Μετά από χρόνια  επιθυμίας, τελικά τα καταφέραμε! Πήραμε τις βαλίτσες μας και τη διάθεση μας για πικάντικο φαγητό ...πηγαίναμε στη Γκόα!

Μετά από ένα μακρύ ταξίδι (μέσω Αγγλίας), φτάσαμε στην Κάντολιμ στα βόρεια της Γκόα, το μικρότερο κρατίδιο της Ινδίας, που εξακολουθεί να διατηρεί μεγάλη επιρροή από την Πορτογαλία, με την αρχιτεκτονική της.

Το έδαφος είναι πολύ εύφορο, έχοντας πολλά ποτάμια που τρέχουν από το οροπέδιο και τα βουνά στο νότο, διαμορφώνοντας πέντε μεγάλες εκβολές, ένα μεγάλο μέρος της ακτής της Γκόα που αντικρίζει την Αραβική Θάλασσα.

Όπου κι αν πήγαμε, οι άνθρωποι ήταν φιλικοί, πρόθυμοι να βοηθήσουν και πάντα χαμογελαστοί, μολονότι δεν έχουν πολλά και οι αμοιβές τους είναι πολύ μικρότερες από τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Μας είχαν προειδοποιήσει ότι η ποιότητα των ξενοδοχείων ήταν πιθανόν χαμηλότερη από αυτή της Ευρώπης, έτσι ξαφνιαστήκαμε ευχάριστα με την επιλογή μας από το Lemon Tree Amarante Beach Resort.

Είχαμε μόνο πρωϊνό στο ξενοδοχείο, που ήταν πολύ καλό, και για τα άλλα γεύματα μας πήραμε γεύση από τις καλύτερες κουζίνες της Γκόα.  

Υπήρχαν τόσες πολλές επιλογές καλών εστιατορίων που κατά τη διάρκεια της τριών εβδομάδων παραμονής μας, φάγαμε μόνο δυο φορές στο ίδιο μέρος. Σχεδόν κάθε εστιατόριο προσέφερε επιλογές από tandoori, Ινδικό, Γκόαν, Κινεζικό, σπεσιαλιτέ για χορτοφάγους και κοντινένταλ, και ποτέ δεν απογοητευτήκαμε. Ένα από τα αγαπημένα μας μέρη ήταν το Inferno, και τα μύδια tandoori που φάγαμε ήταν πεντανόστιμα.

Ένα διαφορετικό εστιατόριο ήταν το Μπόμρας, σερβίροντας φαγητό από τη Μπέρμα σε μεγάλα ξύλινα πιάτα και ήταν έξοχο. Στη Γκόα, μπορείτε να έχετε ένα καλό γεύμα με ποτό γύρω στα 10 με 15 ευρώ για δυο άτομα. Ήταν δύσκολο να βρούμε ένα καλό κρασί, έτσι η Μπύρα Kingfisher ήταν η αγαπημένη μέχρι που δοκιμάσαμε τη ρακή της Γκόα!

Πέντε λεπτά πίσω από το ξενοδοχείο και βρισκόμασταν σε μια μεγάλη αμμουδιά έκτασης έξι χιλιομέτρων. Υπήρχαν κάποιες ξαπλώστρες με αναπαυτικά στρώματα και ο υπεύθυνος πήγε και μας αγόρασε ποτά. Το μειονέκτημα αυτής της παραλίας, ήταν η συνεχής παρέλαση των πολύ επίμονων πλανόδιων πωλητών. Μετά ανακαλύψαμε την παραλία Άνσεν, σαράντα λεπτά πιο μακριά, μια παραδεισένια παραλία, χωρίς πλανόδιους μόνο ένα περίεργο κοπάδι αγελάδων που έκαναν τη βόλτα τους κατά μήκος της ακτής. Εδώ, υπήρχαν μερικές καλύβες που σέρβιραν φρέσκα ψάρια για μεσημεριανό, ή σνάκ, και μπορούσες να περάσεις τη βραδιά σε ένα από τα δωμάτια μπαμπού με 1,50 ευρώ.

