταλήψεις στο Καλλιτεχνικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο Γουβών. Στο παρά πέντε αποφεύχθηκε κατάληψη του Δημοτικού Σχολείου Κοκκίνη Χάνι, εκπαιδευτικά συλλαλητήρια, παρεμβάσεις  στον τύπο και στην τ.v., επαφές με αρμόδιους φορείς.

Μια από τις πολλές επαφές με αρμόδιους φορείς

Όπως εκτιμάται τελικά από πρόσφατη έκτακτη σύσκεψη αρμόδιων φορέων, αλλά και από την αντικειμενική θεώρηση της κατάστασης στο χώρο των κτηριακών υποδομών σχολικών συγκροτημάτων στο Δήμο Γουβών, τα πράγματα οδηγούνται σε οριακά σημεία αποδόμησης. Δύο βασικά είναι τα αίτια: Πρώτο και κύριο η μόνιμη αδράνεια του κρατικού γραφειοκρατικού μηχανισμού σε συνδυασμό με τον απαράδεκτο περιορισμό οικονομικών παροχών-δεν συζητάμε για την τωρινή περίοδο οικονομικής κρίσης-δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από το 1974 έχει να εγκαινιαστεί σχολική μονάδα στο Δήμο Γουβών.

Ο Δήμος Γουβών εισπράττει από τη Νομαρχία περίπου 16.000 ευρώ ετησίως, για έξοδα συντήρησης των σχολείων, ενώ οι δαπάνες που καλύπτει είναι της τάξεως των 80-90.000 ευρώ. Οι δε πρόσφατες συνολικές ανάγκες του Νομού Ηρακλείου για την κάλυψη σχολικής στέγης είναι 22 εκατομμύρια ευρώ για αγορά οικοπέδων και 34 εκατομμύρια ευρώ για ανοικοδόμηση. Αντί αυτών, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση έλαβε λιγότερο από δύο εκατομμύρια ευρώ.

Δεύτερο βασικό αίτιο, είναι η πληθυσμιακή αύξηση του Δήμου, που δημιουργεί επιπλέον ανάγκες (σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 2004, ο δήμος Γουβών έρχεται πρώτος σε πληθυσμιακή σε όλη την Κρήτη και τρίτος σε όλη την Ελλάδα).

Γεγονός είναι ότι και ο πιο αδύναμος νους μπορεί να κατανοήσει ότι όπου οι κοινωνικές ανάγκες εμφανίζονται αυξημένες κατά πολύ, η πολιτεία οφείλει να συνδράμει αναλόγως, ειδάλλως είναι καταδικασμένη η “ ανάπτυξη” να γίνεται με ρυθμό σημειωτόν ή να υπάρχουν συνεχή μπαλώματα επί μπαλωμάτων, πράγμα που καταλήγει να είναι και το αναγκαίο κακό της όλης υπόθεσης.

Απ’ότι φαίνεται το νέο έτος θα μας βρει αντιμέτωπους μ’αυτή την κατάσταση των προσωρινών λύσεων που δίνουν ελαφριά σπρωξίματα  στο κάρο της εκπαίδευσης.

Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα, τι μέλλον θα έχουμε όταν δεν αποφασίζουμε εδώ και τώρα να υλοποιήσουμε το σύνθημα των νέων μας στα εκπαιδευτικά  συλλαλητήρια : “Θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία, πουλήστε κανά πύραυλο να κάνουμε σχολεία”.