Το Νέο Μου Χόμπι
(τουλάχιστον θα ήθελα να είναι)

Το σπίτι μου έχει ένα μεγάλο μπαλκόνι το οποίο μου φαινόταν τόσο άδειο που αποφάσισα να πάρω ένα λουλούδι. Μετά από αυτό, έμοιαζε ακόμη άδειο κι έτσι αγόρασα κι άλλη γλάστρα και μία ακόμη κι έπειτα, έμεινα χωρίς χρήματα, οπότε σκέφτηκα πως θα ήταν πιο οικονομικό για μένα να αγοράζω χωριστά τους βολβούς και τους σπόρους και χωριστά τις γλάστρες και να τα φυτεύω μόνη μου. Έτσι περίπου έγινε κι απέκτησα ένα νέο χόμπι, καθώς άρχισα να εξασκώ την κηπουρική!

Οι γλάστρες του μπαλκονιού μου ήταν χάρμα οφθαλμών! Διαφορετικά χρώματα, διαφορετικά σχέδια, διαφορετικά μεγέθη. Όλες η μια δίπλα στην άλλη, καθαρές και τακτοποιημένες. Χάρμα οφθαλμών! Όταν επιτέλους τελείωσα με το μπαλκόνι μου και οι σπόροι άρχισαν να ξεμυτίζουν από το χώμα και να μεγαλώνουν, σκέφτηκα: "Επιτυχία" και αποφάσισα να επεκτείνω τις …ικανότητες μου σε ένα μεγαλύτερο μέρος…ας πούμε…στο εξοχικό μας στο χωριό!

Τώρα, όταν λέμε εξοχικό, μη φανταστείτε πως εννοούμε καμιά βίλα (!), αλλά κάτι που περισσότερο πλησιάζει στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι (με τρία σκυλιά ροντβάιλερ μέσα!). Όπως και να έχει, πήγα εκεί να εξασκήσω την κηπουρική μου! Φυσικά, είχα μαζί μου πρόχειρα ρούχα και παπούτσια για να μην κάνω χάλια αυτά που ήδη φορούσα μα…τι ανόητη που είμαι…δεν είχα χρόνο ούτε καν να σκεφτώ να αλλάξω ρούχα! Μόλις μπήκα στην αυλή, τα τρία ροντβάιλερ έπεσαν πάνω μου όλο χαρά κι εγώ έγινα τόσο χάλια που μάλλον δεν θα μπορούσε κάποιος να βρει καμία διαφορά ανάμεσα σε μένα κι αυτά!

 
Έτσι, τάισα τα σκυλιά, για να μείνουν απασχολημένα κάμποση ώρα και να με αφήσουν ήσυχη με το νέο μου χόμπι κι άρχισα να ανοίγω λάκκους στο χώμα με ένα εργαλείο που δεν είμαι σίγουρη πώς ακριβώς λεγόταν. Ευτυχώς που είχε βρέξει την προηγούμενη μέρα και το έδαφος ήταν πολύ εύκολο να σκαφτεί. Όμως, παρόλα αυτά, μετά τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά τα χέρια μου έκαιγαν! Τα κοίταξα και είδα κόκκινα σημάδια που μάντευα πως θα μετατρέπονταν σε μερικές μεγαλοπρεπείς φουσκάλες!

Σταμάτησα εκεί. Έβαλα τους βολβούς στις τρύπες που είχα ήδη ανοίξει, τις έκλεισα κι ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω, τα σκυλιά –καθόλου πεινασμένα πια και κατά συνέπεια γεμάτα ενέργεια– ήρθαν καταπάνω μου ξανά κουνώντας τις τεράστιες ουρές τους! Θεέ μου! Τώρα δεν έμοιαζα μόνο με σκυλί, μύριζα και σαν σκυλί! Κι όσο κι αν τους φώναζα να με αφήσουν ήσυχη, αυτά συνέχιζαν να με αγνοούν (ή είναι κουφά, ποιος ξέρει…).

Ένιωθα σα θύμα πολέμου. Αποφάσισα να αφήσω πίσω μου την "εμπόλεμη ζώνη" και να εξασκώ την κηπουρική αποκλειστικά και μόνο στο μπαλκόνι μου. Οπότε, μπορεί να απέκτησα ένα νέο χόμπι, αλλά παράλληλα ανακάλυψα –προς μεγάλη μου απογοήτευση– ότι δεν είναι γραφτό μου να είμαι καλή σε αυτό…τουλάχιστον έξω από τα στενά όρια του σπιτιού μου.