Ο καλύτερος τρόπος είναι να πάρετε ταξί και ο οδηγός θα σας πάει όπου θέλετε και θα σας περιμένει, όπως κάναμε όταν πήγαμε στην παραλία του Άνσεν για μερικές ώρες, και κόστισε μόνο γύρω στα 12 ευρώ. Αν είστε γενναίοι, δοκιμάστε τα τοπικά λεωφορεία, όλα τρέχουν με τρομερές ταχύτητες, ή υπάρχουν και τα μικρά τρίτροχα.

Για ψώνια, υπάρχουν πολλά κοσμηματοπωλεία όπου ο χρυσός είναι φτηνός και μπορείτε να πάρετε δαχτυλίδια και άλλα κοσμήματα φτιαγμένα επί παραγγελία. Οι ράφτες ήταν επίσης πολύ καλοί, και ράψαμε παντελόνια και πουκάμισα σε πολύ χαμηλές τιμές. Για παράδειγμα, ένα χειροποίητο κοστούμι άριστης ποιότητας κόστισε 80 ευρώ. Υπάρχουν μερικές αγορές για να διαλέξετε αλλά όλες είναι παρόμοιες, πουλώντας τσάντες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες, ρούχα, ξύλινα κουτιά και μπαχαρικά... όλα σε υπέροχα ζωηρά χρώματα.

Ο βασικός σκοπός μας  όταν πήγαμε στη Γκόα, ωστόσο, ήταν να δούμε το Ταζ Μαχάλ, κι έτσι μετά από μερικές μέρες χαλάρωσης κλείσαμε μια εκδρομή με δυο διανυκτερεύσεις. Μετά από μια πτήση δυόμισι ωρών στο Δελχί, συναντηθήκαμε με τον οδηγό, που μας πήγε στο Άγκρα, μια διαδρομή τεσσάρων ωρών. Νωρίς το επόμενο πρωί, ο οδηγός και ένας ξεναγός μας πήγαν στο Τάζ. Τα αυτοκίνητα δεν επιτρέπονται κοντά στο μνημείο, έτσι το τελευταίο κομμάτι διαδρομής είναι με δίτροχη χειράμαξα. Ήταν περιπέτεια από μόνο του, καθώς ο οδηγός ήταν περίπου 90 ετών, και δεν ήμασταν σίγουροι  ότι θα μπορούσε να μας μεταφέρει, αλλά το διευθέτησε.

Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για την πρώτη ματιά του Ταζ Μαχάλ..Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες, αλλά βλέποντας αυτό το “έργο αγάπης” από κοντά, χτισμένο εξ’ολοκλήρου με λευκό μάρμαρο και ψηφιδωτά από πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους απ’όλο τον κόσμο, σου κόβεται η ανάσα. Η συμμετρία του Ταζ Μαχάλ και των λιμνών καθώς και ό,τι τα περιβάλλει είναι φανταστικά, και, ναι, πράγματι φωτογραφηθήκαμε στη θέση που φωτογραφήθηκε και η πριγκίπισσα Νταϊάνα.

Γυρίζοντας στη Γκόα, επισκεφθήκαμε κάποια ωραία αξιοθέατα, όπως μια φυτεία μπαχαρικών. Δοκιμάσαμε κάποια από τα φαγητά με τα μπαχαρικά τους και τις ποικιλίες τσαγιού που πουλούσαν. Αγοράσαμε μερικούς καρπούς βανίλιας σε πολύ χαμηλότερη τιμή απ’ότι εδώ.

Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες βάρκες για ψάρεμα ή για να δείτε τα δελφίνια ή τους κροκόδειλους ή μπορείτε να περάσετε τη νύχτα σε ένα πλωτό σπίτι ή σε μια καμπίνα μπαμπού σε ένα από τα νησιά.

Επίσης, υπάρχουν πολλοί ναοί να επισκεφθείτε και αξίζει να έχετε μια καλή περιήγηση γύρω από την ‘’Παλιά Γκόα’’.

Φυσικά, υπάρχει μεγάλη φτώχια και πολλοί καταυλισμοί γύρω από το Δελχί. Η Γκόα είναι βρώμικη, δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, αγελάδες και κανένας ελέφαντας ή καμήλα κάνουν βόλτα στους δρόμους, ωστόσο οι αναμνήσεις των αξιοθέατων, των ήχων, το καλειδοσκόπιο των χρωμάτων και οι άνθρωποι θα μείνουν για αρκετό καιρό στην μνήμη μας. Καθώς και η ρακή της Γκόα!